ΚΡΙΤΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ , TSIPRAS ΔΙΔΑΞΕ ΟΤΙ Η ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ ΔΕΝ ΙΣΟΔΥΝΑΜΕΙ ΜΕ ΤΟ ΕΛΑΦΙ 18/6/15

Ο πρωθυπουργός κ. Τσίπρας βρίσκεται στην προνομιακή θέση να δείξει ότι η Ιφιγένεια
δεν μπορεί να αντικατασταθεί με ισοδύναμο. Ολα τα άλλα μπορούν.
Απέναντι στη θέση αυτή υψώνεται το ηγεμονικό σχήμα της αρχής της ισοδυναμίας= QUID PRO QUO, που αποτελεί το μεγάλο και μόνο επίτευγμα του πνεύματος του διαφωτισμού.

Δεν είναι η ώρα να μιλήσω με κορώνες εναντίον της αρχής της ισοδυναμίας, το κορυφαίο επίτευγμα του δυτικού πολιτισμού. Απλά χαίρομαι που ο κ. ΤΣΙΠΡΑΣ διαχειρίζεται με
ιδιοφυή τρόπο τη μοίρα ανθρώπων στην Ελλάδα, συνταξιούχων, άνεργων νέων, απελπισμένων
ανθρώπων. Δεν μπορώ να αποδώσω τις συνιστώσες αυτού του θέματος.
Ούτε είμαι απόλυτα ενάντιος στην ποσοτική λογική.

Γι’ αυτό παραθέτω περίληψή μου από τη Διαλεκτική του Διαφωτισμού του μεγάλου Adorno, περίληψη που δεν προορίζεται για δημοσίευση, αλλά για δική μου χρήση. Αναφέρει την περίπτωση της Ιφιγένειας στο θυσιαστήριο, και την υποκατάστασή της από ένα ελάφι από την Αρτεμιδα.

Ο Διαφωτισμος είναι επισης μυθος για τον ADORNO (ενώ γεννήθηκε για να απομυθοποιήσει και να απομαγικοποιήσει).
1. Στο επίπεδο της εξουσίας, της δύναμης, ο Διαφωτισμός σημαίνει ότι το πνεύμα των φώτων αντικαθιστά με την καθολική μεσολάβηση κάθε πράγμα, αφού κάθε πράγμα συνδέεται με ένα άλλο, σε αντίθεση με αρχαία αδικία που ήταν αποτέλεσμα μιας εξουσίας χωρίς μεσολάβηση.
2. Είναι Nietzsche ο πρώτος που βρήκε τη σύνδεση του διαφωτισμού με την εξουσία.
Αυτό το πνεύμα καταργεί το ασυμμετρικό.
Και στο βάθος είναι η αρχή της αγοράς που θεωρεί όλους ως ίσους υπό τον όρο ότι θα υπόκεινται στους νόμους της. Η γλώσσα του διαφωτισμού.

Ή έννοια του διαφωτισμού
ό διαφωτισμός επιδίωκε να απελευθερώσει τους ανθρώπους από το φό6ο και να τους κάνει κυρίαρχους.Το πρόγραμμα του διαφωτισμού ήταν ή απελευθέρωση του κόσμου από τη μαγεία. Και αγωνίστηκε να διαλύσει τους μύθους καί να υπερασπίσει τη γνώση.
Σχόλιο
Kai όμως η διαφωτισμένη οικουμένη υποφέρει από το κακό πού θριαμβεύει παντού.
Εκπρόσωποι Ό Μπέικον
«ό πατέρας της πειραματικής φιλοσοφίας» περιφρονεί τους οπαδούς της παράδοσης, πού «πρώτα πιστεύουν πώς άλλοι ξέρουν αυτό πού δεν ξέρουν οί ίδιοι καί μετά πώς αυτοί οι ίδιοι ξέρουν αυτό πού αγνοούν».
Αντίθετα με τους παραδοσιακούς Επομένως, ή ανωτερότητα του ανθρώπου έγκειται στη γνώση.
Τα προιόντα Οί καρποί της ένδοξης αυτής ένωσης ήταν το τυπογραφικό πιεστήριο Το κανόνι; Ή πυξίδα.
Σχόλιο Αντόρνο.
Σήμερα κυριαρχούμε στη φύση μόνο με βάση τις ιδέες μας,ενώ εξακολουθούμε να βρισκόμαστε στο έλεος των καταναγκασμών πού μας έπιδαλλει
Λέει ο Μπέικον
είναι η «τεχνική» δημοκρατική όσο καί το οικονομικό σύστημα μαζί με το όποιο αναπτύσσεται Οί βασιλιάδες δεν ελέγχουν την τεχνική πιο άμεσα από τους εμπόρους. Τεχνική δε σημαίνει ότι δύναμη και γνώση είναι συνώνυμες.
Για τον Μπέικον καί Λούθηρο, Δεν πρέπει να υπάρχει κανένα μυστικό, αλλά πρέπει να γίνει άπομαγικοποίηση του κόσμου.
Ο διαφωτισμός εξίσωνε τις διαφορές, ως ισοδύναμα,
Κατά το διαφωτισμό δεν υπάρχει καμιά διαφορά ανάμεσα στο τοτεμικό ζώο, στα όνειρα του φαντασιόπληκτου καί στην απόλυτη ιδέα. Και οι άνθρωποι μετά το διαφωτισμό παραιτούνταν από το «νόημα», διότι αντικαθιστούν την έννοια με τον τύπο, την αιτία με τον ΚΑΝΟΝΑ, δηλ. με την πιθανότητα. Επινοείται η τεχνική, και δημιουργία μιας μεθόδου για εκμετάλλευση της εργασίας, για συγκέντρωση κεφαλαίων, για επινόηση εργαλείων.
Αυτό πού θέλουν να μάθουν οί άνθρωποι από τη φύση είναι πώς να τη χρησιμοποιούν ώστε να εδραιώσουν την κυριαρχία τους πάνω σ’ αυτήν καί πάνω στους άλλους ανθρώπους. Τίποτε άλλο δεν έχει σημασία.
Διαφωτισμός Μαγική παραδοσιακή περίοδος
ΚΑΝΟΝΑ, δηλ. πιθανότητα
Κανόνα και πιθανότητα αντί για νόημα
Εστίαση στην τεχνική ίσον επιστήμη συν δύναμη
μια σκέψη πού ασκεί βία πάνω στον ίδιο της τον εαυτό
το πλήθος των ποιοτήτων υποτάσσεται
ΟΛΑ ΝΑ ΚΑΤΑΝΤΟΥΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΣΟΤΙΚΑ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΙΜΑ

Αντίθετα με την ασαφή θεότητα μάνα της μαγικής εποχής, μεταομηρικά, χάρη στη διάσπαση της φύσης σε φαινομενικότητα και ουσία πραγματοποιήθηκε η επιστήμη.
Ο ψυχολογισμός ανέλυσε το μάνα ως μεταφορά προβολή της ψυχής στη φύση από τους πρωτόγονους.
Σχόλιο του Αντόρνο
Το μάνα δεν είναι ή ψυχή πού μεταβιβάζεται στη φύση- λάθος του ψυχολογισμού· το μάνα, ως το κινούμενο πνεύμα, δεν είναι προβολή, αλλά ή αντήχηση της πραγματικής παντοδυναμίας της φύσης μέσα στις αδύναμες ψυχές των αγρίων

3. Αντί για αιτία Ή μαγεία είναι ψέμα Γιατί ο μάγος μιμείται τους δαίμονες· για να τους φο6ίσει επαναληπτική μίμηση ΣΤΗ ΜΑΓΕΙΑ υπήρχε ανταλλαξιμότητα
ΥΠΗΡΧΕ ΜΙΑ ΥΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ\
Ναι μεν τον τυχαίο χαρακτήρα ενός αντιπροσωπευτικού δείγματος, αλλα ή ιερότητα και ή μοναδικότητα του εκλεκτού ανθρώπου,
Διατηρούνταν οι ποιοτικές διαφορές στη ζωή και τη γλώσσα, πού τα ϊχνη τους εξαιτίας του διαφωτισμού χάθηκαν ακόμη καί στη γλώσσα (βλ Φρομμ για συμβολα φωτιάς κλπ)βλ Σουρρεαλισμό
και το όνειρο καί ή εικόνα ήταν και σημεία του πράγματος, αλλά ήταν και στοιχεία συναφή με το πράγμα αυτό, συνδέονταν μ’ αυτό μέσω της ομοιότητας ή μέσω του ονόματος σε μια σχέση που η σχέση αυτή ήταν σχέση συγγένειας. Βλ. Ο λογισμός του Ολερόν, για ομοιότητα Εναστρου ουρανού και ανθρώπου. δεν μπορεί στη μαγεία να υπάρχει «υπερεκτίμηση των ψυχικών διαδικασιών έναντι της πραγματικότητας, ούτε παντοδυναμία της σκέψης», αφού τότε η σκέψη και η πραγματικότητα δεν διαχωρίζονταν ριζικά.
παρότι λέγεται πως ο πρωτόγονος αποδίδει την παντοδυναμία στον εαυτό του.
Η μαγεία επί Ομήρου περίπου τότε, με το τέρμα της νομαδικής ζωής διαλύθηκε.
Επίσης οι παλιές διάχυτες παραστάσεις διαλύθηκαν μπροστά στην εννοιολογική ενότητα, που εκφράζει την ιεραρχική οργάνωση της ζωής, πού καθορίζεται από κείνους πού είναι ελεύθεροι.

Η φοβισμένη κραυγή έγινε το όνομα του μάνα

Σχόλιο του Αντόρνο
Ό διαφωτισμός, έγινε μια σκέψη πού ασκεί βία πάνω στον ίδιο της τον εαυτό.
διαφωτισμός
Ή μαγεία είναι ψέμα Γιατί ο μάγος μιμείται τους δαίμονες· για να τους φο6ίσει.
Δουλειά και καθήκον του μάγου είναι ή επαναληπτική μίμηση.
Σχόλιο του Αντόρνο
Αλλά ποτέ ο μάγος δεν ισχυρίζεται (αντίθετα από τον πολιτισμένο άνθρωπο) πως είναι εικόνα της αόρατης δύναμης.
διαφωτισμός
Στην εποχή της τεχνολογίας το πλήθος των ποιοτήτων υποτάσσεται .ΒΛ. ΓΚΕΝΟΝ. Ή φύση γίνεται χαοτικό υλικό, αντικείμενο μιας απλής ταξινόμησης, γίνεται απλό έχειν, αφηρημένη ταυτότητα.
Σχόλιο του Αντόρνο
ΚΑΙ ΣΤΗ ΜΑΓΕΙΑ υπήρχε ανταλλαξιμότητα
ΥΠΗΡΧΕ ΜΙΑ ΥΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ,
Σχόλιο Αντόρνο
ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΟΛΑ ΝΑ ΚΑΤΑΝΤΟΥΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΣΟΤΙΚΑ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΙΜΑ.
Ειδικότερα στη μαγεία υπάρχει μια δυνατότητα υποκατάστασης.
στη μαγεία»Ο,τι συμβαίνει στου εχθρού τα μαλλιά, στο όνομα του, συμβαίνει ταυτόχρονα καί στο ίδιο το άτομο·
Επίσης αντί του θεού σφάζεται το θυσιαστήριο ζώο, άρα υποκατέστησε το θεό.
Αυτή η υποκατάσταση κατά τη διάρκεια της θυσίας σημειώνει ένα βήμα προς την συλλογιστική λογική.
Γιατι παρότι είχαν ξεχωριστές ιδιότητες τα ελάφια πού θυσιαζόνταν αντί της Ιφιγέγειας, όμως άρχισαν να αντιπροσωπεύουν ήδη το είδος..

Αλλά από την άλλη ναι μεν τα σφάγια παρουσίαζαν τον τυχαίο χαρακτήρα ενός αντιπροσωπευτικού δείγματος, αλλα ή ιερότητα και ή μοναδικότητα του εκλεκτού ανθρώπου, στη θέση του οποίου εισέρχεται το υποκατάστατο θυσιαστήριο ζώο, το σημαδεύει ριζικά καί το κάνει ακατάλληλο για κάθε ανταλλαγή.
ο κόσμος τής μαγείας διατηρούσε τις ποιοτικές διαφορές πού τα ϊχνη τους εξαιτίας του διαφωτισμού χάθηκαν ακόμη καί στη γλώσσα (βλ Φρομμ για συμβολα φωτιάς κλπ)βλ Σουρρεαλισμό
Στη μαγεία
και το όνειρο καί ή εικόνα ήταν και σημεία του πράγματος, αλλά ήταν και στοιχεία συναφή με το πράγμα αυτό, συνδέονταν μ’ αυτό μέσω της ομοιότητας ή μέσω του ονόματος σε μια σχέση που η σχέση αυτή ήταν σχέση συγγένειας. Βλ. Ο λογισμός του Ολερόν, για ομοιότητα Εναστρου ουρανού και ανθρώπου.
Παράλληλα στη μαγεία
δεν μπορεί να υπάρχει «υπερεκτίμηση των ψυχικών διαδικασιών έναντι της πραγματικότητας, ούτε παντοδυναμία της σκέψης», αφού τότε η σκέψη και η πραγματικότητα δεν διαχωρίζονταν ριζικά.
παρότι λέγεται πως ο πρωτόγονος αποδίδει την παντοδυναμία στον εαυτό του.
Πάλη ανάμεσα στη μαγεία και τη λογική διαχρονικά.
Η εμφανιση ιεραρχησης στον Ομηρο αναμεσα στους θεους αντανακλουσε την ιεραρχηση μεταξυ νικητων και νικημενων, στο τέλος της νομαδικής ζωής.
Όπου οι λαοί οι φιλοπόλεμοι, εξουσιαστές επέβαλαν την κυριαρχία τους στη μάζα των νικημένων αυτοχθόνων.
Εκεί στον Ομηρο ο ισχυρότερος θεός ως προς τους άλλους θεούς εμφανίστηκε τον καιρό που δημιουργήθηκαν οι πρώτες πόλεις, άστεα. Παράδειγμα με τον Οδυσσέα
Εκτοτε η κυριαρχία και η εργασία χωρίζονται. Δηλαδή ένας ιδιοκτήτης όπως ό Όδυσσέας «διευθύνει από μακριά ένα πολυάριθμο και ιεραρχημένο προσωπικό από βουκόλους, χοιροβοσκούς καί ύπηρέτες. Τό βράδυ, μόλις βλέπει από το παράθυρο του τη γη να φωτίζεται από χίλια φώτα, μπορεί, πάει ήσυχος για ύπνο: ξέρει πώς οι άξιοι υπηρέτες του άγρυπνοϋν για να κρατούν μακριά τα άγρια ζώα καί για να διώχνουν τους κλέφτες από τα χώματα πού είχαν άναλάβει να προστατέψουν».
Ετσι στα ομηρικά χρόνια, είναι η συλλογιστική λογική, που εγκαθιδρύει την ιεράρχηση, αλλά πήρε το μοντέλο από τη ζωή.
Ή καθολικότητα των σκέψεων, δηλαδή ή κυριαρχία στην σφαίρα των εννοιών, χτίστηκε πάνω στη βάση της κυριαρχίας πάνω στην πραγματικότητα. Ετσι φτιάχτηκε η λογική.
Η μαγεία τότε, με το τέρμα της νομαδικής ζωής διαλύθηκε.
Επίσης οι παλιές διάχυτες παραστάσεις διαλύθηκαν μπροστά στην εννοιολογική ενότητα, που εκφράζει την ιεραρχική οργάνωση της ζωής, πού καθορίζεται από κείνους πού είναι ελεύθεροι.
Αναδύθηκε τότε ο σκεπτόμενος εαυτός οργανωτική σκέψη
Ό σκεπτόμενος εαυτός, πού έμαθε την τάξη καί την υποταγή από την καθυπόταξη του κόσμου, εξομοίωσε γρήγορα την αλήθεια γενικά με την οργανωτική σκέψη
Ο σκεπτόμενος εαυτός τότε ξαναγράφε τους παλιούς μύθους των χθόνιων θεών.
Γι’ αυτό οι χθόνιοι θεοί των πρώτων κατοίκων εξορίζονται στην κόλαση χάρη στη θρησκεία του ήλιου καί του φωτός του του Δία.
Από τους νικημένους ωστόσο χθόνιους θεούς κάτι έμεινε.βλ. δομισμό για μύθους.
οι χθόνιες και οι ηλιακές δυνάμεις εξακολούθησαν να συνδέονται. «το όνομα του Δία δινόταν σ’ ένα θεό του κάτω κόσμου καί σ’ ένα θεό του ουρανού, σε λατρείες πού δεν απέκλειαν ή μια την άλλη,
οί θεοί του Όλύμπου είχαν κάθε λογής σχέσεις με τους χθόνιους θεούς, καί δεν ήταν καθαρά δια χωρισμένες οί καλές καί οί κακές δυνάμεις, ή σωτηρία καί ή καταστροφή. Συνδέονταν όπως το γίγνεσθαι καί το παρέρχεσθαι, ή ζωή καί ό θάνατος, το καλοκαίρι καί ό χειμώνας.
4. Το μάνα δηλαδή η ασαφής θρησκευτική αρχή, διατηρούνταν στην αρχαία ελληνική θρησκεία
που στα παλιότερα στάδια της ανθρωπότητας λατρευόταν με το όνομα μάνα.
Με την πρωταρχική, αδιαφοροποίητη μορφή του το μάνα αντιπροσωπεύει ό,τι είναι άγνωστο, ξένο: ό,τι ξεπερνάει τα όρια της εμπειρίας.
Αυτό πού νιώθει ό πρωτόγονος ως υπερφυσικό ήταν η πολύπλοκη μορφή του φυσικού στοιχείου σ’ αντίθεση προς το συγκεκριμένο ορισμένο στοιχείο.
Η φοβισμένη κραυγή έγινε το όνομα του μάνα
με την οποία βιώνεται το ασυνήθιστο, γίνεται το όνομα του.
Αντίθετα, μεταομηρικά, χάρη στη διάσπαση της φύσης σε φαινομενικότητα και ουσία πραγματοποιήθηκε η επιστήμη.
Ο ψυχολογισμός ανέλυσε το μάνα ως μεταφορά προβολή της ψυχής στη φύση από τους πρωτόγονους.
Σχόλιο του Αντόρνο
Το μάνα δεν είναι ή ψυχή πού μεταβιβάζεται στη φύση- λάθος του ψυχολογισμού· το μάνα, ως το κινούμενο πνεύμα, δεν είναι προβολή, αλλά ή αντήχηση της πραγματικής παντοδυναμίας της φύσης μέσα στις αδύναμες ψυχές των αγρίων.
5.
Προϊστορία υπήρχε για το σχίσμα μεταξύ του έμψυχου καί του άψυχου, και η κατάληψη ορισμένων τόπων από δαίμονες καί θεούς, προκύπτει πρώτα άπ’ αυτόν τον προανιμισμό πού περιέχει ήδη το χωρισμό του υποκειμένου από το αντικείμενο. Η μαγεία έκανε τα άψυχα έμψυχα.
Τότε, όταν το δέντρο δεν χαρακτηρίζεται πια ως απλό δέντρο, αλλά ως μαρτυρία για κάτι άλλο. ως τόπος κατοικίας του μάνα, τότε η γλώσσα έρχεται τότε να εκφράσει την αντίφαση ότι ένα πράγμα είναι ο εαυτός του και ταυτόχρονα κάτι άλλο. ταυτόσημο καί ταυτόχρονα μη
ταυτόσημο.
Ετσι Μέ τή μεσολάβηση της θεότητας ή γλωσσα μετατρέπεται από ταυτολογία σε γλωσσα.
Ή έννοια, ή οποία ορίζεται ως σημαίνουσα ενότητα όλων όσων περιλαμδάνει μέσα της, ήταν το προϊόν της διαλεκτικής σκέ-
ψης, στην οποία το καθετί είναι πάντα αύτό~πόύ είναι, μόνο επειδή γίνεται δ,τι δεν είναι.
Αυτή ήταν ή πρωταρχική μορφή του ορισμού, στον όποιο ή έννοια χωρίζεται από το πράγμα·

στη σύγχρονη θετική επιστήμη.
Αυτή ή μορφή άκριβώς αντιστρέφεται
Ό άνθρωπος πιστεύει πώς έχει ελευθερωθεί από το φόδο, όταν δεν υπάρχει πια τίποτε άγνωστο σ’ αυτόν.
6. Έτσι ή πορεία της άπομυθοποίησης, του διαφωτισμού, ταυτίζει το έμψυχο με το άψυχο,
Εναντι του ότι ό μύθος ταυτίζει το άψυχο με το έμψυχο.
7. Ή καθορή έμμένεια IMMANENCE του θετικισμού,
δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα καθολικό ταμπού. Τίποτε πια δεν πρέπει να υπάρχει έξω, γιατί ή απλή ιδέα του «έξω» είναι ή καθαυτό πηγή του τρόμου.
«Όταν ό πρωτόγονος άνθρωπος ικανοποιούσε την ανάγκη να εκδικηθεί το θάνατο κάποιου από τους δικούς του με το να δεχτεί το δολοφόνο στην ίδια του την οικογένεια. αυτό
σήμαινε ότι το ξένο αίμα συγχωνευόταν με το αίμα της οικογένειας: ή έμμένεια είχε δημιουργηθεί.
Κάποτε τα φετίχ δρίσκονταν κατω από το νόμο της ισοδυναμίας. Σήμερα ή ίδια ή ισοδυναμία έχει γίνει φετίχ. Δηλαδή ο κυριαρχούμενος από το μάνα κόσμος, καί αργότερα ό κόσμος των ελληνικών καί ινδικών μύθων είναι πάντα ό ίδιος.
 ή δικαιοσύνη τόσο πρωτογόνων όσο και διαφωτισμένων Ελλήνων είναι συνδεδεμένη με τη μοίρα.
 Ό μεν σαμάν εξορκίζει τον κίνδυνο μέσω της εικόνας του. Ή ισοδυναμία είναι το εργαλείο του.
Αυτή η ισοδυναμία κανονίζει την ποινή καί την άνταμοιβή στον πολιτισμό.
 Οι παραστάσεις των μύθων όλες παραπέμπουν επίσης σε φυσικές συνθήκες.
Και η ζυγαριά πού βρίσκεται στα χέρια του Δία, σύμβολό της δικαιοσύνης μέσα σ’ όλο τον πατριαρχικό κόσμο, αναφέρεται στην απλή φύση.
1. Το πέρασμα από το χάος στον πολιτισμό δεν άλλαξε σε τίποτε την αρχή της ισοδυναμίας, όπου οι φυσικές συνθήκες δεν ασκούν πια άμεσα τη δύναμη τους, αλλά μεσώ τής συνείδησης του ανθρώπου.
Κάποτε τα φετίχ δρίσκονταν κατω από το νόμο της ισοδυναμίας. Σήμερα ή ίδια ή ισοδυναμία έχει γίνει φετίχ.

2. Ή διδασκαλία των Ιερέων ήταν συμβολική, δτι μέσα της το σημείο καί ή εικόνα ήταν ένα.
τα ιερογλυφικά, ή λέξη είχε αρχικά μια είκονογραφική λειτουργία πού μεταφέρθηκε στους μύθους.
3. Τό ανεξάντλητο, ή ατέλειωτη ανανέωση καί ή μονιμότητα του σημαινόμενου ήταν επί μαγείας το αληθινό περιεχόμενο των λέξεων. Βλ μιχ Ομοια ο Λεφέβρ για τη συμβολική διάσταση της γλώσσας.
Οι παραστάσεις για τη δημιουργία του κόσμου, όπου ό κόσμος γεννιέται από τη πρωταρχική την αγελάδα ή το αβγό, είναι συμβολικές, σ’ αντίθεση προς την Ιουδαϊκή γένεση.
 μετά την κατάργηση της μαγείας, η ατομικότητα στους θεούς δεν εξαντλεί την ουσία των θεών, οι οποίοι έχουν ακόμη μέσα τους κάτι από το μάνα· Βλ μιχ Ομοια ο Λεφέβρ

4. Μετά τη μαγεία σήμερα η τύχη της γλώσσας όταν έγινε σαφής διαχωρισμός της επιστήμης καί της ποίησης,
ο καταμερισμός της εργασίας επεκτάθηκε καί στη γλώσσα. Πλέον για την επιστήμη ή λέξη είναι ένα σημείο· ως ήχος, ως εικόνα, ως καθαυτό λέξη κατανέμεται στίς διάφορες τέχνες, χωρίς να επιτρέπει ή πρόσθεση τους την ανασυγκρότηση της λέξης μέσω μιας συναισθησίας ή μιας τέχνης πού θα
περιελάμδανε όλες τίς πλευρές της ζωής.
Ως σύστημα σημείων, ή γλώσσα οφείλει να αφιερωθεί στον υπολογισμό για να γνωρίσει τη φύση, καί γι’ αυτό οφείλει να ξεχάσει την αξίωση ότι της μοιάζει.
Ως εικόνα, οφείλει να μην είναι παρά
μια αντανάκλαση· για να ‘ναι ή ίδια φύση, οφείλει να ξεχάσει την αξίωση ότι μπορεί να γνωρίσει τη φύση.
Με την πρόοδο του διαφωτισμού μόνο τα αυθεντικά έργα τέχνης μπόρεσαν να αποφύγουν την απλή απομίμηση αυτού πού ήδη υπάρχει.
Ή επιστήμη γίνεται, στη νεοθετικιστική της εκδοχή, ένα σύστημα απομονωμένων σημείων, κενών από κάθε πρόθεση πού θα μπορούσε να ξεπεράσει το σύστημα:
αυτός ό διαχωρισμός άνοιγε ένα χάσμα μεταξύ της αμεσης αντίληψης καί της έννοιας: Ομοια με το τι κάνει ο θετικισμός έκανε άλλοτε ο Πλάτωνας, εξόρισε την ποίηση .
Στόχος του διαφωτισμού. Ότι η φύση δεν πρέπει πια να επηρεαστεί μέσω της εξομοίωσης, αλλά να κυριαρχηθεί μέσω της εργασίας.

5. το έργο τέχνης
6. Παροαδόξως το έργο τέχνης μετά τη μαγεία ξεφεύγει από το νόμο της εργασίας, γιατί έχει κάτι κοινό με τη μαγεία. δημιουργεί τη δική του κλειστή περιοχή, πού βρίσκεται έξω από τα πλαίσια της ανίερης ύπαρξης. Στην περιοχή αυτή ισχύουν ειδικοί νόμοι.
Όπως ό μάγος χάραζε τον κύκλο με την κιμωλία, πρίν από την τελετή το χώρο στον οποίο έπρεπε να δράσουν οι ιερές δυνάμεις, έτσι καί κάθε έργο τέχνης χαράζει τον κύκλο του πού το απομονώνει από την πραγματικότητα.
Στο έργο τέχνηςεμφανιζόταν ως πνευματικό, ως εξωτερίκευση του μάνα, την αύρα του.
Ως έκφραση της ολότητας, ή τέχνη
διεκδικεί το αξίωμα του απόλυτου.
Ό αστικός κόσμος μόνο σπάνια έδειξε τη διάθεση να εκδηλώσει μια τέτοια
εμπιστοσύνη στην τέχνη.

ο φανατισμός της πίστης δείχνει πόσο ψεύτικη είναι καί αυτό αποτελεί την αντικειμενική απόδειξη ότι εκείνος πού αρκείται στην πίστη την έχει ήδη χάσει και η κακή συνείδηση είναι ή δεύτερη φύση της.
Ή παραδοξότητα της πίστης εκφυλίζεται τελικά σε απάτη, σε μύθο του 20οϋ αιώνα, ενώ αντίθετα ή άνορθολογικότητά της πίστης γίνεται ορθολογικός μηχανισμός τον οποίο χρησιμοποιούν εκείνοι πού είναι εντελώς «φωτισμένοι» καί σπρώχνουν την κοινωνία προς τη 6αρ6αρότητα.
Όταν η πίστη μπαίνει στην ιστορία με τη γλώσσα, οι κάτοχοι της είναι ιερείς καί μάγοι.
οί φιλοσοφικές έννοιες ανέβασαν τίς σχέσεις τίς οποίες θεμελίωναν στο επίπεδο της αυθεντικής πραγματικότηταςΧάρη στην αξίωση τους για καθολικότητα,.

Ή ίδια ή γλώσσα άπένεμε έκείνην την καθολικότητα, την οποία είχε αποκτήσει ως μέσο επικοινωνίας μέσα σε μια αστική κοινωνία, στο λόγο, στίς σχέσεις κυριαρχίας.
 Οι Ιδέες όμως, ως μέσο μιας τέτοιας ενίσχυσης της κοινωνικής δύναμης της γλώσσας, γίνονταν όλο καί πιο άχρηστες στο βαθμό πού αυξανόταν αυτή ή δύναμη και ή επιστημονική γλώσσα προετοίμασε την εξαφάνιση τους.
Τελικά ό διαφωτισμός κατα-
δρόχθισε τα σύμ6ολα αλλά καί τους διαδόχους τους, τις καθολικές έννοιες, καί άπο τή μεταφυσική άφησε ζωντανό
τον αφηρημένο φόBο της συλλογικότητας από την οποία η μεταφυσική προέκυψε.
 το κύριο όνομα.
7. Ηδη οι Εβραίοι είχαν καταγγείλει την αυταπάτη του κύριου ονοματος. (πράγμα πού κάνει ό πανθεϊσμός ή ό αστικός σκεπτικισμός)
Ως νομιναλιστικό κίνημα ό διαφωτισμός σταματάει μπροστά στήν περιορισμένη, άκρι6ή έννοια, στο κύριο όνομα.
Ερώτημα αν τα κύρια ονόματα ήταν αρχικά ειδολογικά ονόματα.
Ή υποκειμενική ουσία, την οποία αρνούνται ό
Χιούμ καί ό Μάχ, δεν είναι συνώνυμη με το όνομα.
Διαφορετικά συμβαίενι στην ιουδαϊκή θρησκεία, ό δεσμος μεταξυ του ονόματος καί τοϋ όντος φαίνεται στην απαγόρευση εκφώνησης του ονόματος του θεού.
Ή ιουδαϊκή θρησκεία δεν επιτρέπει σε καμιά λέξη να είναι παρηγοριά στην απόγνωση πού προκύπτει από τη διαπίστωση πώς τα πάντα είναι θνητά.
απαγόρευση να δοθεί να δοθεί στο πεπερασμένο το όνομα του άπειρου, καί στο ψέμα το όνομα της αλήθειας.
Ή εγγύηση της σωτηρίας βρίσκεται στην απόρριψη κάθε δοξασίας.
Ή γνώση είναι ή καταγγελία της αυταπάτης.
Ή ολοκληρωτική άρνηση καθετί θετικού, ή φόρμουλα του μηδενός, πού χρησιμοποιείται από το ιουδισμό, περνάει στην απαγόρευση να ονομαστεί το απόλυτο με το όνομα του (πράγμα πού κάνει ό πανθεϊσμός ή ό αστικός σκεπτικισμός).
Είναι μυθολογίες πάντως οι εξηγήσεις σύμφωνα με τίς οποίες ό κόσμος είναι ένα όλο ή ένα μηδέν, καί οι δρόμοι για τη σωτηρία είναι εξιδανικευμένες μαγικές τακτικές.
Αντίθετα, ή διαλεκτική φανερώνει πώς κάθε εικόνα είναι γραφή Και πώς να διακρίνουμε σ’ όλα της τα χαρακτηριστικά την ομολογία της σφαλερότητάς της – μια ομολογία πού της αφαιρεί την εξουσία της καί τη συνδέει με την αλήθεια.
8. ό Χέγκελ αποκάλυψε ένα στοιχείο πού διαχωριζει το διαφωτισμό από τη θετικιστική παρακμή Με,την εννοια της καθορισμένης άρνησης .
Ανεβάζοντας όμως τελικά το συνειδητό αποτέλεσμα της συνολικής διαδικασίας της άρνησης στη δαθμίδα του απόλυτου – τη συστηματική καί ιστορική ολότητα, παραβίασε την απαγόρευση κι έπεσε κι ό ϊδιος στην παγίδα της μυθολογίας.
9. Αυτό συνέδη καί στον ίδιο το διαφωτισμό, που όμως αντιφάσκει γιατί στο βάθος περιέχει μυθολογία και αυτός.
ό οποίος, ως σαφής σκέψη, διαχωρίζεται από τον Χέγκελ καί από τη μεταφυσική γενικά. Γιατί ό διαφωτισμός είναι πιο ολοκληρωτικός από οποιοδήποτε άλλο σύστημα.
10. Στο Διαφωτισμό κάθε διαδικασία είναι καθορισμένη από την αρχή: γι’ αυτόν το λόγο είναι ψεύτικος, κι όχι γι’ αυτά πού τον κατηγόρησαν οί ρομαντικοί εχθροί
Όσο περισσότερο υποτάσσεται στο υπάρχον ό νοητικός μηχανισμός, τόσο περισσότερο αρκείται να το αναπαράγει τυφλά. Έτσι ό διαφωτισμός ξανασυναντά τη μυθολογία από την οποία ποτέ δεν μπόρεσε να απαλλαγεί.
Ό κόσμος ως γιγάντια αναλυτική κρίση διαφωτισμό(το μόνο όνειρο της επιστήμης πού επιζεί)
στο βάθος ανήκει στο ίδιο είδος με τον κοσμικό μύθο πού συνέδεε την εναλλαγή του φθινοπώρου καί της άνοιξης με την αρπαγή της Περσεφόνης.
Ή μοναδικότητα του μυθικού συμ-
δάντος πού τείνει να νομιμοποιήσει την πραγματικότητα είναι απάτη. Στην αρχή ή αρπαγή της θεάς ήταν συνώνυμη με το θάνατο της φύσης. Έπαναλαμδανόταν κάθε φθινόπωρο,
Στον «φωτισμένο» κόσμο Ή ύπαρξη, απαλλαγμένη από τους δαίμονες
ξαναποκτά τον ανησυχητικό εκείνο χαρακτήρα πού απέδιδε ό αρχαίος κόσμος στους δαίμονες.
 Ή κοινω-νική αδικία είναι σήμερα εξίσου άγια με τον γιατρό-ίερέα της παλιάς εποχής, πού ήταν ιερός καί άπαραδίαστος χάρη στην προστασία των θεών.
ΟΜΟΙΑ ΠΑΝΤΟΥ ΒΕΙΚΟΣ.
Το μοιραίο με το οποίο ή προϊστορία εξηγούσε το θάνατο τον οποίο δεν καταλά6αινε, χαρακτηρίζει την πραγματική ύπαρξη ,οι άνθρωποι περιμένουν να πυρποληθεί τούτος ό κόσμος πού δεν έχει διέξοδο από μια ολότητα την οποία αποτελούν οι ίδιοι αί την οποία δεν ελέγχουν καθόλου.
 Ό διαφωτισμός νιώθει έναν μυθικό τρόμο μπροστά στο μύθο.
Ανακαλύπτει την παρουσία του και μέσα στίς έννοιες και στις λέξεις πού έχουν μείνει σκοτεινές, αλλά καί σε κάθε ανθρώ-
πινη ιδιοτυπία πού δεν εντάσσεται στο τελεολογικό πλαίσιο της αυτοσυντήρησης.
 Το εγώ μετά τη μεθοδική εκκαθάριση όλων των «μυθολογικών» φυσικών υπολειμμάτων, δεν πρέπει πια να είναι ούτε σώμα, ούτε αίμα, ούτε ψυχή, ούτε καί φυσι-
κό Εγώ), αφού πρώτα εξιδανικευτεί καί γίνει υπερβατικό και λογικό υποκείμενο, γίνεται σημείο αναφοράς του Λόγου 45
 Κάθε αιώνας ξερίζωνε τη ζωντανή ανάμνηση
της προϊστορίας
από τη συνείδηση των ανθρώπων Ή γοητεία των Σειρήνων όμως παραμένει ακαταμάχητη· κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει άπ’ αυτήν αν ακούσει το τραγούδι τους.
 Ή μέθη των ναρκωτικών ό φόδος του θανάτου
πού προκαλεί έναν ΰπνο όμοιο με το θάνατο
καί μια ευφορία πού καταργεί το εγώ, είναι ένας από τους πιο παλιούς κοινωνικούς μηχανισμούς, πού βρίσκονται ανάμεσα στην
αυτοσυντήρηση καί στην καταστροφή, μια απόπειρα του εαυτού
να έπι6ιώσει από μόνος του.
Ό φόδος μήπως χαθεί το εγώ καί
μήπως πέσει την ίδια στιγμή ό φράκτης πού υπάρχει ανάμεσα στον εαυτό καί σε μια άλλη ζωή,ό φόδος του θανάτου καί της
καταστροφής συνδέεται στενά με μια υπόσχεση ευτυχίας πού ήταν πάντα απειλή για τον πολιτισμό.
ΚΑΘΏς δρόμος του πολιτισμού ήταν ό δρόμος της υποταγής καί της εργασίας.

 Ο Οδυσσέας βουλώνει τα αυτιά ναυτών, γιατί οι ναύτες μπορεί να επιζήσουν μόνον αν δεν ακούσουν τον πειρασμό του αμετάκλητου.Ό ‘Οδυσσέας, ό γαιοκτήμονας πού δάζει τους άλλους να δουλεύουν γι’ αυτόν,διαλέγει το δεύτερο μέσο να ακούσει μεν αλλά αφού θα έχει δεθεί στο κατάρτι. Ακούει το τραγούδι αλλά, δεμένος στο κατάρτι.όπως έκαναν καί οί αστοί αργότερα.ή γοητεία των σειρήνων εξουδετερώνεται καί γίνεται απλό αντικείμενο ενατένισης, γίνεται τέχνη
Ή σκέψη του»Οδυσσέα, εχθρική προς τον ίδιο του το θάνατο αλλά καί προς
την ίδια του την ευτυχία, δεν αγνοεί τίποτε άπ’ όλα αυτά, για μια υπόσχεση ευτυχίας πού ήταν πάντα απειλή για τον πολιτισμό.
Δεν γνωρίζει παρά μόνο δύο μέσα για να ξεφύγει από το δίλημμα, και εφαρμόζει το ένα στους συντρόφους του. Βουλώνει τα αυτιά τουςμε κερί καί τους διατάζει να κωπηλατούν μ’ όλη τη δύναμη τς.Όποιος θέλει να επιζήσει δεν πρέπει να ακούσει τον πειρασμό του αμετάκλητου, καί μπορεί να επιζήσει μόνο αν δεν τον ακούσει.
Ή κοινωνία επαγρυπνούσε πάντα ώστε να συμβαίνουν έτσι τα πράγματα.
Πανέτοιμοι καί συγκεντρωμένοι, εκείνοι πού εργάζονται Όφείλουν να μετουσιώσουν το ένστικτο πού τους παρασύρει στην εκτροπή. Έτσι γίνονται πρακτικοί.
Ό ‘Οδυσσέας, ό γαιοκτήμονας πού δάζει τους άλλους να δουλεύουν γι’ αυτόν,διαλέγει το δεύτερο μέσο. Ακούει το τραγούδι αλλά, δεμένος στο κατάρτι, δεν είναι σε θέση να κάνει τίποτε.όπως έκαναν καί οί αστοί αργότερα, πού όσο πιο πολύ μεγάλωνε ή δύναμη τους καί κατά συνέπεια ή δυνατότητα τους να κατακτήσουν την ευτυχία, τόσο πιο πεισματικά την αρνιόνταν.
Αυτό πού ακούει ό Όδυσσέας δεν έχει συνέπειες γι’ αυτόν, το μόνο πού μπορεί να κάνει, είναι νεύματα με το κεφάλι του- είναι όμως πολύ αργά: οι σύντροφοι του, πού δεν μπορούν να ακούσουν το τραγούδι, γνωρίζουν άπ’ αυτό το τραγούδιτο τραγούδι μόνο τον κίνδυνο πού αντιπροσωπεύει κι όχι την ομορφιά του.
Για να σώσουν τον Όδυσσέα καί τους εαυτούς τους, αφήνουν τον κύριο τους δεμένο στο κατάρτι.
Αναπαράγουν τη ζωή τους καί μαζί τη ζωή του καταπιεστή τους- όσο για τον καταπιεστή, αυτός δεν μπορεί πια να βγει από τον κοινωνικό του ρόλο.
Κρατούν τίς Σειρήνες μακριά από την πρακτική: ή γοητεία τους εξουδετερώνεται καί γίνεται απλό αντικείμενο ενατένισης, γίνεται τέχνη.
Έτσι διαχωρίζεται ή απόλαυση της τέχνης από
τη χειρωνακτική εργασία στα τέλη της προϊστορικής εποχής.
Ή κουφαμάρα των προλεταρίων – πού
ανάγεται στη μυθική εποχή – δεν έχει κανένα πλεονέκτημα απέναντι στην ακινησία του αφέντη.
 Ετσι η προηγμένη κοινωνία τρέφεται άπό την καθυστέρηση των κυριαρχούμενων.
Οί κωπηλάτες πού δεν μπορούν να μιλήσουν ό ένας στον άλλο υπακούουν όλοι στον ίδιο ρυθμό, όπως ό σύγχρονος εργάτης
στο εργοστάσιο, στον κινηματογράφο καί στη συλλογική ζωή. Οί σημερινές συνθήκες της εργασίας μέσα στην κοινωνία επιβάλλουν
τον κομφορμισμό,
 Τα εργαλεία της κυριαρχίας –
ή γλώσσα, τα όπλα καί οί μηχανές -που οφείλουν να καταλάβουν τον κόσμο πρέπει να επιτρέψουν να τα αποκτήσουν όλοι.
Ό «αντικειμενικός» χαρακτήρας του εργα-
λείου πού επιτρέπει σ’ όλους να το έχουν είναι ήδη μια αμφισβήτηση της κυριαρχίας,

11. Στο δρόμο πού οδηγεί από τη μυθολογία στη λογιστική, ή σκέψη _εχασε το στοιχείο της ανασκόπησης του εαυτού της,
12.
σήμερα ή μηχανή ακρωτηριάζει τους ανθρώπους παρόλο πού τους τρέφει.

13. ένας πρώϊμος Διαφωτισμός είναι η διαδικασία κατά την οποία ένας πατριαρχικός μύθος του ήλιου προβάλλεται ως ολότητα διεκδικούσα να αναπαριστάνει την αλήθεια με το να απομακρύνει τους επιμέρους μύθους .

1) Η γλώσσα Τα σύμβολα Λέξεις

14. Καί ή γνώση, στην οποία εβλεπέ ό
Μπέικον την «ανωτερότητα του ανθρώπου», μπορεί στο εξής να καταστρέψει την κυριαρχία.
Αλλά απέναντι αέ τούτη τη δυνατότητα, και στην υπηρεσία του παρόντος, ό διαφωτισμός γίνεται μια ολοκληρωτική εξαπάτηση των μαζών.

15. Η γλώσσα Τα σύμβολα= είχαν πάντα ένα περιεχόμενο Πριν από το Διαφωτισμό, α.
Πίστευαν στα ουνιβαρσάλια. Απόδειξη ότι θεωρούνταν οι λέξεις ως αποτυπώματα ίχνη,και ότι δεν ίσχυε η σημερινή υποκαταστασιμότητα.
16. Λέξεις δεν είναι απλά σημεία του αντικειμένου, αλλά συνδέονται με αυτό μέσω της ομοιότητας ή του ονόματος
17. Εχουμε τα παραδείγματα των θυσιών όπου το ελάφι. το όνειρο, η εικόνα= στη διαδικασία της μαγείας
που υποκαθιστούσε το εξιλαστήριο θύμα δεν είναι ένα απλό δείγμα του είδους, διότι ο ιερός χαρακτήρας το σημαδεύει αποφασιστικά. Ομοίως το όνειρο, η εικόνα= στη διαδικασία της μαγείας αυτά δεν είναι απλά σημεία του αντικειμένου, αλλά συνδέονται με αυτό μέσω της ομοιότητας ή του ονόματος.
18. Ομοια στα έργα τέχνης= Εκεί το πράγμα φανερώνεται ως εξωτερίκευση του μάνα, ως κάτι πνευματικό.
19. Αντίθετα στους Εβραίους οι έννοιες λεξεις για το θεό απαγορεύονται και έτσι δε δίνουν παρηγορία στην απόγνωση ότι όλα είναι θνητά.
Απαγορεύεται να δοθεί όνομα πεπερασμένο στο άπειρο και δε γίνεται δεκτό να δοθεί στο ψέμα το όνομα της αλήθειας.
20.
21. Το τραγούδι των σειρήνων είναι το να γελαστεί κάποιος να ξεφύγει λίγο από την ύπαρξή του, τότε είναι φευγάτος στο παρελθόν.
22. Ο Οδυσσέας γίνεται σύμβολο του τι συνέβη με το Διαφωτισμό.
Ο Οδυσσέας στην τέχνη= Οποιος έστω για λίγο πάψει να έχει στραμμένη την προσοχή του στην ύπαρξή του είναι φευγάτος στο παρελθόν. Αυτό κάνει το τραγούδι των σειρήνων, σημείο αμετάκλητο της ευτυχίας και του θανάτου. Ο Οδυσσέας κλείνει τα αυτιά των συντρόφων του επαναλαμβάνοντας αυτό που κάνει πάντα η κοινωνία, διότι οι εργάτες οφείλουν να βλέπουν πάντα μπροστά τους.

23. Η γλώσσα ανιμισμού και η έννοια στους αρχαίους
Η γλώσσα εδώ αντιμετωπίζεται κάτω από ένα πνεύμα ανιμισμού.
Οπως η βυζαντινή εικόνα περιλαμβάνει και το συγκεκριμένο και το άπειρο, την αντίφαση δηλαδή.
24. Η λέξη δένδρο δείχνει και το συγκεκριμένο και το παγκόσμιο τόπος του μάνα, των Αμαδρυάδων και των νεράιδων.
Δια μέσου της μεσολάβησης της Θείας Εξουσίας (του μάνα) η γλώσσα εκτιμάει ότι το δέντρο δεν είναι ένα απλό δένδρο, αλλά ένας μάρτυρας για κάτι επιπλέον, για παράδειγμα είναι ο τόπος του μάνα, των Αμαδρυάδων και των νεράιδων,
το σημείο Κατά τους ιερείς ήταν συγχρόνωε η εικόνα και ο λατρευόμενος θεός.

Ομοια η έννοια ήταν από την αρχή το προϊόν της διαλεκτικής σκέψης, βάσει της οποίας καθετί είναι αυτό που είναι γιατί γίνεται κάτι που δεν είναι..
Εκτοτε όμως η διάκριση ανάμεσα σε αλήθεια και φαινομενικότητα οφειλόταν στο φόβο.
Λέξη = στα ιερογλυφικά. Εχει μια εικονογραφική λειτουργία η οποία έχει μετατεθεί στους μύθους.
Το περιεχόμενο των συμβόλων είναι το ίδιο πάντα, το ένα, η φύση. Μύθοι= Οι θεοί συνεχίζουν να περιέχουν το μάνα, την παγκόσμια δύναμη, Σύμβολα= παριστάνουν τον κοινωνικό καταναγκασμό.
25. Η γλώσσα : Ετσι η γλώσσα παύει να είναι ταυτολογία και γίνεται ένα πράγμα και το αντίθετό του συγχρόνως, Μετατρέπεται από ταυτολογία σε αληθινή γλώσσα.

26. Όμως Μετά το Διαφωτισμό οι λέξεις γίνονται κίβδηλα νομίσματα, διότι η γλώσσα ως σύστημα σημείων πάει παρα πέρα τον υπολογισμό για να γνωρίσει τη φύση.
Χάος, αδιαφοροποίητα όλα πλέον μετά το διαφωτισμό, Ο κόσμος γίνεται χάος. Είναι και είναι εδώ, ουσία και ποιότητα δεν έχουν πλέον μεταξύ τους διαφορές.
Η απόλυτη ιδέα , το φανταστικό και το τοτέμ δε διαφοροποιούνται μεταξύ τους. Οι θεοί του Ολύμπου= είναι μόνο φυσικές δυνάμεις πια.
Τα universalia= οι πλατωνικές ιδέες, οι κρυφές ποιότητες, η αλχημία, η μαγεία γίνονται ύποπτα.
Από τα ουνιβερσάλια ωστόσο έμεινε μόνο η ιδέα των δικαιωμάτων του ανθρώπου.

2) Η τυπική λογική είναι που γίνεται το όργανο της ενιαιοποίησης.
27. το νόημα εξαφανίζεται μετά το διαφωτισμό διότι οι άνθρωποι δεν το έχουν ανάγκη..
Στο ότι και τα δύο Τέχνη και μαγεία μετά τα Φώτα απομονώνονται από τον κόσμο. Δηλαδή διαγράφουν τα σύμβολα και τα ουνιβερσάλια.
Η ουσία της ζωής μετά το διαφωτισμό έκτοτε είναι η αρχή της ισοδυναμίας .
28. Βάσει αυτής μετατρέπεται κάθε ανόμοια ποιότητα σε ποσότητα όμοια.
Γνώση μετατρέπει όλα σε άγνωστους χ, δηλαδή εξομοιούμενα.
Οι μεγάλες περιοχές του πνεύματος διακρίνονται σε χωριστούς τομείς.
Ταυτόχρονα καταντά πάλι μυθολογικό επί διαφωτισμού μια διαδικασία αντισταθμίσματος όπου η μια επίδραση ισορροπείται από μια άλλη. το διαφωτιστικό κριτήριο εξήγησης των πάντων ως επαναλήψεις είναι στο βάθος μυθολογικό.
Το διαφορετικό γίνεται ίσιο και όμοιο σε αξία και σε φύση. Ετσι όμως τίποτε δεν ταυτίζεται με τον εαυτό του.
στήν ύβρη τους οί μάντεις του Διαφωτισμού ήταν ίδιοι μέ τούς ίερείς.

29. Στο επίπεδο της εξουσίας, της δύναμης, αυτό σημαίνει ότι το πνεύμα των φώτων αντικαθιστά με την καθολική μεσολάβηση αφού κάθε πράγμα συνδέεται με ένα άλλο την αρχαία αδικία μιας εξουσίας χωρίς μεσολάβηση, .
30. ο Nitzsche: ήταν ο πρώτος που βρήκε τη σύνδεση του διαφωτισμού με την εξουσία.
Αυτό το πνεύμα καταργεί το ασυμμετρικό.
Και στο βάθος είναι η αρχή της αγοράς που θεωρεί όλους ως ίσους υπό τον όρο ότι θα υπόκεινται στους νόμους της.
Έίδαμε πώς τό έπεισόδιο των Σειρηνων οτήν ‘Οδυσσεια εξαίρει καί τήν όρθολογική εργασία.Στήν πραγματικότηα, όλόκληρη Οδνσσεια αποτελεϊ προεφαρμογή τής διαλεκτικής του διαφωτισμου.
Τό έπος δείχνει, τή στενή του σχέση μέ τό μύθο: οί περιπέτειες πού τό άποτελουν, ξεπηδούν άπό τή λαϊκή παράδοση.
 Παρόλο όμως πού τό ομηρικό πνεύμα «όργανώνει» τούς μύθους, στήν πορεία έρχεται σέ άντίφαση μ’ αύτούς. Γιατί ο ομηρικός λόγος δημιουργεί μιά καΘολική γλώσσα όργανωτικοv Λόγου, πού γκρεμέζει τό μύΘο λόγω άκριβώς τής όρθολογικής τάξης μέσα στήν όποία τόν άντα-ναχλά
τή διαλεκτική τον διαφωτισμούήν έπαμφοτε-ρίζονσα σχέση του διαφωτισμού μέ τήν κυριαρχία
ZERAFFA.
Ο ομηρικός λόγος δημιουργεί μιά καΘολική γλώσσα. χρησιμοποιώντας μιά έξωτερική μορφή πα-ράστασης διαλύει τήν ίεραρχική τάξη τής κοινωνίας. .
Ο ήρωας τών περιπετειών έμφανίζεται ώς πρωτότυπο του αστικου άτόμου.
‘Οδνσσεια στό βαθμό πού βρίσκεται πιό κοντά στη μορφή του πικαρέσκου μυθιστορήματος.

Η άρ-νητική κρίση κρύβει κάτι σώστό μέσα της έκείνων που επιθυμούν γενικά άμε-ση κυριαρχία καί καταδικάζουν κάθε διαμεσολάβηση, δηλ κάθε «φι-λελευθερισμό».
Η αύθεντικότητα, ή άρχαϊκή άρχή του αίματος καί της θυσίας, περιέχει ήδη κάτι από τήν κακή συνείδη-ση τής κυριαρχίας, που χαρακτηρίζονν αν-τήν τήν έθνική άναγέννηση τον φα-σισμού που χρησιμοποιεί σήμερα τήν προϊ-στορία γιά νά προπαγανδίσει τον εαυτό της.

31. Οπως όλοι οί ήρωες τών μεταγενέστερων μυΘιστορημάτων, έτσι κι ο Οδυσσέας χάνει τον εαυτό του.
Και τότε η καρδιά του λειτουργεί ανεξάρτητα από τον εαυτό του.
Εδώ ο Οδυσσέας, το άτομο ώς υποκείμενο δέν έχει συμφιλιωθεί άχόμη με τόν έαυτό τον,δέν έχει βρεί άκόμη τήν ταυτότητά τον. Γιατί τα συναισθήματά του, τό Θάρρος τον χαί ή καρδιά τον κινούνται άνεξάρτητα άπ’ αυτό.
«Κραδίη ή ήτορ κι ό ‘Οδνσσέας χτυπάει τό στήθος τον κι απευθύνεται στήν καρδιά τον. `Η καρδιά τον χτνπάει, αυτό τό μέρος tov σώματός τον άντιδρά κατά τής Θέλησής του.
εδω, ή μνεία της δέν είναι τυπική (όπως στόν Ενριπίδη πού άπενθύνεται στό χέρι ή στό πόδι γιά νά τά κάνει νά κινηθούν).

Ο χρόνος στον Οδυσσέα
Ο χρόνος, ή έσωτερική μορφή όργάνωσης τής
ατομικότητας, είναι άκόμη τόσο άδύναμος, πού ή ένότητα τών περιπετειών καί ή διαδοχική τους σειρά παραμένει μιά χωρική αλλαγή σκηνικων, τόπων άφιερωμένων σέ έντόπιους θεούς στούς δποίους ρίχνεται δ ήρωας άπό τίς καταιγίδες.
Στήν πορεία τής ίστορίας, ή έξιστόρηση τής ζωής γίνεται διαδοχική σειρά περιπετειών. Στήν είκόνα τον ταξιδιού ο ίστορικός χρόνος αποσπάται μέ κόπο άπό τό χώρο.

32. τό δώρο
άποβλέπει στήν έξα-γορά τού χυμένου αίματοςΣτόν Ομηρο
βρίσκεται άνάμεσα στήν άνταλλαγή χαί στήν προσφορά. «Οπως ή Θνσία, έτσι χαί τό δώρο άποβλέπει στήν έξα-γορά τού χυμένου αίματος και στη σύναψη μιας είρήνης- τού αίματος τού ξένού ή τού αίματος τού ίθαγενούς τού νικημένού άπό τούς πειρατές – .
Τήν ίδια στιγμή η άνταλλαγή δώρων ύποδηλώνει καί την άρχή της ίσοδυναμίας: ό οίκοδεσπότης παίρ-νει, σέ πραγματική ή συμβολική μορφή, τό ίσοδύναμο τής προσ-φοράς του καί ό φιλοξενούμενος παίρνει προμήΘειες γιά to δρόμο – ό,τι χρειάζεται ωσπου νά έπιστρέψει σπίτι του.

33. Μέσω τού Οδυσσέα ή έξαπάτηση, ή πανουργία καί ή όρθολογικότητα άντιτίθενται στόν αρχαϊκό χαραχτήρα τής Θυσίας.
Γιατι η υποκατάσταση πού ένυπάρχει στή θυσία δέν μπορεί νά διαχωριστεί άπό τή θεοποίηση τού θυσιαζόμενου, άπό τήν άπάτη τής δρθολογικής διχαιολόγη-σης τού όργανωμένου Θανάτού άπό iερείς πού άποθεώνουν τό Θύμα.

34. Το τέντωμα του τόξου είναι σπορ

δπως δ πυγμαχικός άγώνας μέ τόν προστα-τενόμενο άπό τους μνηστήρες ζητιάνο ‘Ιρο ή τό τέντωμα τού τό-ξον, είναι σπόρ.
Τό ένστικτο τής αύτοσνντήρηση5 καί ή σωματική ρώμη έχούν διαχωριστεϊ: οί άθλητικές ίκανότητες τον ‘Οδνσσέα είναι ίκανότητες τον τζέντλεμαν δ όποϊος, άπαλλαγμένος από πρακτικές μέριμνες, μπορεϊ νά άφοσιωθεϊ άπερίσπαστα στήν έκγύμνασή του.

35. Οταν ομως ο Οδυσσέας συναντά τίς προϊστορικές δυνάμεις πχ των Τιτάνων, πού δέν έχούν άκόμη έξημερωθεϊ ούτε έξαντληθεϊ, τά βρίσκει δύ-σκολα. Αλλά τις αρχαικές αυτές δυνάμεις τις μετατρέπει σέ τυπικές προνποθέσεις τής ίδιας τον τής δρθολογικής άπόφασης
Ποτέ δέν εΙναι σέ Θέση να εμπλακεί άμεσα σ’εναν άγώνα σώμα μέ σώμα μέ τίς μυθικές δυνάμεις πού συνεχίζουν νά ζουν στό περιΘώριο τον πολιτισμένού κόσμού.
Πρέπει νά δεχτεϊ σάν δεδομένες τίς τελετουργικές Θυσίες

36. Ο πανούργος ανθρωπος Οδυσσέας πρέπει νά ξέρει νά περιμένει, νά μη γευτεί λωτούς
νά εiναι καρτερικός, νά άποποιεϊται~ δέν εχεί δικαίωμα νά γευτεί λωτούς ούτε κρέας άπό τά βόδια τον `Υπερίωνα καί $ταν τιμονιάρει άνάμεσα στά βρά-χια, πρέτεει νά συωπολογίσει τήν άπώλεια τών συντρόφων τον τούς δποίονς άρπάζει τή Σκύλλα άπ τό πλοϊο.
Ο τίτλος τον ήρωα κερδίζεται μόνο μέ τδ τίμημα τής άρνησης $λων των πόθων ύπέρ μι&ς όλοκληρωτικής ευτυχίας.

Copy Protected by Chetans WP-Copyprotect.