ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ 20/2/2015, Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΥΝΘΕΣΗ

ΘΕΩΡΩ ΟΤΙ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ ΒΙΩΣΙΜΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΣΥΝΘΕΣΗ. ΟΥΤΕ ΑΠΟΛΥΤΟΣ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ, ΟΥΤΕ ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΥΤΑΡΚΕΙΑ

ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΩ ΠΑΡΟΤΙ ΟΧΙ ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΣ ΜΙΑ ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΤΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ ΤΟΥ ΣΟΚ ΤΟΥ ΧΑΡΒΕΥ, ΓΙΑ ΝΑ ΣΤΗΡΙΞΩ ΤΗΝ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΙΔΕΑ ΜΟΥ.
Δε χρεαζόμουν περισσότερα, γιατί το κύριο ενδιαφέρον μου είναι η λογοτεχνία. Αλλά οι προβληματισμοί του Χάρβευ σχετίζονται με τα ευρήματα των μελετών μου, ειδικά με την ιδέα ότι τα κύρια μυθιστορήματα μιας περιόδου και μιας κοινωνίας παίρνουν θέση απέναντι στο δομικό γνώρισμα κάθε εποχής, που όμως επειδή είναι νεφελώδες καια όχι ευδιάκριτο, γιατί παρουσιάζεται σε μύριες εκδηλώσεις δεν αφήνει να φανεί καθαρά η σύνθεση του τοπικού και του παγκόσμου που μεταφέρει.

ΠΟΛΥ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗ ΣΗΜΕΡΑ 20 ΦΛΕΒΑΡΗ 2015 ΗΤΑΝ Η ΣΥΝΘΕΣΗ ΠΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕ Ο ΓΙΑΝΗΣ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ ΣΕ ΟΣΑ ΕΙΠΕ ΣΤΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥΣ ΜΕΤΑ ΤΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΣΤΟ ΓΙΟΥΡΟΓΟΥΟΡΚΙΝ ΓΚΡΟΥΠ. ΑΛΛΑΓΗ ΣΕΛΙΔΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ, ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ; ΘΑ ΔΟΥΜΕ

PS
Ως προς τη χρήση από τον κ. Βαρουφάκη των κατηγοριών της Θεωρίας των παιγνίων έχω να πω ότι είναι η πιο εύστοχη δικαιολόγηση του πού πάει, γιατί είναι το πιο ορθολογικό εργαλείο, για την περιγραφή οποιασδήποτε σύγκρουσης-αντίθεσης. Το πρώτο μάθημα που δίνει είναι ότι δεν είναι λογικό αν ο αντίπαλος χρησιμοποιεί σφεντόνα να τον αντιμετωπίσεις με πυρηνική βόμβα, δεν είναι ισορροπημένο. Οταν σήμερα, 8-3-2015, Ευρωπαίοι επίσημοι συντονίζουν τις καταστροφικές δηλώσεις τους για την Ελλάδα, πέρα από το άμεσο κακό, πέρα από την άρνηση να δώσουν τη συνδρομή τους, κάνουν το μεγαλύτερο κακό του στιγματισμού της χώρας. Οταν μιλούν για κανόνες της Συνθήκης, πρώτοι αυτοί δεν τους τηρούν, χρησιμοποιώντας μια τέτοια καταλαλιά. Και αυτό όχι μόνο σήμερα, αλλά εκατοντάδες φορές από το 2010. Νισάφι πια. Και τον σκοπό αυτό τον ακολουθούν τα εννιά δέκατα των ελληνικών μέσων επικοινωνίας, που συνεχίζουν τις προεκλογικές συγχορδίες τους και μάλιστα όταν αυτό είναι σε πλήρη αναντιστοιχία με τα αισθήματα του ελληνικού λαού.
Αυτό το μήνυμα δεν είναι εκπορευόμενο από τον ευρωπαικό διαφωτισμό και δε διδάσκει τον κόσμο. ΄
Με τη θεωρία των παιγνίων THEORY OF GAMES, κτυπήθηκαν όλοι οι παραλογισμοί των εθνικισμών, των θρησκοληψιών. Με το σχηματισμό ενός ολόκληρου οιονεί ιεραρχικού σώματος ευρωπαίων πολιτικών αξιωματούχων, που συντονισμένα ακολουθεί το πρώτο βιολί, θα θεωρηθεί σιγά σιγά από τους λαούς ως Ιερά Συμμαχία. Η χρήση των συντονισμένων επιθέσεων εναντίον του εκάστοτε μικρού κράτους που βρίσκεται στο στόχαστρο είναι ισοδύναμο με χρήση ατομικής βόμβας εναντίον κάποιου που αμύνεται με σφεντόνες.

ΙΔΟΥ Η ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΑΡΒΕΥ, ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΩΡΙΑ ΤΟΥ ΣΟΚ

1ο. Η ΚΟΙΝΗ ΓΝΩΜΗ στη χωρα

ΓΚΡΑΜΣΙ ΟΣΑ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ ΛΕΕΙ ΣΤΡΕΒΛΟΣ ΛΟΓΟΣ/ Ελλάδα ΑΛΓΕΡΙΑ ΒΛΕΠΕ.ΓΚΡΑΜΣΙ ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΑΛΥΤΑ, ΟΤΑΝ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΟΥΝ ΩΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΑ

Πολιτικά σλόγκαν μπορεί να εμπλακούν , που μεταμφιέζουν τις ειδικές στρατηγικές κάτω από ασαφή ρητορικά ρητά.
Η λέξη ελευθερία ηχεί ευρέως μέσα στην κατανόηση του κοινού νου.

Η ΚΟΙΝΗ ΓΝΩΜΗ ΤΟΤΕ στη χωρα που έχει ως κυριο παραγοντα τον πολιτισμό,
ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΝΑ ΚΟΥΜΠΙ ΠΟΥ ΤΟ ΠΑΤΑΝ ΟΙ ΕΛΙΤ ΚΑΤΑ ΒΟΥΛΗΣΗ /Ελλάδα
Ετσι αντίστοιχα ο Μπους μπόρεσε να δικαιολογήσει τον πολεμο στο Ιρακ.
ΕΙΝΑΙ ΓΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ Ο ΓΚΡΑΜΣΙ ΣΥΜΠΕΡΑΝΕ ΟΤΙ ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΑΛΥΤΑ, ΟΤΑΝ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΟΥΝ ΩΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΑ.
Στην αναλυση πορεία για κατανόηση της δομής της πολιτικής συναίνεσης πρέπει να μάθουμε να εξάγουμε πολιτικά νοήματα από τις πολιτιστικές μάσκες τους.
Τότε έτσι πώς υπήρξε αρκετή λαική συναίνεση για να νομιμοποιησει την νεοφιλελεύθερη στροφή?
ΜΙΧ. ΒΛΕΠΕ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΣΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΛΑΝΣΕΛΟ.
τα Μαζικά μέσα ένα κλίμα γνώμης
ΚΑΙ Τα κανάλια που ήταν ποικίλα, τα Μαζικά μέσα, τα συνδικάτα, τα ινστιτουτα της πολιτικής κοινωνίας, δηλ σχολεία, πανεπιστημια κλπ δημιούργησαν ένα κλίμα γνώμης ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟ …ότι Η ΣΤΗΡΙΞΗ ΣΤΟ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟ είναι ο μόνος εγγυητής της ελευθερίας
 created a climate of opinion
το ρόλο των δεξαμενών σκέψης
τον είχε προβλέψει ο Χαγιεκ από 47.
The ‘long march’ of neoliberal ideas through these institutions , the organization of think-tanks (with corporate backing and funding), the capture of certain segments of the media, and the conversion of many intellectuals to neoliberal ways of
thinking, created a climate of opinion in support of neoliberalism
as the exclusive guarantor of freedom.

Βλέπε ρόλο του βηματος

ανεργία μεγάλη Επί νεοφιλελευθερισμού ναι μεν υπήρξε μεγάλη ανεργία, όμως με κάποια μέτρα ήλθε επέκταση της απασχόλησης και αντιμετωπίστηκε ως λύση.
But,
faced with fiscal difficulties, President Nixon simply declared the
urban crisis over in the early 1970s. While this was news to many
city dwellers, it signalled diminished federal aid.

2ο. ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟ συνοδευτικό ΕΚΤΟΤΕ TO ΡΕΥΜΑ ΤΟΥ ΑΝΤΕΡΓΡΑΟΥΝΤ..! 1982
Νέας Υόρκης. Αλλά ελιτ θεσμοί της πόλης και οι τραπεζίτες δεν έμειναν εκεί αλλά στην ατζέντα τους ήταν η κινητοποίηση για να πουλήσουν την εικόνα της πόλης εδώ της Ν. Υόρκης ως πολιτιστικό κέντρο και τουριστικό προορισμό επινοώντας και το λογότυπο «Αγαπώ τη Νέα Υόρκη». Μάλιστα αυτό είναι που άνοιξαν το πολιτισμικό πεδίο σε κάθε τρόπο διαφορετικών κοσμοπολιτικών ρευμάτων.

Νεοφιλελευθεροποίηση 1982 της λαιφστάιλ κουλτούρας, λαιφστάιλ, lifestyle, ποικιλία, διανοητικός πειραματισμός.
Το λαιτμοτιβ της αστικής αστεακής κουλτούρας και αυτό είναι που πέρασε που οδήγησε στη Νεοφιλελευθερη κουλτούρα
ήταν η ναρκισσιστική εκμεταλλευση του εαυτού, η σεξουαλικότητα και η ταυτότητα.
Ελευθερία του καλλιτέχνη, καλλιτεχνική ασυδοσία, διαδιδόμενη από τους ισχυρούς πολιτιμικούς θεσμούς της Νεας Υόρκης.
‘Η ΠΑΡΑΛΗΡΟΥΣΑ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ, Delirious New York’ (to use Rem Koolhaas’s memorable phrase) erased the collective memory of democratic New York.11
The city’s elites acceded, though not without a struggle,to the demand for
lifestyle diversification (including those attached to sexual preference and gender) and increasing consumer niche choices (in areas such as cultural production).
ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΑΣ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑΣ Η ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ New York and intellectual experimentation.

Η ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ εγινε ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΙΟΚΕΝΤΡΙΚΗ πολη 1982
Οι τράπεζες επενδύσεων αναδόμησαν την οικονομία της πολης γύρω από οικονομικές δραστηριότητες, νομικές υπηρεσίες και τα Μαζικά μέσα (much revived by the financialization then occurring), τόνωσαν τον καταναλωτισμό (gentrification and neighbourhood ‘restoration’ playing a prominent and profitable role).
City government was more and more construed as an entrepreneurial rather than a social democratic or even managerial entity. Inter-urban competition for investment capital transformed government into urban governance through public–private partnerships. City business was increasingly conducted behind closed doors, and the democratic and representational content of local governance diminished.12
Εργατική τάξη και μετανάστες της Ν Υορκης κατρακύλησαν στις σκιές, ρημάχτηκαν από το ρατσισμό και το κρακ κοκαίνη πήρε επικές διαστάσεις 1980s που οδήγησε στο θάνατο πολλούς νέους ή τους έκανε άστεγους,
Η αναδιανομή μέσω της κλεψιάς και της εγκληματικής βίας έγινε μια από τις κύριες επιλογές για τους φτωχούς, και οι αρχές απάντησαν ενοχοποιώντας ολόκληρες κοινότητες φτωχοποιημένων περιοχών.
Τα θύματα ενοχοποιήθηκαν και ο Τζουλιάνι απέκτησε δόξα για μια ανθούσα μπουρζουαζία του Μανχάταν που είχε κουραστεί από τα αποτελέσματα της ερήμωσης έξω από τα σπίτια τους.
Η διαχείριση της κρίσης της Ν. Υόρκης ήταν πρωτοπόρος στην εφαρμογή νεοφιλελεύθερων πρακτικών με Ρήγκαν και ΔΝΤ.
1980s.
Αυτό εγκαινίαζε την αρχή ότι στη σύγκρουση ανάμεσα στην ακεραιότητα των οικονομικών ιδρυμάτων και την ευημερία των πολιτών θα υπερισχύει το πρώτο.
Πινακας περιεχομενων

ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΚΑΜΠΗΣ ΗΤΑΝ ΤΟ 1978 Α) ΜΕ ΤΟΝ ΝΤΕΝΓΚ ΣΙΑΟΠΙΝΓΚ Πωλ Βόλκερ
Και β) από τον Πωλ Βόλκερ όταν ανέλαβε τη διοίκηση των Οικονομικών στις ΗΠΑ το 1979. Που έκανε δραματική αλλαγή της οικονομικής πολιτικής.γυρω από το κτύπημα του πληθωρισμού με κάθε κόστος ιδίως με συνέπεια την ανεργία. Το 1979 η Margaret Thatcher, με λαική εντολή να νικήσει τη δύναμη των εργατικών συνδικάτων. Και να βάλει τέλος στην άθλια στασιμότητα με πληθωρισμό. that had enveloped the country for the preceding decade. Τέλος το 1980 ο Ροναλντ Ρήγκαν εξελέγη πρόεδρος ΗΠΑ. Με μείγμα πολιτικής για να κάμψει και αυτός τη δύναμη της εργασίας. Και να ελευθερώσει τις δυνάμεις της χρηματοοικονομίας εσωτερικά και παγκόσμια. 2
Μεταμορφώσεις αυτού του επιπέδου δεν γίνονται τυχαία.

Ετσι είναι καίριο να αναζητήσουμε με ποια μέσα και στρατηγικές η νεα οικονομική πραγματικότητα , συχνά γνωστή ως ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ εξήχθη από τα εντόσθια του παλιού.
Ο Βόλκερ, ο Ρήγκαν, η Θάτσερ και ο Ντεγκ Χιαο Πιγκ πήραν τα επιχειρήματα της μειονότητας και τα έκαναν πλειοηφικά.
Ο Ρήγκαν ξαναζωντάνεψε την παράδοση της μειοψηφίας, που έφερε στην επιφάνεια την παράδοση του Barry Goldwater 1960 μέσα στο ρεπουμπλικανικό κόμμα.
Ο Ντέγκ ξεκίνησε όταν είδε την ανοδο του πλούτου και της επιρροής στην Ιαπωνία, Ταιβάν, Χονγκ Κονγκ, Νότια Κορέα, Σιγκαπούρη.

3ο. Ο ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΡΧΗΝ ΜΙΑ ΘΕΩΡΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ.
Το κράτος ότι οφείλει να εγγυάται την ακεραιότητα του χρήματος. Και να χρησιμοποιεί τα κρατικά μέσα για να ασφαλίζουν τα δικαιώματα της ιδιωτικής περιουσίας και εγγυάται έστω δια βίας τη σωστή λειτουργία των αγορών. 3
AKOMA KAI σε περιοχές οπως το νερό, η γη, η εκπαίδευση, η υγεία, η προστατευμένη από μόλυνση περιβάλλοντος, αν δεν υφίσταται αγορά τοτε πρέπει με κρατική παρέμβαση να δημιουργηθούν 3
Αλλά πέραν αυτών των δράσεων, το κράτος Δε θα παρέμβε. 3
Εκτοτε Deregulation, privatization, and withdrawal of the state from

Η ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΠΟΙΗΣΗ ΣΥΝΈΒΗ ΣΕ ΌΛΑ ΤΑ ΚΡΆΤΗ ΜΕΤΆ ΤΗΝ ΠΤΏΣΗ ΤΗΣ Σοβιετικής Ενωσης
και έχουν υιοθετήσει κάποιο μοντέλο νεοφιλελεύθερης θεωρίας. 3
ΕΝ ΣΥΝΌΨΕΙ Ο ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΌΣ ΈΧΕ ΓΊΝΕΙ ΗΓΕΜΟΝΊΑ, ΈΧΕΙ ΕΠΗΡΕΆΣΕΙ ΤΟΥΣ ΤΡΌΠΟΥΣ ΣΚΈΨΗΣ
ΤΌΣΟ ΠΟΥ ΈΧΕΙ ΕΝΣΩΜΑΤΩΘΕΊ ΣΤΟΝ ΚΟΙΝΌ ΝΟΥ, ΣΤΟΝ ΤΡΌΠΟ ΠΟΥ
ΣΥΖΗΤΆΜΕ ΚΟΚ.

ΚΡΙΤΙΚΗ ΟΤΙ Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΤΗΣ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΠΟΙΗΣΗΣ ΩΣΤΟΣΟ ΕΙΣΗΓΑΓΕ ΠΟΛΛΉ «ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΉ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΉ», ΌΧΙ ΜΟΝΟ, Αυτό απαιτεί τη δημιουργία μιας νέας μορφής “κοινωνίας της πληροφορίας”.
Αυτές οι τεχνολογίες της πληροφορίας έχουν συμπιέσει την αυξανόμενη πυκνότητα των αγοραίων δικαιοπραξιών και στα δύο, στο χώρο και το χρόνο.
Στην πιο ευρεία γεωγραφική έκταση να ισχύει κάθε καθημερινό συμβόλαιο αγοράς.

ΜΕΤΑΜΟΝΤΈΡΝΟ
Αυτό το τελευταίο παραλληλίζεται με την περίφημη περιγραφή του Λυοτάρ για την μεταμοντέρνα συνθήκη, ότι είναι όπου το προσωρινό συμβόλαιο εγκαθιστά διαρκείς θεσμούς στη ζωή, επαγγελματική, πολιτιμική, σεξουαλική και διεθνή. Οι πολιτισμικές συνέπειες της κυριαρχίας μιας τέτοιας ηθικής της αγοράς είναι τεράστιες

Τα θεμέλια του νεοφιλελευθερισμού ΕΛΕΥΘΕΡΊΑ
ΜΙΑ ΆΛΛΗ ΛΈΞΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΊΑ Τα θεμέλια του νεοφιλελευθερισμού είναι οι πολιτικές ιδέες της αξιοπρέπειας και της ατομικής ελευθερίας.
Μαλιστα ο Μπους μη βρίσκοντας άλλη αιτία να πολεμήσει το Ιράκ βρήκε ότι η ιδέα να φέρει στο Ιράκ την ελευθερία ήταν καθαυτή μια επαρκής αιτία πολέμου”Το τι είδος ελευθερίας απέκτησαν οι Ιρακινοί δηλώθηκε από τον Πωλ Μπρέμερ επικεφαλής της προσωρινής διοικησης on 19 September 2003, Bremer : την πλήρη ιδιωτικοποίηση των δημόσιων επιχειρήσεων, ιδιοκτησία των ιρακινών επιχειρήσεων περνα σε ξένες εταιρίες,υποταγή των τραπεζών σε ξένο έλεγχο, εθνική συνεπικουρία για τις ξένες εταιρίες και την κατάργηση σχεδόν όλων των φραγμών του εμπορίου. Σε όλες τις πτυχές της οικονομίας, δηλ δημόσιες υπηρεσίες, μεταφορές, τράπεζες, οικοδομικές δραστηριότητες.
Από την άλλη πλευρά η αγορά εργασίας όφειλε να ρυθμιστεί αυστηρά, οι απεργίες να απαγορευτούν σε τομείς κλειδιά.
Μια φιλόδοξη επίσης φορολογική μεταρρύθμιση συστήθηκε για εμπέδωση από συντηρητικούς των ΗΠΑ. εμπέδωση

ΚΡΙΤΙΚΉ ΠΆΝΩ ΣΤΗΝ ΠΕΡΊΠΤΩΣΗ ΙΡΆΚ.
ΑΥΤΈΣ ΟΙ ΕΝΤΟΛΈΣ ΑΠΟΤΕΛΟΎΣΑΝ ΠΑΡΑΒΊΑΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΘΗΚΏΝ ΓΕΝΕΎΗΣ ΚΑΙ ΧΑΓΗΣ, ΠΟΥ ΔΙΑΤΆΖΕΙ ΜΙΑ ΚΑΤΈΧΟΥΣΑ ΧΏΡΑ ΝΑ ΔΙΑΦΥΛΆΤΤΕΙ ΤΑ ΑΓΑΘΆ ΤΗΣ ΚΑΤΑΚΤΗΜΈΝΗΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΤΑ ΠΟΥΛΆΕΙ.
βρέθηκε όμως τρόπος. Ενώ όμως αυτό ήταν παράνομο αν επιβαλλοταν από εξωτερική δύναμη, θα γινόταν νόμιμο αν επιβεβαιωνόταν από μια αυτόχθονα κυρίαρχη κυβέρνηση. ΠΕΡΊΠΤΩΣΗ ΙΡΆΚ The interim government,appointed by the US, that took over at the end of June 2004 was declared ‘sovereign’. But it only had the power to confirm existing laws. 7) According to neoliberal theory, the measures that 6
ΑΠΟΚΑΛΏ ΑΥΤΌ ΤΟ ΕΊΔΟΣ ΣΥΣΤΉΜΑΤΟΣ ΔΙΑΚΥΒΈΡΝΗΣΗΣ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΎΡΕΡΟ ΚΡΑΤΟΣ

ΓΙΑΤΙ ΣΥΝΕΒΗ Η ΣΤΡΟΦΗ ΠΡΟΣ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟ;
Οι σταθερές τιμές συναλλάγματος ήταν ασύμβατα με τις ελεύθερες ροές κεφαλαίων, που έπρεπε να ελέγχονται, αλλά οι ΗΠΑ οφειλαν να επιτρέπουν την ελέυθερη ροή δολλαρίου , εάν το δολλάριο λειτουργούσε ως το παγκόσμιο απόθετήριο συναλλάγματος. πέραν των συνόρων τους.
This system existed under the umbrella protection on its global reach.
ΤΟ ΜΟΝΤΕΛΟ ΤΩΝ ως ΤΟΤΕ ΚΡΑΤΩΝ κράτους ευημερίας τι κοινό είχαν;
Όλα αυτά τα ποικίλα κράτη έχουν κοινό μια αποδοχή ότι that the state should focus on full employment, economic growth, and the welfare of its citizens, an that state power should be freely deployed, alongside of or, if necessary, intervening in or even substituting for market processes to achieve these ends.

ΟΙ μεχρι τοτε ΚΕΥΝΣΙΑΝΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΠΟΥ ΙΣΧΥΑΝ
Fiscal and monetary policies usually dubbed ‘KEYNESIAN’ were widely deployed to dampen business cycles and to ensure reasonably full employment.

υποστηρίχθηκε Ενας ταξικος συμβιβασμός μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας γενικά ως ο κύριος εγγυητής μιας εσωτερικής ειρήνης
Οι Ηπα αναμείχθηκαν για να καταρτίσουν στάνταρ για την κοινωνική πολιτική με ποικίλα συστήματα ευημερίας , υγεία παιδεία και τα όμοια
Εν μέρει η ανάπτυξη μετά τον πόλεμο στις προχωρημένες καπιταλιστικές χώρες οφείλεται στο άνοιγμα των ΗΠΑ στο πόσο έτοιμες ήταν για να διαχειριστούν έλλειμμα.Με το υπόλοιπο του κόσμου.
Στο πόσα θα έδιναν οι ΗΠΑ σε δανεια.
Για το μεγαλύτερο μέρος του τριτου κόσμου παρέμενε όνειρο η ανάπτυξη
Με τον τότε κευνσιανισμό το κράτος είχε γίνει ένα πεδίο δύναμης που εσωτερικοποιούσε τις ταξικές σχέσεις. Θεσμοί της εργατικής τάξης , συνδικάτα και πολιτικά κόμματα αριστεράς είχαν μια πραγματική επιρροή μέσα στο κρατικό σύστημα.
ΌΜΩΣ Στα τέλη του 1960 Ο ΕΝΣΩΜΑΤΩΜΈΝΟΣ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΌΣ άρχισε να καταρρέει,
διεθνώς και στο εσωτερικό. Σημεία μιας σοβαρής κρίσης της κεφαλαιακής συσσώρευσης ήταν παντού φανερά . παντού εμφανίστηκαν ανεργία και πληθωρισμός .

Η αλλαγή το 1971 ξεκίνησε μια ΦΆΣΗ στασιμοπληθωρισμού, ‘STAGFLATION’ το 1971
Η κευνσιανή πολιτική τέλη του 1960 άρχισε να καταρρέει, διεθνώς και στο εσωτερικό Η κευνσιανή πολιτική δεν λειτουργούσε πιά.
Το σύστημα του Μπρέττον γουντς των σταθερών ισοτιμιών είχε αστοχήσει, αιτία οι μεταναστεύσεις του κεφαλαίου,
Γιατί τα διακρατικά σύνορα ήταν διάτρητα. Το δολλάριο ξέφευγε από τον έλεγχο των ΗΠΑ και πήγαινε και κατατίθονταν σε τρέπεζες ευρωπαικές. Γι αυτό οι ισοτιμίες συναλλάγματος εγκαταλείφθηκαν το 1971. Ο χρυσός δεν μπορούσε πια να λειτουργήσει ως βάση για το διεθνές χρήμα.
Γινοταν επικληση για μια εναλλακτικη λυση .
Ένα από τα μοντέλα ήταν η ενίσχυση του κρατικού ελέγχου της οικονομίας δια μέσου τις συνδικαλιστικές στρατηγικές, που θα περιλάμβαναν ένα χαμήλωμα των προσδοκιών της εργασίας και των λαικών κινημάτων δια μέτρων λιτότητας, ελέγχου των τιμών.
Η αριστερά συγκέντρωνε λαική δύναμη in Portugal, France, Spain.
The left assembled considerable popular power behind such programmes, coming close to power in Italy and actually acquiring state power in Portugal, France, Spain,
Ακόμα και στις ΗΠΑ ένα Συνέδριο ελεγχόμενο από το Δημοκρατικό κόμμα νομοθέτησε ένα ευρύ κύμα κρατικής μεταρρύθμισης λίγο μετά το 1971 που υπογράφτηκε σε νόμο από τον ΝΙΞΟΝ , ο οποίος μάλιστα στη διαδικασία πήγε τόσο μακριά ώστε να πει “Είμαστε όλοι Κευνσιανοί τώρα”
Αλλά η Αριστερά απέτυχε να πάει πέρα από τις παραδοσιακές σοσιαλδημοκρατικές και κορπορατίστικες λύσεις και αυτό αποδείχτηκε ασύμβατο με τις απαιτήσεις της κεφαλαιακής καπιταλιστικής συσσώρευσης. Το αποτέλεσμα ήταν να πολωθεί η σύγκρουση ανάμεσα σε όσους συντάχθηκαν πίσω από τη σοσιαλδημοκρατία, τον κεντρικό σχεδιασμό.

ΧΑΡΒΕΥ ΠΟΡΙΣΜΑ Εξ αυτών
ερμηνεύουμε τη νεοφιλελευθεροποιηση
είτε ως ένα ουτοπικό προγραμμα επανοργανωσης του διεθνούς καπιταλισμού
ή ως ένα πολιτικο σχέδιο αποκαταστασης της ισχύος των ελίτ.

Από 1982 ΗΠΑ αύξησε τους ρυθμούς των τόκων στις ηπα
γιατί τα δάνεια υπολογιζονταν σε δολλάρια ηπα αυτό και από τη στιγμή αυτό μπορούσε να ωθήσει τις ευάλωτες χώρες σε πτώχευση. ΗΠΑ
Και τότε οι αμερικάνικες τράπεζες μπορούσαν να εκτεθούν σε σοβαρές απώλειες.

Το 1982 πρώτο τέστ ήλθε με την εμφάνιση του Σοκ του Βολκερ που οδήγησε το ΜΕΞΙΚΟ ΣΕ ΠΤΏΧΕΥΣΗ ΤΟ 1982-4
τοτε, Η προεδρία του
Ρήγκαν αρχικά είχε σκεφθεί να σταματήσει την βοήθεια προς το ΔΝΤ, αλλά βρήκε ένα τρόπο να ενώσει τις δυνάμεις του ΔΝΤ
και του θησαυροφυλακίου των ΗΠΑ.
ανανεώνοντας το Χρέος, αλλά επίσης επανήλθε για νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις.
Αυτός ο χειρισμός έγινε στάνταρ από τη στιγμή που ο ΣΤΙΓΚΛΙΤΣ ονόμασε ως Καθαρτήριο όλων των Κευνσιανών επιρροών στο ΔΝΤ το 1982,
Εκτοτε για την αναδιάρθρωση χρέους απαιτούνταν από τις χρεωμένες χώρες να κάνουν θεσμικές μεταρρυθμίσεις, όπως κόψιμο εξόδων για κράτος ευημερίας , νόμους για πιο ευλύγιστη εργασία, για ιδιωτικοποίηση.
μεχρι τότε Στη φιλελεύθερη πρακτική οι δανειστές αναλάμβαναν τις απώλειες που προέρχονταν από κακές επενδυτικές αποφάσεις.
Εκτοτε Στη νεοφιλελεύθερη πρακτική οι δανειζόμενοι αναγκάζονταν από κρατικές και διεθνείς δυνάμεις να αναλάβουν το κόστος της πληρωμής του χρέους αδιαφόρως των συνεπειών,
φτωχειας δυστυχιας αν αυτό απαιτεί την παράδοση των περιουσιακών στοιχείων του κράτους σε ξένες εταιρίες σε τιμές ξεπουλήματος, ας γίνει έτσι.

4ο. Κριτική που τους κάνει ο Χαρβευ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Αυτό περιέχει αντίφαση με τη νεοφιλελεύθερη θεωρία.
Η ανάγκη για τις ΗΠΑ να πολεμήσουν το διεθνή κομμουνισμό τις έκανε να καλύπτουν για πολύ καιρό τη βία εναντίον λαικών κινημάτων.
Πηγή για αποκρουστικές λεπτομέρειες των ενεργειών των ΗΠΑ είναι Του Τζων Περκινς οι Εξομολογήσεις ενός οικονομικού παράγοντα,

Στον Karl Polanyi καταφεύγει: ότι νο νόημα της ελευθερίας γίνεται αντιφατικό and as fraught as its incitements to action are compelling.
Η ΚΑΚΗ ΛΟΙΠΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΑΝΥΙ Among the latter he listed ‘the freedom
Freedom of conscience, freedom of speech, freedom of meeting, freedom of association, freedom to choose one’s own job’. Αλλά επίσης το πέρασμα στην οικονομία της αγοράς μπορεί να γίνει αρχή των καλών ελευθεριών.
Κριτική που τους κάνει Όμως πώς τότε οι υπόλοιποι από εμάς εφησυχασαμε;

Η κατασκευή συναίνεσης από τη νεοφιλελεύθερη επανάσταση
Η νεοφιλελεύθερη επανάσταση μετά το 79 συντελέστηκε με δημοκρατικά μέσα. με Thatcher and Reagan .
Απαιτήθηκε πιο πριν η οικοδόμηση μιας συναίνεσης πολιτική σε ένα αρκετά ευρύ φάσμα του πληθυσμού.
με μεταμφίεση των πραγματικών προβλημάτων κάτω από πολιτιστικες προκαταλήψεις,που ενεργοποιούν το φόβο για τους κομμυνιστές, τους ξένους ή άλλους. Οσα μιχαηλιδης λέει ΣΤΡΕΒΛΟΣ ΛΟΓΟΣ
ΤΟΤΕ από πολιτιστικες προκαταλήψεις ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΝΑ ΚΟΥΜΠΙ ΠΟΥ ΤΟ ΠΑΤΑΝ ΟΙ ΕΛΙΤ ΚΑΤΑ ΒΟΥΛΗΣΗ για να δικαιολογήσουν σχεδόν καθετί. παράδειγμα Thus could Bush retrospectively justify the Iraq war.
ο Gramsci γι αυτό συμπέρανε ότι τα πολιτικά ζητήματα γίνονται άλυτα όταν μεταμφιέζονται σε πολιτισμικά Στην πορεία για κατανόηση της δομής της πολιτικής συναίνεσης πρέπει να μάθουμε να εξάγουμε πολιτικά νοήματα από τις πολιτιστικές μάσκες τους.
Τα κανάλια ήταν ποικίλα, τα Μαζικά μέσα, τα συνδικάτα, τα ινστιτουτα της πολιτικής κοινωνίας, δηλ σχολεία, πανεπιστημια κλπ
Δημιούργησαν ένα κλίμα γνώμης…ότι ο νεοφιλελευθερισμός είναι ο μόνος εγγυητής της ελευθερίας
Πώς τότε ο νεοφιλελευθερισμός χειρίστηκε τη στροφή, για να παραμερίσει τον ενδημούντα φιλελευθερισμό;
Το αποτέλεσμα ήταν εκρηκτική ανεργία

Όμως με κάποια μέτρα ήλθε επέκταση της δημόσιας απασχόλησης και αντιμετωπίστηκε ως λύση.

η περίπτωση Νέας Υόρκης δεκαετία του 70
Ο προυπολογισμός της Νέας Υόρκης πήγε άσχημα στη δεκαετία του 70
Αλλά 1975 ορισμένοι επενδυτικοί τραπεζίτες Walter Wriston of Citibank) αρνηθηκαν να ανανεώσουν το χρέος και οδήγησαν τη Ν ΥΟΡΚΗ σε τεχνική χρεωκοπία. Αυτά οδήγησαν σε νέους θεσμούς που ανελαβαν τη διαχείριση του προυπολογισμού της Ν ΥΟΡΚΗΣ.
Αποτέλεσμα ήταν να καμφθούν οι απαιτήσεις των δημοτικών συντεχνιακών ενώσεων, επίσης να απαιτηθεί να πληρωθούν τα χρέη από συντάξεις των εργαζομένων και κατατεθειμένα ποσά των ταμείων τους. Αυτό ήταν ένα πραξικόπημα από τις τράπεζες εναντίον της δημοκρατικά εκλεγμένης διοίκησης της Νεας Υόρκης και ήταν εξίσου αποτελεσματικό ως είχε συμβεί στη Χιλή.
Ο πλούτος αναδιανεμήθηκε στην ανώτερη τάξη.
Η κρίση Ν Υορκης ήταν μια πρώιμη μάχη σε ένα νέο πόλεμο. Σκόπευε να δείξει σε άλλους τι θα πάθαιναν και αυτοί.
Η μέσω της κλεψιάς και της εγκληματικής βίας αναδιανομή έγινε μια από τις κύριες επιλογές για τους φτωχούς, και οι αρχές απάντησαν ενοχοποιώντας ολόκληρες κοινότητες φτωχοποιημένων περιοχών.

Μ αυτά και μ αυτά, η τάξη των επιχειρηματιών ΗΠΑ δεκ 70 έγινε τάξη. Για να επιτύχει στόχους δηλ να καταργήσει περισσότερο την προστασία καταναλωτών, να μεταρρυθμιστεί ο νόμος εργασίας, να επιβληθούν ευνοικοί φόροι σε αυτή, να γίνει νομοθεσία αντιτράστ.

Πως χρηματοδότηση κομμάτων. Γα το σκοπό αυτό χρειαζόταν ένα κόμμα και το 1976 εισέδυσε στο ρεπουμπλικανικό κόμμα απόφαση δικαστηρίου .

Επιτυχία τους των αστών επιχειρηματιών ήταν η απόφαση δικαστηρίου το 1976 βάσει του οποίου επιτρεπόταν να δίνουν συνδρομές στα κόμματα βάσει δήθεν της ελευθερίας του λόγου.
Δημιούργησαν τα Political action committees (PACs), που αφορούσαν μάλλον το ταξικό τους συμφέρον παρά τα ατομικά τους. Το 1978 το ίδρυμα του Τζερυ Φάλλγουελ με την ηθική πλειοψηφία του ως ένα πολιτικό κίνημα τα άλλαξε όλα αυτά.
The Republican Party now had its Christian base. Πυρήνα στο δεξιό κόμμα. Επέλεξαν τη χριστιανική κοινωνική βάση ως βάση το ρεπουμπλικανικού που κινητοποιούνταν δια μέσου των θέσεων του θρησκευτικού και πολιτισμικού εθνικισμού και αρνητικά διαμέσου του ρατσισμού, της φοβίας ομοφυλοφιλίας και αντιφεμινισμού. Ετσι έγινε μια ανόσια συμμαχία των μεγάλων επιχειρήσεων και των συντηρητικών χριστιανών, που ψήφιζαν εναντίον του συμφέροντός τους..
Το Δημοκρατικό κόμμα από την άλλη έκανε ανάλογα.
Αρχισε με το Ρήγκαν να δίνεται έμφαση αντί για την παραγωγή στο χρηματικό ως το κεντρικό σημείο της καπιταλιστικής ταξικής δύναμης.

Η νεοφιλελεύθερη θεωρία επιμένει ότι η ανεργία είναι πάντοτε θεληματική,
εκούσια γιατί το επιχείρημά τους είναι ότι η εργασία έχει μια “reserve price’ .κάτω από την οποία προτιμά να μην εργαστεί. Ετσι η ανεργία αυξάνεται διότι η τιμή ρεζέρβα της εργασίας είναι πολύ υψηλή.
Η θεωρία βεβαιώνει ότι η εξαφάνιση της φτώχειας μπορεί να εξασφαλιστεί μέσω των ελεύθερων αγορών.
Οι νεοφιλελεύθεροι ιδιαίτερα επιμένουν στην επέκταση της ιδιωτικοποίησης. Και ότι η απουσία καθαρών δικαιωμάτων της ιδιωτικής ιδιοκτησίας όπως γίνεται σε πολλά υπό ανάπτυξη κράτη θεωρείται ως ο μεγαλύτερος φραγμός για την οικονομική ανάπτυξη.
Πρέπει να απομακρυνθούν Ολοι οι φραγμοί για την ελεύθερη κίνηση των κεφαλαίων όπως είναι οι ταρίφες, η τιμωρητική φορολογία, οι έλεγχοι περιβαλλοντικοί και σχεδιασμού , εκτός από όσα είναι κομβικά για το εθνικό συμφέρον.
Ως προς το πολιτικό
διακυβέρνηση δια πλειοψηφίας χρειάζεται η δημοκρατία ως συμπλήρωμα την ύπαρξη μιας ισχυρής μεσαίας τάξης
Οι νεοφιλελεύθεροι θεωρητικοί υποπτεύονται βαθιά τη δημοκρατία. Η διακυβέρνηση δια πλειοψηφίας αντιμετωπίζεται ως μια απειλή για τα ατομικά δικαιώματα και ελευθερίες. Και θεωρείται πολυτέλεια, γιατί χρειάζεται δημοκρατία ως συμπλήρωμα την ύπαρξη μιας ισχυρής μεσαίας τάξης ώστε να εγγυάται τη σταθερότητα. Οπότε προτιμούν διακυβέρνηση από ελίτ και ειδικούς.
Και έχουν μια προτίμηση για διακυβέρνηση μέσω της εκτελεστικής εξουσίας και δικαστικής απόφασης μάλλον παρά μέσω κοινοβουλευτικής απόφασης.π

Χρειαζόταν κόμμα ρεπουμπλικανικό για αυτά, για να επιτύχει στόχους χρειαζόταν ένα κόμμα και εισέδυσε στο ρεπουμπλικανικό κόμμα για να το έχει ως όργανό της η ελίτ αυτή.
Ο σχηματισμός ισχυρών επιτροπών πολιτικής δράσης ήταν η καλύτερη κυβέρνηση που το χρήμα μπορούσε να αγοράσει.

Απόφαση ΗΠΑ δικαστ 1976 συνδρομές στα κόμματα
βάσει του οποίου επιτρεπόταν να δίνουν συνδρομές στα κόμματα βάσει δήθεν της ελευθερίας του λόγου. Δημιούργησαν τα Political action committees (PACs), που αφορούσαν μάλλον το ταξικό τους συμφέρον παρά τα ατομικά τους.1982
Αποφασιστικές αποφάσεις άρχισαν το 1976 A crucial set of Supreme Court decisions began in 1976 when it
was first established that the right of a corporation to make
unlimited money contributions to political parties and political
action committees was protected under the First Amendment
guaranteeing the rights of individuals (in this instance corporations)
to freedom of speech.15

Ως προς δημοκρατία οι νεοφιλελεύθεροι υποπτεύονται βαθιά τη δημοκρατία
οι νεοφιλελεύθεροι θεωρητικοί υποπτεύονται βαθιά τη δημοκρατία. Η διακυβέρνηση δια πλειοψηφίας αντιμετωπίζεται ως μια ενδεχόμενη
απειλή για τα ατομικά δικαιώματα και ελευθερίες.
Και θεωρείται πολυτέλεια, γιατί χρειάζεται ως συμπλήρωμα την ύπαρξη μιας ισχυρής μεσαίας τάξης ώστε να εγγυάται τη σταθερότητα. Οπότε προτιμούν διακυβέρνηση από ελίτ και ειδικούς.
Και έχουν μια προτίμηση για διακυβέρνηση μέσω της εκτελεστικής εξουσίας και δικαστικής απόφασης μάλλον παρά μέσω κοινοβουλευτικής απόφασης.
ΟΙ νεοφιλ προτιμούν να ενισχύουν θεσμούς κλειδιά όπως η κεντρική τράπεζα, έναντι δημοκρατικών πιέσεων΄.

Given that neoliberal theory centres on the rule of law and a
strict interpretation of constitutionality, it follows that conflict and
opposition must be mediated through the courts. Solutions and
remedies to any problems have to be sought by individuals through
the legal system.

να μια αλλη αντιφαση νεοφιλελευθερισμου ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΕΣ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΙΜΩΡΗΘΟΥΝ
να μια αλλη αντιφαση νεοφιλελευθερισμου, η συνηθεια επεμβασησ στην αγορα και διευκολυνση των χρηματοπιστωτικων θεσμων οταν ειναι σε κινδυνο δεν μπορει να συμφιλιωθει με τη νεοφιλελευθερη θεωρια.
η οποια λεει οτι οι αποτυχημενεσ επενδυσεισ πρεπει να τιμωρηθουν με απωλειεσ του δανειστη, αλλα το κρατοσ κανει τουσ δανειστεσ ατρωτουσ απο απωλειεσ. αντιθετα οι δανειζομενοι οφειλουν να πληρωνουν στη θεση τουσ αναξαρτητωσ κοινωνικου κοστουσ.
Επρεπε η νεοφιλελεύθερη να προειδοποιεί «δανειστή προφυλάξου», όμως στην πράξη ισχύει το « δανειζόμενε προφυλάξου». Να μια άλλη αντίθφαση. ΒΛ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΠΟΥ ΔΑΝΕΙΖΕ ΤΟΝ ΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΝΟΤΟ.
επιλογή αποδοχής από τις τράπεζες λελογισμένων απωλειών Σχέδιο Μπράντυ του 1989/
ΚΑΙ υπό αυτές τις συνθήκες της δυσκολιας των χρωμένων χωρών να πληρωσουν, φάνηκε καλή επιλογή αποδοχής από τις τράπεζες λελογισμένων απωλειών. Αυτό συνέβη με το Σχέδιο Μπράντυ του 1989. Οι χρηματοπιστωτικοί θεσμοί συμφώνησαν να καταγράψουν ζημιά 35% από το χρέος με εγγύηση πληρωμής του υπόλοιπου χρέους.
Από 1994 περίπου 19 χώρες Mexico, Brazil, Argentina, Venezuela,
and Uruguay) συμφώνησαν να τους συγχωρηθεί ποσό 60 δις χρέους.

ΤΟ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟ ΚΡΑΤΟΣ

From this account we can clearly see that neoliberalism does not
make the state or particular institutions of the state (such as the
courts and police functions) irrelevant, as some commentators on
both the right and the left have argued.14

Κι ωστόσο… There has, however, been a radical reconfiguration of state institutions and practices (particularly with respect to the balance between coercion and consent,between the powers of capital and of popular movements, and between executive and judicial power, on the one hand, and powers of representative democracy on the other).
But all is not well with the neoliberal state, and it is for this
reason that it appears to be either a transitional or an unstable
political form.

Άλλη αντίφαση ελευθερία ενώ αυταρχισμός
κρατος
Αυταρχισμός από την ενίσχυση της αγοράς δύσκολα συνάδει με την ιδέα των ατομικών ελευθεριών.
Οσο ενισχύεται ο νεοφιλελευθερισμός, τόσο δείχνει το αντιδημοκρατικό του πρόσωπο.
Αυτή η αντίφαση είναι παράλληλη με μια αυξανόμενη απουσία συμμετρίας στη σχέση της δύναμης των συνδικάτων και των ατόμων όπως εσείς και εγώ.
Εάν η δύναμη του συνδικάτου κλέβει την προσωπική σου ελευθερία, τότε η υπόσχεση του νεοφιλευθερισμού μηδενίζεται.

άλλη αντίφαση , ανταγωνισμός ενω μονοπωλιακότητα
Ενώ προβάλλονται οι αρετές του ανταγωνισμού, στην πραγματικότητα αυξάνονταν η δύναμη των μονοπωλίων, is reduced to Coca Cola versus Pepsi and transnational power within a few centralized multinational corporations:
the world of soft-drinks competition is reduced to
Coca Cola versus Pepsi, the energy industry is reduced to five

η πορεία προς τις ελευθερίες της αγοράς
Στο λαικό επίπεδο, η πορεία προς τις ελευθερίες της αγοράς και της εμπορευματοποίησης του καθετί μπορεί πολύ εύκολα να μετατραπεί σε αμόκ και να προκαλέσει κοινωνική ασυνέχεια. Αυτό προκαλεί μια τρύπα στην Κοινωνική Τάξη.

Γινεται τότε δύσκολο να κτυπηθεί η ανομία, οι αντικοινωνικές συμπεριφορές, η πορνογραφία, η ενδεχόμενη σκλαβωση των άλλων.

Η μείωση της ελευθερίας μόνο σε ελευθερία της επιχείρησης απελευθερώνει όλες τις αρνητικές ελευθερίες που ονομάτιζε ο Πολάνυι.

Ποιο άλλο κόμμα, τι μπορεί να το αντικαταστήσει, αν το νεοφιλελεύθερο κράτος είναι ασταθές; είναι σε σχέση στενή με νεοφιλελευθερισμο.

Θεωρητικοί υποστήριξαν ότι αφηγηματικοί λόγοι όπως ΝΕΟ ΑΥΤΑΡΧΙΣΜΟΣ , ΝΕΟΣΥΝΤΗΡΗΤΙΣΜΟΣ, ΚΛΑΣΣΙΚΟΣ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ , ΕΞΤΡΕΜΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ, ΕΘΝΙΚΟΣ ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ, ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΕΧΟΥΝ ΣΤΕΝΗ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟ.
στις ΗΠΑ υπάρχει η ΝΕΟΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΉ ΛυΣΗ
Ότι έφερε νέο η νεοσυντήρηση ήταν να απαλλαγεί από το φιλελεύθερο σύστημα των ανθρώπινων δικαιωμάτων προς δημιουργία μιας ηθικής κοινότητας.
It would, for example, be entirely feasible to appeal to the liberal system of human rights since, after all, the aim of human rights activism, as Mary Kaldor argues, ‘is not merely intervention to protect human rights but the creation of a moral community’.24
In the US, doctrines of ‘exceptionalism’
and the long history of civil rights activism have certainly generated
moral movements around issues such as civil rights, global
hunger, and philanthropic engagement, as well as missionary zeal.
Αλλά οι ηθικές αξίες που τώρα έγιναν κεντρικές στους νεοσυντηρητικούς είναι προιόντα μιας συμμαχίας που έγινε τη δεκαετία του 70 ανάμεσα στην ελίτ και στα επιχειρηματικά συμφέροντα και σε μια εκλογική βάση στους κόλπους της «ηθικής πλειοψηφίας» της εργατικής τάξης. Αυτό έγινε πρώτο στην ατζέντα επί Μπους. Αντίπαλο είχαν νέα κοινωνικά κινήματα, το φεμινισμό, ομοφυλόφιλους και περιβάλλον. Στηρίζονται στα ιδεώδη του έθνους, της θρησκείας, της ιστορίας, της πολιτισμικής παράδοσης. Αυτό φέρνει μια από τις πιο ανησυχητικές όψεις της νεοφιλελευθεροποιησης , την παράδοξη σχέση ανάμεσα στο κράτος και το έθνος.
Ισχυρά ρεύματα πολιτιsμικού εθνικισμού Γαλλία, Πουτιν
αναπτύσσονταν σε αρχαία έθνη κράτη, όπως η Γαλλία, κράτη που σχηματίζουν την ΕΕ. Ανάλογα στο Ινδουιστικό Εθνικιστικό κόμμα. Επίκλησή τους και στην Ιρανική επανάσταση, αλλά δεν οδήγησε στην εγκατάλειψη των πρακτικών της αγοράς εκεί. Η βρετανική υπόθεση. Η θάτσερ χρησιμοποιησε το ζήτημα των Φωκλαντς και την ανταγωνιστική θέση προς την Ευρώπη. Εθνικιστική πολιτική ασκεί ο Πουτιν επισης στη Ρωσσία, το ΚΚ Κίνας.

ΚΡΙΤΙΚΗ για την εικόνα της κατάντιας της ηθικής, η εικόνα πολλών κρατών, που οδήγησαν σε δρακόντιες εξαναγκαστικές πρακτικές πάνω στις ανώτερες για το καθένα ηθικές αξίες, δεν είναι καθησυχαστική. Δεν είναι απάντηση στις αντιφάσεις του νεοφιλελευθερισμού, αλλά πρόβλημα.
The spread of neoconservative, if not outright authoritarian, power (of the sort
Vladimir Putin exercises in Russia and the Communist Party exercises
in China), albeit grounded very differently in different social
formations, highlights the dangers of descent into competing and
perhaps even warring nationalisms.
If there is an inevitability at work, then it arises more out of the neoconservative turn than out of eternal truths attaching to supposed national differences.
To
avoid catastrophic outcomes therefore requires rejection of the
neoconservative solution to the contradictions of neoliberalism.
This presumes, however, that there is some alternative: and that
question will be addressed later.
μόνον άτομα το χάος

Αν δεν υπάρχει κοινωνία παρά μόνον άτομα όπως ήθελε η ΘΑΤΣΕΡ, τότε το χάος των ατομικών ενδιαφερόντων μπορεί εύκολα να υπονομεύσει κάθε Τάξη.

The anarchy of the market, of competition,and of unbridled individualism (individual hopes, desires,anxieties, and fears; choices of lifestyle and of sexual habits and orientation;
modes of self-expression and behaviours towards others) generates a situation that becomes increasingly ungovernable.
It may even lead to a breakdown of all bonds of solidarity and
a condition verging on social anarchy and nihilism.

Οι συνθήκες κλειδιά, Η «Συμφωνία της Ουάσιγκτον»-
δημιουργία της Παγκόσμιας Οργάνωσης Εμπορίου WTO-
Συνθήκη του Μάαστριχτ.

1995 Η «Συμφωνία της Ουάσιγκτον» που περιλάμβανε τα παραπάνω καλουδια του νεοφιλελευθερισμού. Ήταν το δίδυμο Κλίντον και Μπλερ.
Το υψηλό σημείο ήταν η δημιουργία της Παγκόσμιας Οργάνωσης Εμπορίου WTO. Ανάλογα ήταν η Συνθήκη του Μάαστριχτ.
The formation of the World Trade Organization
was the high point of this institutional thrust (though the creation
of NAFTA and the earlier signing of the Maastricht accords in
Europe were also significant regional institutional adjustments).
Programmatically, the WTO set neoliberal standards and rules for
interaction in the global economy. Its primary objective, however,
was to open up as much of the world as possible to unhindered
capital flow (though always with the caveat clause of the protection
of key ‘national interests’), for this was the foundation of the capacity
of the US financial power as well as that of Europe and Japan,
to exact tribute from the rest of the world.

Όμως υπήρχαν υπολογισμοί εκ μέρους κράτους για εθνική ασφάλεια που θα ακύρωναν κάθε απόπειρα για εφαρμογή της νεοφιλελεύθερης θεωρίας σε καθαρούς όρους.
While the fall of the Berlin Wall and the
end of the Cold War generated a seismic geopolitical shift in
imperial rivalries,
they did not end the sometimes deadly dance of
geopolitical jockeying for power and influence between major
powers on the world stage, particularly in those regions, such as
the Middle East, that controlled key resources,
or in regions of
marked social and political instability (such as the Balkans).

5ο. Το νεοφιλελεύθερο κράτος στην πρακτική1982 .

Είναι χρήσιμο να σκιτσάρουμε μερικά επιχειρημάτων, Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΣΟΚ ΠΑΝΩ ΣΤΙΣ ΑΝΑΤΟΛ ΕΥΡΩΠ ΧΩΡΕΣ

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΣΟΚ ΣΕ ΧΩΡΕΣ ΥΠΟ ΑΝΑΠΤΥΞΗ Μεξικό το 1982
Το 1982 ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα πήραν πλήρη εξουσία το 1982 να διαπραγματευθουν την αναβολή του χρέους ΣΕ ΧΩΡΕΣ ΥΠΟ ΑΝΑΠΤΥΞΗ
Διεθνώς τα νεοφιλελευθερα κράτη του σκληρού πυρήνα έδωσαν στο ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα πλήρη εξουσία το 1982 να διαπραγματευθεί την αναβολή του χρέους, που στο βάθος στοχευε στην προστασία των κύριων χρηματοπιστωτικών θεσμών παγκοσμίως από του να πτωχεύσουν.
ο James Baker, υπουργος οικονομίας του Reagan εμφύσησε νέα ζωή στο θεσμό του ΔΝΤ, όταν αντιμετώπισε την ενδεχόμενη πτώχευση του Μεξικό το 1982. Μέσω του ΔΝΤ επέβαλε δομική προσαρμογή στο Μεξικό και προστατευσε τους τραπεζίτες Ν Υ από πτώχευση. Αυτή ακριβώς η πρακτική προτεραιότητας των αναγκών των τραπεζών με σύγχρονη μείωση του στάνταρ επιπέδου ζωής της χρεωμένης χώρας υπήρξε πρότυπο στην κριση χρέους της ΝΥ.
Ταυτόχρονα όμως αυτό σήμαινε άντληση πλεονασμάτων από τον πτωχοποιημένους πληθυσμούς του Τρίτου Κόσμου.
Η εξαγωγή φορου δια μέσου χρηματοπιστωτικών μηχανισμών είναι μια παλιά ιμπεριαλιστική πρακτική.
The difference between the interest rate on the money borrowed (for example 12 per cent) and the money deposited as collateral in US Treasuries in Washington (for example 4 per cent) yields a strong net financial flow to the imperial centre at the expense of the developing country. Αυτό συνέβη στην ΕΛΛΑΔΑ ΤΟ 2009-14

Κριτική του Χαρβευ.
Αυτό ενισχύει τη δύναμη της ανώτερης τάξης στην δανειζόμενη χώρα.
ΕΔΩ ΝΑ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΑΝΤΙΦΑΣΗ στο να βοηθούν τις τράπεζες ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΥ, στο θέμα για τις αποτυχημενες επενδυσεις θάπρεπε να πληρωσουν οι δανειστές. Η συνηθεια επεμβασης στην αγορα και διευκολυνση των χρηματοπιστωτικων θεσμων οταν ειναι σε κινδυνο δεν μπορει να συμφιλιωθει με τη νεοφιλελευθερη θεωρια η οποια λεει οτι οι αποτυχημενες επενδυσεις πρεπει να τιμωρηθουν με απωλειες του δανειστη. Και όμως το κρατος κανει τους δανειστες ατρωτους απο απωλειες.
Αντιθετα οι δανειζομενοι οφειλουν να πληρωνουν αντί των τραπεζών αναξαρτητως κοινωνικου κοστους. ΚΑΙ υπό αυτές τις συνθήκες της δυσκολιας των χρεωμένων χωρών να πληρωσουν, φάνηκε καλή η επιλογή αποδοχής λελογισμένων απωλειών. Αυτό συνέβη με το Μπράντυ Σχέδιο του 1989 αποδοχής λελογισμένων απωλειών.
Οι χρηματοπιστωτικοί θεσμοί συμφώνησαν να καταγράψουν ζημιά 35% από το χρέος με εγγύηση πληρωμής του υπόλοιπου χρέους.
Προβλεπόμενες ήταν οι κρίσεις του πεζο Μεξικού το 1995, της Βραζιλίας το 1998 και η ολοκληρωτική κατάρρευση της οικονομίας της Αργεντινής το 2001.
Η νεοφιλελευθεροποιηση εισήγαγε ενώσεις δημοσιου και ιδιωτικού τομέα επιχειρήσεων –βλ Γεννηματά.
και αυτό ήταν μια από τις δυνατές ιδέες που προώθησε η Θάτσερ που τις έλεγε οιονεί κυβερνητικούς θεσμούς, όπως οι εταιρίες αστικής ανάπτυξης προς ανάπτυξη.
Επίσης υπήρξε και νεοφιλελεύθερη στροφή του κράτους προς αυξημένη χρήση του κρατικού εξαναγκασμού για να προστατεύσει τα εταιρικά συμφέροντα και να καταπτοήσει τους διαφωνούντες, τους απείθαρχους.

Χαρβευ Κριτική και εδώ τους κάνει. δεν συνάδει με τη νεοφιλελευθερη
κανένα από τα μέτρα αυτά δεν συνάδει με τη νεοφιλελευθερη θεωρία.Εξάλλου ως προς ισοτητα εναντι δικαιοσύνης.
Τα συμφέροντα της αρχουσας τάξης για επιτυχία αποτελεσμάτων εντός του δικαστικού συστήματος είναι εξασφαλισμένα. It should not be surprising that the

Από τις τόσες αδικίες του κράτους πως μπορεί το νεοφιλελεύθερο κράτος να ξασφαλίσει την νομιμοφροσύνη των πολιτών.
Ο εθνικισμός είναι μια προφανής απάντηση, αλλά είανι βαθιά ανταγωνιστικό με τη νεοφιλελεύθερη ατζέντα.
Χαρβευ Κριτική αντίφαση Διότι ο αυταρχισμός στον καταναγκασμό της αγοράς ταιριάζει δύσκολα μα τα ιδεώδη των ατομικών ελευθεριών.
Αυτή η αντίφαση είναι παράλληλη με μια απουσία συμμετρίας στη σχέση δύναμης ανάμεσα σε συντεχνίες και άτομα όπως εσείς και γω.
Εάν η δύναμη της συντεχνίας κλεβει την προσωπική σας ελευθερία τότε η υπόσχεση του νεοφιλελευθερισμού εκμηδενίζεται.
Κριτική Χαρβευ για τα ανάποδα που ανέκυπταν. Αντι για ανταγωνισμό είχαμε μονοπωλια.
Όμως Ενώ προβάλλονται οι αρετές του ανταγωνισμού, στην πραγματικότητα αυξάνονταν η δύναμη των μονοπωλίων, is reduced to Coca Cola versus Pepsi and transnational power within a few centralized multinational corporations:
Στο λαικό επίπεδο, η πορεία προς τις ελευθερίες της αγοράς
και της εμπορευματοποίησης του καθετί μπορεί πολύ εύκολα να μετατραπεί σε αμόκ και να προκαλέσει κοινωνική ασυνέχεια.
Γινεται τότε δύσκολο να κτυπηθεί η ανομία, οι αντικοινωνικές συμπεριφορές, η πορνογραφία, η ενδεχόμενη σκλαβωση των άλλων.
Κριτική Χαρβευ Η μείωση της ελευθερίας . σε ελευθερία της επιχείρησης απελευθερώνει όλες τις αρνητικές ελευθερίες που ονομάτιζε ο Πολάνυι.

6ο. Ασταθές κράτος Αν το νεοφιλελεύθερο κράτος είναι ασταθές, τότε τι μπορεί να το αντικαταστήσει; στις ΗΠΑ υπάρχει η λύση επιλογής του νεοσυντηρητισμού που το νέο του ήταν η κατάργηση του συστήματος ανθρώπινων δικαιωμάτων που δημιουργούσε μια ηθική κοινότητα.

Μια λύση λοιπόν ήταν η ΝΕΟΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΗ
Ανισορροπία γιατί, αν δεν υπάρχει κοινωνία παρά μόνον άτομα όπως ήθελε η ΘΑΤΣΕΡ, τότε το χάος των ατομικών ενδιαφερόντων μπορεί εύκολα να υπονομεύσει κάθε Τάξη σε μια κατάσταση ακυβερνησίας, που γενικεύεται από τρόπους αυτοέκφρασης και συμπεριφορές έναντι των άλλων. .
Νεοσυντήρηση, αφού διαφορα τρομοκρατικά συμβάντα στις Ηπα αντιμετωπίζονταν με μεγαλύτερη επίβλεψη και αστυνόμευση. Μετά το 1999
Ότι έφερε νέο η νεοσυντήρηση ήταν να απαλλαγεί από το φιλελεύθερο σύστημα των ανθρώπινων δικαιωμάτων προς δημιουργία μιας ηθικής κοινότητας.
Αλλά τώρα έγιναν κεντρικές οι ηθικές αξίες στους νεοσυντηρητικούς είναι προιόντα μιας συμμαχίας που έγινε τη δεκαετία του 70 ανάμεσα στην ελίτ και στα επιχειρηματικά συμφέροντα και σε μια εκλογική βάση στους κόλπους της “ηθικής πλειοψηφίας” της εργατκής τάξης. ηθικές αξίες Στηρίζονται στα ιδεώδη του έθνους, της θρησκείας, της ιστορίας, της πολιτισμικής παράδοσης.
Αυτό έγινε πρώτο στην ατζέντα επί Μπους.
Αντίπαλο είχαν νέα κοινωνικά κινήματα, το φεμινισμό, ομοφυλόφιλους και περιβάλλον.
Αυτό φέρνει μια από τις πιο ανησυχητικές όψεις της νεοφιλελευθεροποιησης ,

Εισαγόμενα τα ιδεώδη του έθνους, της θρησκείας, της ιστορίας, της πολιτισμικής παράδοσης εφεραν την παράδοξη σχέση ανάμεσα στο κράτος και το έθνος.

Η σχέση μεταξύ έθνους και κράτους υπήρχε βέβαια σε χώρες Μεξικό και Γαλλία που πήραν κορπορατίστικο, συντεχνιακό σχήμα. Βλ Ελλάδα επί Πασοκ. \
Παραδείγματα
Στο Μεξικό κυβερνούσε για καιρό το Επαναστατικό θεσμικό κόμμα με βάση την ενότητα κράτους και έθνους, αν και στραφηκε το έθνος εναντίον του κράτους εξαιτίας των νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων στη δεκαετία του 1990.
Παγκοσμίως αναβίωσε ο εθνικισμός σε ένα βαθμό σε ό,τι είχε γίνει ο νεοφιλευθερισμός.
και άνοδος φασιστικών κομμάτων Παγκοσμίως
με αντιμεταναστευτικά αισθήματα στην Ευρώπη. Ηταν αυτό χειρότερο στην Ινδονησία με την αφύπνιση της οικονομίας, που κατέληξε σε μια βίαιη επίθεση εναντίον της κινεζικής μειονότητας.

Λέει Χαρβευ Αλλά όπως είδαμε, το νεοφιλελεύθερο κράτος χρειάζεται τον εθνικισμό για να επιζήσει,
διότι αναγκάζεται να δράσει ως ένας ανταγωνιστής στην παγκόσμια αγορά.
Αλλού, στην Κίνα συνδυάστηκε με τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008.
Στην ΕΕ. Ισχυρά ρεύματα πολιτισμικού εθνικισμού αναπτύσσονταν σε αρχαία έθνη κράτη, όπως η Γαλλία,
κράτη που σχηματίζουν την ΕΕ.
Ανάλογα στο Ινδουιστικό Εθνικιστικό κόμμα. Επίκλησή τους και στην Ιρανική επανάσταση, αλλά δεν οδήγησε στην εγκατάλειψη των πρακτικών της αγοράς εκεί.
Ως προς βρετανική περίπτωση. Η θάτσερ χρησιμοποιησε το ζήτημα των Φωκλαντς και την ανταγωνιστική θέση προς την Ευρώπη.
Εθνικιστική πολιτική ασκεί ο Πουτιν επισης στη Ρωσσία, το ΚΚ Κίνας.
ΚΡΙΤΙΚΗ λέει Χαρβευ δεν είναι καθησυχαστική η εικόνα πολλών κρατών, που οδήγησαν σε δρακόντιες εξαναγκαστικές πρακτικές πάνω στις ανώτερες για το καθένα ηθικές αξίες,
. Δεν είναι απάντηση στις αντιφάσεις του νεοφιλελευθερισμού, αλλά πρόβλημα.

7ο. ΑΝΙΣΕΣ ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΕΣ ΑΝΑΠΤΥΞΕΙΣ ΠΟΥ ΕΙΧΕ Η ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΠΟΙΗΣΗsince 1970
Ο Κινούμενος χάρτης της νεοφιλευθεροποιησης since 1970
Αρχίζοντας, πολλά κράτη εφάρμοσαν επι μέρους πλευρές. Δηλαδή εισαγωγή της ελαστικότητας της εργασίας, μια απορρύθμιση των χρηματοπιστωτικών ενεργειών, υιοθέτηση του μονεταρισμού αλλού, τάση προς ιδιωτικοποιήσεις. Wholesale changes in the wake of crises
Είναι ωστόσο επίσης αλήθεια ότι ισχυρές ωθήσεις προς νεοφιλελευθεροποιηση ασκήθηκαν από μερικά μείζονα κέντρα, Αγγλία και ΗΠΑ. 54
Η δεκαετία του 80 ανήκε στην Ιαπωνία, στις Ανατολικής Ασίας Τιγρεις και στη Γερμανία. Γερμανία κλπ
Οι κεντρικές τράπεζες σε αυτές τις χώρες γενικά ακολούθησαν μια μονεταριστική γραμμή. (the West German Bundesbank was particularly assiduous in combating inflation).
Για παράδειγμα η Συμφωνία του Μααστριχτ 1991,
που έβαλε ένα νεοφιλελεύθερο πλανο για την εσωτερική οργάνωση της ΕΕ, Δε θα ήταν δυνατή χωρίς πίεση από αυτά τα κράτη, όπως η Βρετανία.
Αλλά στη Γερμανία οι συντεχνίες παρέμεναν ισχυρές, η κοινωνική προστασία παρέμενε και οι μισθοί υψηλοί.
Αυτό παρακίνησε την τεχνολογική ανανέωση που κράτησε τη γερμανία ψηλά. Η εξωστρεφής της ανάπτυξη την προώθησε ως παγκόσμιο ηγέτη. Στην Ιαπωνία παρά τη μικρή δύναμη των συνδικάτων το κράτος είχε επενδύσει στην ανανέωση τεχνολογίας και οδήγησε σε καταπληκτική ανάπτυξη χάρη στη βρετανία και ΗΠΑ.
Αλλά η ανάπτυξη εκείνη δεν εξαρτήθηκε από νεοφιλελευθεροποιηση, αλλά ήταν προιον της ανάπτυξης του εξωτερικού εμπορίου.
Εξάλλου το μοντέλο Γερμανία και Ιαπωνίας της δεκ 80 δεν διευκόλυνε την αποκατάσταση της ταξικής ισχύος.
Στη Βρετανία ένα νέο κύμα επιχειρηματικών χρηματοπιστωτών άρχισε να ενισχύει μεγάλες περιουσίες.

ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΧΑΡΒΕΥ Αν το σχέδιο ήταν η αποκατάσταση της ταξικής ισχύος των ελίτ τοτε ο νεοφιλελευθερισμός ήταν ο σωστός τρόπος.

Τέσσερα πάντως συστατικά ήταν αποφασιστικά για το προχώρημα της νεοφιλελευθεροποιησης στη δεκαετία του 1990.
Πρώτο η στροφή προς μεγαλύτερη χρηματοδότηση. Ετσι γεννήθηκαν οι «αγορές»
Οι πιστωτικές αγορές. Εγιναν το σπουδαιότερο όργανο του συντονισμού και επισης προμήθευσαν τα μέσα για τη συγκέντρωση πλούτου.
They became the privileged means for the restoration of class power.
The close tie between corporations and the banks that had served the West Germans and the Japanese so well during the 1980s was undermined and replaced by an increasing connectivity between corporations and financial markets (the stock exchanges).
Δεύτερο, υπήρξε μια αυξανόμενη κινητικότητα του κεφαλαίου. This was in part facilitated
ΤΡΙΤΟ 1995 Συμφωνίες του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου.
Τεταρτο, ΤΟ ΣΥΜΠΛΕΓΜΑ ΔΝΤ, ΓΟΥΩΛ ΣΤΡΗΤ, ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΘΗΣΑΥΡΟΦΥΛΑΚΙΟ αρχισαν να κυριαρχούν στην οικονομική πολιτική στα χρόνια του Κλίντον και να οδηγούν πείθουν πολλά κράτη να πάρουν το νεοφιλελευθερο δρόμο. ‘η νέα οικονομία’ ιδώθηκε ως να είχε την απάντηση.
με τα δρακόντεια μέτρα του Κλιντον ΗΠΑ με ελαστικότητα εργασίας και μειώσεις στο κοινωνικό κράτος .
Με τέτοια διέδιδαν το νεοφιλελευθερισμό.
Όμως το αληθινό μυστικό της επιτυχίας των ΗΠΑ δεκ 90 ήταν ότι τώρα ήταν ικανές να αντλούν μεγάλους τόκους που επέστρεφαν από τις χρηματοπιστωτικές επιχειρήσεις τους σε όλο τον κόσμο. ΒΛ ΑΝΤΡΕΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ.
to the neoliberal agenda that emphasized the control of inflation and sound public finance (rather than full employment and social protections) as primary goals of economic policy

Γύρω στα μέσα της δεκ 90 έγινε η λεγόμενη “Συναίνεση της Ουάσιγκτον” που περιλάμβανε τα παραπάνω καλουδια του νεοφιλελευθερισμού.
Ήταν το δίδυμο Κλίντον και Μπλερ.
Το υψηλό σημείο ήταν η δημιουργία της Παγκόσμιας Οργάνωσης Εμπορίου WTO. Ανάλογα ήταν η Συνθήκη του Μάαστριχτ.

ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΧΑΡΒΕΥ.. Τιποτα από αυτά δεν είναι σύμφωνο με τη νεοφιλελεύθερη θεωρία εκτός από την έμφαση στους χρηματοπιστωτικούς καταναγκασμούς κσι από τη συνεχή καταπολέμηση ενός ελάχιστου στη δεκαετία 90 πληθωρισμού.
Και βέβαια υπήρχαν πάντα υπολογισμοί εθνικής ασφάλειας που θα ακύρωνε κάθε απόπειρα για εφαρμογή της νεοφιλελεύθερης θεωρίας σε καθαρούς όρους.
και ενδημικές και μεταδοτικές ήταν Οι χρηματοπιστωτικές κρίσεις ήταν και τα δυο,.

Η κρίση χρέους 1980s δεν περιοριζόταν στο Μεξικό
but had global manifestations(see Figure 4.2).7 And in the 1990s there were two The ‘tequila crisis’ that hit Mexico in 1995, with devastating effects on Brazil and Argentina. But its reverberations were also felt to some degree in Chile, the Philippines, Thailand, and Poland.Why,exactly, this particular pattern of contagion occurred is hard to
Η όχι ομαλοποιημένη χρηματοδότηση έθετε ένα σοβαρό κίνδυνο μεταδοτικών κρίσεων.
Μετράει και η συμπεριφορά των χρηματιστών. George Soros
Οι σπεκουλαδόροι των ισοτιμιών έκαναν δισεκατομμύρια όταν ανάγκασαν τα ευρωπαικά κράτη να χάσουν τον ευρωπαικό μηχανισμό ισοτιμιών τον Ιούλη 1993. Ο George Soros κέρδισε $1 billion σε δυο βδομάδες, στοιχηματίζοντας ότι η Βρετανία δεν θα μπορούσε να κρατήσει την αξία της λιρας.

το 1997 Το δεύτερο κύμα των οικονομικών κρίσεων άρχισε το 1997
με την Ταυλάνδη,
εξαιτίας της υποτίμησης του Μπαχτ στην έναρξη της κατάρρευσης μιας αγοράς ιδιοκτησίας.
χτύπησε σκληρά spread to Indonesia, Malaysia, and the Philippines, and then to Hong Kong, Taiwan, Singapore, and South Korea. Estonia and Russia , όπου χτύπησε σκληρά.
Επειτα από λίγο η Βραζιλία κτυπηθηκε επίσης από κρίση, που είχε συνέπειες και στην Αργεντινή, Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία και Τουρκία, που χτυπήθηκαν επίσης από κρίση.
Μόνο οι ΗΠΑ φαινόντουσαν απείραχτες, μολονότι και κει μια μεγάλη επιχείρηση κεφαλαίων, η Διαχείριση μακράς διαρκείας Κεφαλαίων με δυο νόμπελ ως οικονομικούς συμβούλους χρεωκόπησε με χρέος 3.5 δις δολλάρια.

8ο. Οι κοινωνικές επιπτώσεις οικονομικών κρίσεων ήταν καταστροφικές. Αυξήθηκε η ανεργία, έπεσε το Κατά κεφαλήν ακαθάριστο προιόν, τράπεζες έκλεισαν.
In 1998, GDP in Indonesia fell by 13.1 per cent, in Korea by 6.7 per cent,and in Thailand by 10.8 per cent.
Three years after the crisis, Indonesia’s GDP was still 7.5 per cent below that before the crisis, Thailand’s 2.3 per cent lower.
Για Ινδονησία the IMF stepped in to mandate austerity by abolishing subsidies on food Ταραχές και επιθέσεις στην Ινδονησία. The riots and violence that followed ‘tore the country’s social fabric’ apart.
The capitalist classes, mainly ethnic Chinese, were widely blamed for the debacle. While the wealthiest Chinese business elite decamped to Singapore, a wave of revenge killings and attacks on property engulfed the rest of the Chinese minority,
as ethnonationalism reared its ugly head in search of a scapegoat for the social collapse.
Στην Ινδονησία μάλιστα επειδή οι πλούσιοι είναι Κινέζοι ο εθνικοσοσιαλισμός τους στόχευσε ως αποδιοπομπαίο τράγο και έδειξε το άσχημο πρόσωπό του.
Η στανταρ απάντηση του ΔΝΤ ήταν ότι αιτία του κακού είναι το υπερβολικό κράτος. Και ότι φάρμακο είναι η νεοφιλελευθεροποιηση.

είχαν ελευθερώσει τις αγορές τους κεφαλαίου
Κριτική του Χαρβευ. σΤΟ ΤΙ ΕΦΤΑΙΓΕ Ινδονησία Μαλαισία Φιλιππίνες.
Η εναλλακτική εξήγηση της κρίσης ήταν ότι η καταρρακτώδης οικονομική απορρύθμιση και η αποτυχία να ετοιμάσουν ισοδύναμους ρυθμιστικούς ελέγχους πάνω στο τυχοδιωκτικό και άνομο κεφάλαιο για επενδύσεις βρίσκεται στην καρδιά του προβλήματος.
Είναι προφανές, οι χώρες που δεν είχαν ελευθερώσει τις αγορές τους κεφαλαίου, όπως η Κίνα ήταν πολύ λιγότερο τραυματισμένες από άλλες που τις ειχαν ελευθερώσει όπως Ταιλάνδη Ινδονησία
Μάλιστα η μόνη χώρα που αγνόησε το ΔΝΤ, η Μαλαισία ανέκαμψε γρηγορότερα, αφού μάλιστα έκανε έλεγχο των κεφαλαίων.

Χαρβευ Το γιατί τώρα το ΔΝΤ και το ΗΠΑ υπουργείο οικονομικών συνεχίζει στη νεοφιλελευθεροποιηση, είναι μυστήριο.

Μια συνωμοσιολογική απάντηση από θύματα του είναι ότι το ΔΝΤ κατά πρώτον συνέστησε στις χώρες Ασίας να ανοίξουν τις αγορές τους σε βραχυπρόθεσμο τυχοδιωκτικό κεφάλαιο.
Οι χώρες το έκαναν το χρήμα εισέρρευσε αλλά ξαφνικά έφυγε το ίδιο γρήγορα. Το ΔΝΤ τότε ζήτησε τους τόκους υπό την απειλή κυρώσεων και προκληθηκε μια βαθιά ύφεση.
Μιχ. Στην Ελλάδα έγινε το ίδιο , και το Νοέμβρη του 1999 άρχισε η κατάρρευση του χρηματιστηρίου.
ΤΟΤΕ ΤΟ ΔΝΤ συνέστησε στις τέτοιες χώρες να πουλήσουν όσο όσο τα περιουσιακά τους σε χαμηλές τιμές.
Οι αγορές έγιναν από τους ίδιους οικονομικούς θεσμούς που είχαν φυγαδεύσει τα κεφάλαιά τους.
These banks then got large commissions from their work selling the troubled companies or splitting them up, just as they had got large commissions when they had originally guided the money into the countries in the first place.
Πίσω από αυτή τη συνωμοσιολογική άποψη βρίσκεται το νεφελώδης ρόλος των New York-based hedge funds
Μπορεί κανείς απολογητής να το αμφισβητήσει, αλλά γιατί να μην ισχύει κάτι όμοιο, όπως ο Σόρος στοιχημάτισε εναντίον της ικανότητας των ευρωπαικών κρατών να τηρήσουν το ERM =ευρωπαικό σύστημα ισοτιμιών από το 1979, το ίδιο έκαναν και οι σπεκουλαδόροι των μεγάλων ΗΠΑ τραπεζικών Ιδρυμάτων με το να αρνηθούν να δανείσουν χώρες στην δυσκολία. Και κρουνός χρημάτων εισέρρε στις ΗΠΑ από τους τόκους κλπ.
Ο ΣΤΙΓΚΛΙΤΣ αντιθέτως απορρίπτει τη συνωμοσιολογική οπτική γωνία and proposes a ‘simpler’ explanation:
the IMF was simply ‘reflecting the interests and ideology of the Western financial community’.
Χαρβευ But he ΣΤΙΓΚΛΙΤΣ ignores the role of the hedge funds, and it never occurs to him that the increasing social inequality that he so frequently bemoans as a sideproduct of neoliberalization might have been its raison d’κtre all along.

Εξαφανίσεις από την πρώτη γραμμή
Μεξικό μοντέλο
κυβερνούσε το Επαναστατικό Θεσμικό Κόμμα(ΣΑΝ ΤΟ ΠΑΣΟΚ)
από το 1929-2000. Ωσπου ανέβηκε ο Βισέντε Φοξ. Το κόμμα αυτό είχε δημιουργήσει
ένα συντεχνιακό κράτος που ποδείχτηκε ικανό να οργανώνει, να κάνει να
συμπλέουν ή να εξαγοράζει αντιπολιτευόμενα κινήματα
μεταξύ των εργατών, των αγροτών και των μεσαίων τάξεων που είχαν αποτελέσει τη βάση της επανάστασης. Το Μεξικό δεν είχε φιλελεύθερο μοντέλο, αλλά
ένα μοντέλο Μεξικό συνιστάμενο σε πληρωμές σε ανυπόμονες ομάδες (χωρικούς, εργάτες, μεσαία τάξη) και αυτό έκανε αναδιανομή σε κάποιο βαθμό.
ΑΛΛΑ ΟΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΕΣ ΑΥΤΕΣ εχαναν χρήματα and the state had to borrow to fund them. The New York investment banks, awash with petrodollars to invest, obliged. Mexico’s oil discoveries made lending to it an attractive bet. The Εν όψει και της ανεύρεσης πετρελαίου στο Μεξικό

9ο. 1984 οι ΗΠΑ τράπεζες ανάγκασαν το Μεξικό να δανειστεί και το χρέος από $6.8 b in 1972 to $58 b by 1982. Βλ ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΥ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΑΣΑΝ ΝΑ ΔΑΝΕΙΣΤΕΙ.
Τότε ήλθε η πολιτική υψηλών επιτοκίων του Volcker υπουργού ΗΠΑ, Μειώθηκε η ζήτηση μεξικάνικων προιόντων, τα κρατικά μεξικανικά έσοδα μειώθηκαν.
Το 1984 Η ΝΕΑ ΣΥΝΘΕΣΗ ΤΟΥ IMF, World Bank, and the US Treasury δια του James Baker για να βγάλουν το Μεξικό από την πίεση όχι μόνο επέμειναν σε λιτότητα, αλλά για ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ σε νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις,
such as privatization, reorganization of the financial system in ways more consistent with foreign interests, the opening of internal markets to foreign capital, lowering tariff barriers, and the construction of more flexible labour markets.
Τοτε 1984 για πρώτη φορά η Παγκόσμια Τράπεζα εγγυήθηκε ένα δάνειο σε μια χώρα με αντάλλαγμα τις δομικές νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις.
Μεξικό
Τα αποτελέσματα ήταν συγκλονιστικά Μεξικό σαν Ελλάδα από 1983 to 1988 Mexico το κατά κεφαλή εισόδημα έπεσε 5 % ετησίως. ; the value of workers’ real wages fell between 40 per cent and 50 per cent; inflation, which had oscillated between 3 and 4 per cent per year in the 1960s, surpassed 100 per cent in several of those years . . . 60
At the same time, due to government fiscal problems and the re-orientation of the country’s governing economic model, state expenditure on public goods declined.
ΤΟ ΜΕΞΙΚΟ 1988 ΗΤΑΝ ΟΜΟΙΟ ΜΕ ΟΤΙ ΣΥΝΕΒΗ ΠΡΟ ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ ΣΤΗ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ.
Συνδικαλιστές ΗΓΕΤΕΣ εργατων ΜΕΞΙΚΟ ρεζιλεύτηκαν για διαφθορά , and new and more compliant leaders were installed in key labour organizations under the PRI’s control.
ο πρωθυπουργός ΣΑΛΙΝΑΣ (βλ Γιώργο Παπανδρέου) ΕΠΙΤΑΧΥΝΕ ΤΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΤΗΣ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ με το πρόγραμμα Μακίλλα. Ήταν σπουδασμένος στις ΗΠΑ και αναζήτησε οικονομολόγους επίσης σπουδασμένους στις ΗΠΑ για συμβουλές
Οι τράπεζες που βιαστικά είχαν εθνικοποιηθεί το 1982 were re-privatized in 1990.
agriculture to foreign competition.
Μεξικό., οι μικροπωλητές, informal economy (for example street vendors) grew by leaps and bounds.
Η εξέγερση των Ζαπατίστας

ΤΟ 1989 ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΜΠΡΑΝΤΥ ΓΙΑ ΕΠΙ ΜΕΡΟΥΣ ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ ΤΟΥ
ΧΡΕΟΥΣ ΜΕ ΤΟΝ ΟΡΟ ΝΑ ΔΕΧΘΕΙ ΒΑΘΙΑ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΠΟΙΗΣΗ ΠΟΥ ΥΠΕΔΕΙΞΕ ΤΟ ΔΝΤ. but Clinton exercised executive powers to put together a $ 47.5 billion rescue package
ΤΟ 1995 ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ Η “ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΤΕΚΙΛΛΑ”, για εξαγορά όλων των των περιουσιακών στοιχείων του Μεξικό σε εξευτελιστικές τιμές.
Τότε πλούτισε και ένας Μεξικάνος ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΞΕΝΟΥΣ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟΥΧΟΥΣ ΠΛΟΥΤΙΣΕ ΚΑΙ Ο ΚΑΡΛΟΣ ΣΛΙΜ.was twenty-fourth on the Forbes list, Πλουτισε από εκμετάλλευση της τηλεφωνίας By 2005 Mexico ranked ninth in the world (ahead of Saudi Arabia) for its number of billionaires. ΒΛ ΕΛΛΗΝΑ ΚΟΚΚΑΛΗ

10ο. Η κατάρρευση της Αργεντινής κορπορατίστικο διεφθαρμένο
ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ ΒΛ ΠΑΣΟΚ
Η Αργεντινή είχε ένα σύστημα διακυβέρνησης κορπορατίστικο, αυταρχικό και εντελώς διεφθαρμένο.
Η δημοκρατικοποίηση αποδείχτηκε δύσκολη.
το 1992 ο Κάρλος Μένεμ ανέβηκε στην εξουσία. Ο Μένεμ άνοιξε τη χώρα στο εξωτερικό εμπόριο και ροή κεφαλαίων. Επίσης συνέδεσε το πέσο με το δολλάριο για να καθησυχάσει τους ξένους επενδυτές και να ελέγξει τον πληθωρισμό. Menem Unemployment rose, putting a downward pressure on wages,while the elite used privatization to amass new fortunes.
1992 μέχρι την κρίση της Τεκίλλα σε λίγες βδομάδες έχας 18 % του τραπεζικού της συστήματος Αργεντινή the last quarter of 1994 to the first quarter of 1996 . . .
Αργεντινή Foreign and domestic capital began to decamp in anticipation of 9) The IMF, which had backed the dollar peg and which was firmly set against devaluation for fear of inflationary
Αργεντινή The IMF refused an emergency loan on the grounds that Argentina had not cured its budgetary imbalance. 64
Τοτε η Αργεντινή κήρυξε πτώχευση.
Το 2002 Εγιναν ταραχές με 27 νεκρούς και ο πρόεδρος Ντε λα Ρούα παραιτήθηκε.
2002,
Ο Ντουχαλντε εκλέχτηκε νέος πρόεδρος εγκατέλειψε την ισοτιμία πέζο δολλαρίου και υποτίμησε το πέζο. Αλλά επίσης αποφάσισε να παγώσει όλες τις αποταμιεύσεις πάνω από 3000 δολλάρια. Αλλά και να καθορίζει τις καταθέσεις σε δολλάρια σαν να ήταν πέζος, και αυτό οδήγησε στο να καταντήσουν οι καταθέσεις στο ένα τρίτο της αξίας τους.
Επεσε ο Ντουχαλντε και ο νέος πρόεδρος Κιρτσνερ, λαικιστής, διαπραγματεύτηκε με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο να πληρώσει εναντι χρέους 88 δις το ένα τέταρτο, Οικονομολόγοι μη σπουδασμένοι στις ΗΠΑ τοποθετήθηκαν από Κίρχνερ . Locally trained, they take the ‘heterodox’view that while the repayment of the external debt is important it should not entail a collapse of living standards in Argentina.

Κριτική του Χαρβευ. ΑΠΑΞΙΩΤΙΚΟ ΓΙΑ ΤΗ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ ΘΕΩΡΙΑ. This story of Argentina’s rollercoaster experience with neoliberalization illustrates all too well how little neoliberal theory has to do with practice.

Νότιος Κορέα Under Park’s dictatorial rule, the state set out to industrialize.
Σουηδία
Probably nowhere in the Western world was the power of capital more democratically threatened in the 1970s than in Sweden.Ruled by the
Social Democrats since the 1930s, Sweden’s balance of class forces had been stabilized around a strong centralized trade union structure
The capitalist class, though small, was extremely powerful.
Σουηδία. The proposal that most threatened the capitalist class was the Rehn–Meidner plan.
A 20 per cent tax on corporate profits would flow into wage earner funds controlled by the unions to be reinvested in the corporations. Αυτό θα μείωνε τη σημασία της ιδιωτικής ιδιοκτησίας. 66
Σουηδία γυρω στα 1975 η Ομοσπονδία Υπαλλήλων ζήταγε μείωση του ρυθμιστικού κράτους, μείωση φόρων κλπ για να βγουν από τη στασιμότητα the Swedish Employers’ Federation (doubtless emulating its counterpart in the US) increased its membership, mobilized a massive war-chest, and launched a propaganda campaign against excessive regulation and for the increasing liberalization of the εconomy, the reduction of the tax
complaints on the part of intellectuals and professionals regarding the oppressive universalisms and high taxation policies of the Swedish state were assiduously cultivated through a rising tide of rhetoric lauding individual liberties and freedoms. These debates reverberated throughout the media and 67
το 1991 Η πραγματική αλλαγή Σουηδία προς νεοφιλελευθερισμό ήλθε με την εκλογή μιας συντηρητικής κυβέρνησης το 1991.
αλλά ο δρόμος είχε προετοιμαστεί από τους σοσιαλδημοκράτες που ήθελαν επίσης να βγουν από τη στασιμότητα. 67
7) Ιδιωτικοποιηση των συντάξεων και του επιδόματος ευημερίας έγινε αποδεκτή ως αναπόφευκτη. Η ανισότητα βεβαίως αυξήθηκε , but by no means to the levels seen in the US . Η Σουηδία είναι παράδειγμα στοχευμένης νεοφιλελευθεροποιησης. 67

11ο. Δυνάμεις και ρεύματα που επηρέασαν
Ταξινομούμε τους παράγοντες που επηρέασαν το βαθμό της νεοφιλελευθεροποιησης σε ιδιαίτερες στιγμές.
οι περισσοτερες συμβατικές αναλύσεις των δυνάμεων επικεντρώθηκαν σε κάποιο συνδυασμό της ισχύος των νεοφιλελεύθερων ιδεών.
Η δυνατότητα πχ ότι οι ηγεμονικές ιδέες μπορεί να είναι εκείνες κάποιας κυβερνώσης τάξης δεν αξιολογείται,
πολύ συνωμοσιολογική Η πιθανότητα ότι οι χρηματοπιστωτικες κρίσεις μπορεί να προκλήθηκαν από λοκαουτ του κεφαλαίου, ή από χρηματοπιστωτικό τυχοδιωκτισμό, ή ότι οι κρίσεις αυτές έχουν συνειδητά σχεδιαστεί για να ευκολύνουν τη συσσώρευση δια της αφαιρεσης ιδιοκτησίας, φαίνεται πολύ συνωμοσιολογική

Χάρβευ κριτικάρει ότι ακόμη και όταν έχουμε μπροστά μας απειρα υποπτα σημάδια συντονισμένων τυχοδιωκτικών επιθέσεων σε αυτό ή εκείνο το νόμισμα currency.
Εχουμε αναγκη φαίνεται από κάπως καλυτερο σχέδιο για να ερμηνεύσουμε τους πολύπλοκους και άνισους γεωγραφικά δρόμους της νεοφιλελευθεροποιησης. Some attention must be paid to contextual conditions and institutional arrangements, since these vary greatly from Singapore to Mexico, Mozambique, Sweden, and Britain, and the ease of conversion to neoliberalism has varied as a consequence. 68
Η Νοτια Αφρικής περίπτωση. Γιατί σχετίστηκε με το αππαρχάιντ. and desperate
Αλλά ίσως η πιο ενδιαφέρουσα όψη της νεοφιλελευθεροποιησης στηρίζεται στο σύμπλεγμα αλληλεπιδρασης των εσωτερικών δυνάμεων και των εξωτερικών.
ακόμη και όταν κάποια όψη της νεοφιλελεύθερης πολιτικής ανταποκρίνεται σε ελαστικές αγορές εργασίας , δεν είναι καθαρό ότι αυτό είναι επαρκές για να ευκολύνουν το κινητό κεφάλαιο. Αλλά πέρα από αυτό είνα
ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟΙ ΜΕΤΡΗΣΑΝ ΕΠΙΣΗΣ.
US-backed counter-revolutionary governments in Central America,Chile, and elsewhere have frequently produced similar outcomes.
And the fact that the US no longer needs to defend against the threat of communism means that
it no longer has to worry unduly if neoliberal restructurings spark massive unemployment and social unrest in this place or that.
It failed,much to the chagrin of loyal Thais who had supported the US throughout the Vietnam War, to bail out Thailand in its distress.
Indeed, US as well as other financial institutions acted the part of vulture capital with considerable relish.
What, however, is even more astonishing is the habit of treating all of this as a mere and in some instances even unfortunate byproduct of neoliberalization. It has been part of the genius of neoliberal theory to provide a benevolent mask full of wonderful-sounding words like freedom, liberty, choice, and rights, to hide the grim realities of the restoration or reconstitution of naked class power, locally as well astransnationally, but most particularly in the main financial centres of global capitalism.

12ο. Νεοφιλελευθερισμός με κινέζικα χαρακτηριστικά. 70
1) Το δεκέμβρη 1978, η κινέζικη ηγεσία υπό τον Ντενγκ Ξιαοπινγκ ανακοίνωσε ένα πρόγραμμα οικονομικής μεταρρύθμισης. αντιμετωπίζοντας το θάνατο του ΜΑΟ του 76 και χρόνια στασιμότητα. 70
2) Ο Ντενγκ εκσυγχρόνισε την Κίνα. Deng We may never know for sure whether Deng was all along a secret ‘capitalist roader’ (as Mao had claimed during the Cultural Revolution) or whether the reforms were simply a desperate move to ensure China’s economic security and bolster its prestige in the face of the rising tide of capitalist development in the rest of East and South- 70
3) Under the slogan of xiaokang––the concept of an ideal society that provides well for all its citizens––Deng focused on ‘four modernizations’: in agriculture, industry, education, and science and defence.The reforms strove to bring market forces to bear internally within the Chinese economy. 71
Η κινεζικη ιδέα Ντενγκ στόχευε να παρακινήσει τον ανταγωνισμό ανάμεσα στις κρατικές επιχειρήσεις και να εκκινήσει ανανέωση και ανάπτυξη. Συνέβη μια καταπληκτική ανάπτυξη παντού. Market pricing was introduced, but this was probably far less significant than the rapid 71
Η Κίνα ανοίχτηκε και στο παγκόσμιο εμπόριο 71
Οι τράπεζες στην Κίνα. η αρνηση να επιτρέψει η Κίνα άλλες μορφές χρηματοπιστωτικής διαμεσολάβησης εκτός από τις κρατικές τράπεζες στερούσε από το κεφάλαιο ένα από τα όπλα κλειδιά απέναντι στην κρατική ισχύ.
Τι αποτρέπει στην Κίνα το σχηματισμό καπιταλιστικής τάξης. The long-standing attempt to keep structures of state ownership 72
9) Ενώ η κλίκα του Ντενγκ καταπιεζε το πολιτικό, έπρεπε να εισαγάγουν ένα άλλο κύμα νεοφιλελευθερων μεταρρυθμίσεων για να επιβιώσει η Κινα.
Σύνοψή τους. Η χρηματοοικονομική πολιτική έγινε ένα πρώτο μέσο ελέγχου.
Υπήρξε μια σημαντική διόρθωση στην τιμή των ξένων νομισμάτων, κίνηση προς μια ενοποιημένη τιμή, εξαγωγές και ξένο εμπόριο τακτοποιηθηκαν με μηχανισμούς ανταγωνισμού και ανάληψης ευθύνης για κέρδη και απώλειες.
ροζ γάτα ή μια μαύρη γάτα, αφού πιανει ποντικια”; Ντενγκ 73
12) the state’s guarantee of a livelihood).

ΓΕΩΡΓΙΑ. κινέζοι
By the end of the 1980s the communes had been totally dissolved. 74
ΤΟ ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗ ΕΙΣΟΔΗΜΑ $1,000 in 2004… Urban incomes that averaged just $80 a year in 1985 soared to over $1,000 in 2004, while rural incomes rose from around $50 to around $300 in the same period.15) Forced to seek work elsewhere, rural migrants––many of them
οι κινέζοι μετανάστεςΕΠΙΣΉΜΩς στις πόλεις αγρότες έφταναν τα 114 εκατ.million migrant workers who have left rural areas, temporarily 74
Υπήρξε ένα σύστημα δυο τιμών. The latter were much higher than the official prices, thus setting up an awkward and, it turned out,short-lived dual pricing system.
Νέα υπόγεια συστήματα και εναέρια κατασκευάστηκαν στις μεγαλύτερες πόλεις..New subway systems and highways are being built in major cities, 77
Οι Ολυμπιακοί Αγώνες επέφεραν μεγάλες επενδύσεις στο Πεκίνο. The Olympic Games are prompting heavy investment in Beijing. 77
Cities have also become venues for frenzied real-estate development 77
21) Behind much of this lay the financial role of China’s largely banking system This sector expanded rapidly after 1985. By 1993, for example, the number of branches of state banks had risen ‘from 60,785 to 143,796 and the number of employees 78
23) Η Κινα έμαθε από την Ιαπωνία. Ο εκσυγχρονισμός της εκπαίδευσης και της επιστήμης had to go hand in hand with a definitive strategy of research and evelopment for both military and civilian purposes. Chinese investment in these fields

Οι εξωτερικές σχέσεις της Κίνας.
24) Η αρχική επιτυχία της στρατηγικής του Ντενγκ εξαρτήθηκε από το Χονγκ Κονγκ. Hong Kong had developed in a more chaotic entrepreneurial way without significant state guidance. Much of the capital accumulated by private and foreign firms comes from unpaid labour.
27) Αντί της τυπικής έννοιας του Μάο για τις Μάζες, οι εκσυγχρονιστές ονοματισαν τις τεσσερις ομάδες του πληθυσμού…‘workers, the peasantry, the intelligentsia and the national bourgeoisie
των οποίων τα συμφέροντα είναι αρμονικά μεταξύ τους και με το κράτος.
ΙΔΟΥ ΤΟ ΕΝΑ ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΕΣΣΕΡΑ ΤΟΥ DENG XIAO PING

Ο ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ ΣΕ ΔΙΚΗ on Trial
ΗΠΑ και η ΚΙΝΑ μετά το 2001 Οι δυο οικονομικές μηχανές που ενεργοποιησαν τον κόσμο μέσα από την ύφεση ήταν οι ΗΠΑ και η ΚΙΝΑ
Οι αληθείς νεοφιλελεύθεροι θα ισχυριστούν ότι η Υφεση δεν είναι σημείο ανεπαρκούς νεοφιλελευθεροποιησης.
KΡΙΤΙΚΗ ΤΟΥΣ ΚΑΝΕΙ. Αλλά υπάρχει πιο ολέθρια ερμηνεία αυτού του παραδόξου. Ότι ο ισχυρισμός ότι η φιλελευθεροποιηση είναι κυρίως ένα παράδειγμα εσφαλμένης θεωρίας που πήγε άσχημα, ή μια περίπτωση ανόητης επιδίωξης μιας ψευδούς ουτοπίας , τότε μένουμε αποροι ανάμεσα στον καπιταλισμό και την αποκατάσταση της δύναμης της άρχουσας τάξης. Αν είμαστε σε μια αντίφαση ανάμεσα στους δυο αυτούς στόχους, τότε θα καταλάβουμε ότι κάνει ο Μπους σήμερα κόβοντας φόρους για τις επιχειρήσεις και πλουσίους. Παραπέρα μια παγκόσμια χρηματοοικονομική κρίση προκληθείσα από την δική του κακή πολιτική θα επέτρεπε στην κυβέρνηση ΗΠΑ να απελευθερωθεί από κάθε υποχρέωση να προσφέρει για την ευημερία των πολιτών της
5) KΡΙΤΙΚΗ Υγιέστερες φωνές από την καπιταλιστική τάξη, έχοντας ακούσει προσεκτικά τις προειδοποιήσεις του Πωλ Βόλκερ ότι υπάρχει μεγάλη πιθανότητα μιας σοβαρής οικονομικής κρίσης στα προσεχή πέντε χρόνια ότι μπορεί να επιβεβαιωθεί.Αλλά αυτό σημαίνει την απώλεια προνομίων τριάντα ετών για το ανώτερο στρώμα της καπιταλιστικής τάξης.A few of them may get caught and end up jumping out of Wall Street windows, but that is not the norm.
KΡΙΤΙΚΗ Από τα πολιτικά κινήματα θα ήταν το μόνο που φοβούνται οι άρχουσες ελίτ, που θα τους απειλούσαν με στέρηση περιουσίας και επαναστατική βία.
KΡΙΤΙΚΗ Η Δε ελπίδα τους άρχουσες ελίτ είναι από τα περίτεχνα στρατιωτικά συστήματα που τώρα κατέχουν χάρη στο στρατιωτικό βιομηχανικό σύμπλεγμα, ότι αυτά θα προστατέψουν τον πλούτο και δύναμή τους. Δεν τους αλλάζει τη γνώμη ούτε η αποτυχία του στρατού στο Ιράκ να πετύχει γρήγορη ειρήνευση.
KΡΙΤΙΚΗ Παραδόξως θα σώσει τον καπιταλισμό ένα ισχυρό σοσιαλδημοκρατικό και εργατικό κίνημα από ότι η ίδια η δύναμη της καπιταλιστικής τάξης.
Εάν η προτιμώμενη πολιτική των αρχουσών ελίτ είναι το Μετά από μένα ο κατακλυσμός, τότε ο κατακλυσμός καταπίνει τις αδύναμες τότε και ανυποψίαστες ελίτ, hile elites have wellprepared arks in which they can, at least for a time, survive quite well.
ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΑ ΕΠΙΤΕΥΓΜΑΤΑ
Μπορούμε με επωφελή τρόπο να εξετάσουμε την ιστορική γεωγραφική καταγραφή της νεοφιλελευθεροποιησης των δυνάμεών της ως μια ενδεχόμενη θεραπεία για τις οικονομικές ασθένειες που μας απειλούν σήμερα.
Σε ποιο βαθμό η νεοφιλελευθεροποιηση επέφερε συγκέντρωση κεφαλαίου;
Καθώς τα επίπεδα του παγκόσμιου πλούτο βρισκόταν στο 3.5 % στη δεκ.1960s και ακόμα και στην ταραγμένη δεκαετία του 70 δεν έπεσε κάτω από 2.4 %
Όμως το ποσοστό πλούτου έπεσε και το παραπάνω ποσοστό και πήγε στο 1.4 % και 1.1 % για δεκ. 1980 και 1990 και 1% στη δεκ του 2000 και αυτά δείχνουν ότι η νεοφιλελευθεροποιηση απέτυχε να ενεργοποιήσει την παγκόσμια ανάπτυξη.
Ακόμα χειρότερα, σε κάποιες περιπτώσεις στη δεκαετία του 90, όπως στις χώρες της πρώην Σοβ Ενωσης, και στις χώρες του κεντρικής ευρώπης που υπήχθησαν στη νεοφιλελεύθερη “θεραπεία του σοκ” υπήρξαν καταστροφικές απώλειες , Russian per capita
Για νάμαστε δίκαιο υπήρξε μείωση και ο έλεγχος του πληθωρισμού είναι η μόνη συστηματική επιτυχία που μπορεί να καυχηθεί η νεοοφιλελευθεροποιηση.
Μας διδάσκουν και οι συγκρίσεις, παρότι είναι μισητές πάντοτε, but this is particularly
Στη Σουηδία πέτυχε τα καλύτερα αποτελέσματα εναντι Αγγλιας. Circumscribed neoliberalization has achieved far better results than sustained

Γιατί τότε τόσο πολλοί έχουν πειστεί ότι η νεοφιλελευρεοποιηση είναι “ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ” ‘only alternative’ and that it has been so successful?
Δεύτερο,από τη σκοπιά όμως των ανωτέρων τάξεων η νεοφιλελευθεροποιηση ως διαδικασία παρά ως θεωρία υπήρξε μια μεγάλη επιτυχία . It has either restored class power to ruling elites (as in the US and to some extent in Britain––see Figure 1.3) or created conditions for capitalist class formation (as in China, India, Russia, and elsewhere).
ο μύθος όμως του νεοφιλελευθερισμού ως μονοδρόμου προπαγανδίζεται. Με τα Μedia κυριαρχούμενα από συμφέροντα της ανώτερης τάξης μπορούσε να προπαγανδιστεί ότι τα κράτη απέτυχαν οικονομικά επειδή δεν είναι ανταγωνιστικά (thereby creating a demand for even more neoliberal reforms). Increased social inequality within a territory was construed as necessary to encourage the entrepreneurial risk and innovation that conferred competitive power and growth.
Σε ένα δαρβινειο νεοφιλελεύθερο κόσμο, το επιχείρημα που εχει πέραση είναι ότι μονο ο καλυτεροσ θα επρεπε να επιβιωσει και επιβιωνει τελικα.
Από την άλλη η ανοδος των τραπεζών, των χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών υπηρξε παράλληλη με μια σημαντική μεταβολή στην αποζημίωση των χρηματοπιστωτικών εταιριών.και ως μια τάση των μεγαλύτερων εταιριών να ενώσουν τις δυο λειτουργίες.
Συνολικά, το μόνο κύριο του νεοφιλελευθερισμού είναι το να ανακατανέμει στους πλούσιους τα πάντα, τον πλούτο και εισοδημα, στην άρχουσα ελίτ, που συνεχίζει να πλουτίζει με τον πρωτογονο τρόπο που ειχε παρατηρησει ο Μαρξ, δηλαδή με τη συσσώρρευση δια της αποστέρησης. Accumulation by dispossession 93
)η συσσώρρευση δια της αποστέρησης include the commodification and privatization of land and the forceful expulsion of peasant populations (compare the cases, escribed above, of Mexico and of China, where 70 million peasants are thought to have been displaced in recent times); conversion of various forms of property rights (common, collective, state, etc.)into exclusive private property rights (most spectacularly represented 94

Η συσσώρευση δια της αποστέρησης περιουσίας περιλαμβάνει 4 τεσσερα κύρια γνωρίσματα:
1) Τετοια οδήγησαν ολόκληρους πληθυσμούς σε σε χρέους υποτελείς to debt peonage. Επισης ασκείται και η εταιρική απάτη, η στέρηση περιουσιακών στοιχείων ( με την εξαφάνιση των αποθεματικών για συντάξεις και η αποδεκάτιση των περιουσιακών στοιχείων με κλεισίματα επιχειρήσεων. Όλα αυτά έγιναν κεντρικά γνωρίσματα του καπιταλιστικού οικονομικού συστήματος.
2) ο υψηλός τζίρος στο απόθεμα συναλλάγματος μπορεί απλά να αντανακλά μάλλον πάγωμα παρά εμπιστοσύνη στην αγορά.
18) Η θεαματική κατάρρευση της Ενρον Enron ήταν εμβληματική μιας γενικής διαδικασίας η οποία αποστέρησε πολλους από την περιουσία τους και τα συνταξιοδοτικά δικαιώματα. 95
19) Beyond this, we also have to look at the speculative raiding carried out by hedge funds and other major institutions of finance capital, for these ormed the real cutting edge of accumulation by dispossession on the global stage, even as they supposedly conferred the positive benefit of ‘spreading risks’.12 95
20) The Commodification of Everything 97
21) ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΤΟΥ ΣΕΞ. The buying and selling of sexual favours is outlawed in most US states, though elsewhere it may be legalized, decriminalized, and even state-regulated as an industry. 97
22) Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ και η τιμή στις ΗΠΑ δεν είναι προς πώληση τάχα, και υπάρχει μια παράδοξη τάση δίωξης της διαφθοράς as if it is easily distinguishable from the normal practices of influence-peddling and making money in the marketplace. 97
23) Η εμπορευματοποιηση της σεξουαλικότητας, της κουλτούρας, The history, heritage; of nature as spectacle or as rest cure; Όλα αυτά συντελούν να μπει μια τιμή σε πράγματα που δεν είχαν μέχρι τώρα ποτέ παραχθεί ως εμπορευματα. 97
24) Υποβάθμιση περιβάλλοντος 101
25) Η αυξανόμενη εξάρτηση των ΗΠΑ από εισαγόμενο πετρέλαιο έχει διακλαδώσεις γεωπολιτικές. 102
26) Αλλά τα προγράμματα δομικής προσαρμογής που διαχειρίζεται το ΔΝΤ 103
14. ΕΠΙ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ 104
1) Η νεοφιλελευθεροποιηση προκάλεε μέσα στα σπλάχνα της μια εκτεταμένη αντιπολιτευτική κουλτούρα. 104
2) The opposition tends, however, to accept many of the basic propositions of neoliberalism. 104
3) Consider,for example, the first substantive paragraph of that quintessential neoliberal document, the WTO agreement. 104
4) The rise of opposition cast in terms of rights violations has been 104
5) ΠΡΙΝ από 1980 δεν μιλούσε κανείς για τα ανθρώπινα δικαιώματα, όπως βλέπει κανείς στην εφημερίδα Foreign Affairs.33 Human rights issues came to prominence after 1980 and positively boomed after the events in Tiananmen Square and the end of the Cold War in 1989. 104
6) Εκτοτε όμως η επικληση τους ανοιξε την πορτα για τον ακτιβισμό των ατομικών δικαιωματων. ΒΛ ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΟΥΣ! 104
7) Αλλά μη μιλώντας για δημιουργία ανοικτής δημοκρατικής διακυβέρνησης η αντιπολίτευση έμενε μέσα στο νεοφιλελεύθερο πλαίσιο. But by focusing on those rights rather than on the creation or recreation of 104
7) substantive and open democratic governance structures, the opposition cultivates methods that cannot escape the neoliberal frame. 105
8) Βλ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΜΜΗ ΓΙΑ ΝΟΜΙΜΗ ΔΡΑΣΗ ΣΥΝΤ ΤΟΞΟΥ. The frequent appeal to legal action, furthermore, accepts the neoliberal preference for appeal to judicial and executive rather than parliamentary powers. But it is costly and time-consuming to go down legal paths, and the courts are in any case heavily biased towards ruling class interests, given the typical class allegiance of the judiciary. 105
9) ΓΕΝΙΚΕΥΜΕΝΗ ΠΡΟΤΡΟΠΗ ΝΑ ΠΑΝΕ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟΥΣ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ who will listen and decide’. 105
10) Τοτε ο μόνος τρόπος να χειριστεί το ζήτημα ήταν η δημιουργία Ομάδων δικηγόρων NGOs. Since most needy individuals lack the financial resources to 105
11) ΟΙ ΜΗ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΑΝ ΣΑΝ ΔΟΥΡΕΙΟΙ ΙΠΠΟΙ υπερ του νεοφιλελευθερισμού..35 105
12) Αλλά υπάρχει ενας άλλος λόγος γιατί αυτή η ειδική αντιπολιτευόμενη κουλτούρα κέρδισε τόσο μεγάλη έλξη τα τελευταία χρόνια. Accumulation by 105
13) Η αποστέρηση ιδιοκτησίας επιφέρει την απώλεια δικαιωμάτων. Γεννήθηκε μια ρητορική των ανθρώπινων δικαιωμάτων. 106
14) Αυτή η επίκληση στην παγκοσμιότητα των δικαιωμάτων είναι δίκοπο μαχαίρι. a double-edged sword. It may and can be used with progressive aims in mind. 106
15) Αλλά οι περιορισμένοι στόχοι λογων πολλών δικαιωμάτων μαζί και Διεθνούς Αμνηστείας τα κάνει πολύ εύκολα να απορροφηθούν από το νεοφιλελεύθερο πλαίσιο. 106
16) Όμως υπάρξαν παραδείγματα που δικαιολογουν τον “μιλιταριστικό ουμανισμό” στο όνομα προστασίας της ελευθερίας, δικαιωμάτων και δημοκρατίας 106
17) Ακόμα χειρότερα, η υποβαθμισμένη θεώρηση του κοινωνικού κόσμου που μεταφέρουν οι ηθικοί κόγοι για τα ανθρώπινα δικαιώματα χρησιμεύει όπως και κάθε άλλη ελιτιστικη θεωρία στο να στηρίζει την κυβερνώσα τάξη. 107
18) Όταν ένας Μπρέμερ επιβάλλει μια ορισμένη αντίληψη για δικαιώματα πάνω στο Ιράκ, και το Ιράκ βίαια αποστερείται από το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού, τότε όπως είπε ο Μαρξ μεταξύ δυο δικαιωμάτων, τότε η Ισχύς αποφασίζει If class restoration entails the imposition of a distinctive set of rights, then resistance to that imposition entails struggle for entirely different rights. 107
19) Η δυσκολία με όλες τις ιδεαλιστικές εξειδικεύσεις των δικαιωμάτων και της δικαιοσύνης είναι ότι κρύβουν τη σύνδεση τους με την κοινωνία συσσώρευσης κεφαλαίου. Ας έλθουμε στην περίπτωση του νεοφιλελευθερισμού. Το κεφάλαιο των δικαιωμάτων γυρω από δυο κυρίαρχες λογικές δύναμης, αυτή του εδαφικού κράτους και του κεφαλαίου. Όπως και νάχει είναι το κράτος που δουλειά του είναι να τις ενισχύσει. 107
20) Difficult questions arise because of stateless persons, illegal immigrants,and the like. Who is or is not a ‘citizen’ becomes a serious issue 107
21) Το κράτος έθνος με το μονοπώλιό του πάνω σε νόμιμοποιημένες μορφές βίας μπορεί με χομπσιανό τρόπο να ορίσει τη δική του ομάδα διακαιωμάτων 108
22) Πχ οι ΗΠΑ επιμένουν στο δικαίωμά τους να μην τους καταλογιζονται εγκλήματα εναντίον της ανθρωποτητας as defined in the international arena ενώ την ίδια στιγμή επιμένουν ότι οι εγκληματίες πολέμου άλλων χωρών πρέπει να οδηγηθούν στη δικαιοσύνη. 108
23) equality of opportunity in the market and before the law; 108
7 109
15. Freedom’s Prospect 109
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ 125

ΟΙ ΚΡΙΣΕΙΣ ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ

ΜΕΞΙΚΟ , 1995 τεκίλα κρίση, Βραζιλία και Αργεντινή.
χρηματοπιστωτικές ήταν και ενδημικές και μεταδοτικές. The debt crisis of the 1980s was not limited to Mexico but had global manifestations(see Figure 4.2).7 And in the 1990s there were two The ‘tequila crisis’ that hit Mexico in 1995, with devastating effects on Brazil and Argentina.
But its reverberations were also felt to some degree
in Chile, the Philippines, Thailand, and Poland.
George Soros Οι σπεκουλαδόροι των ισοτιμιώνΙούλη 1993
έκαναν δισεκατομμύρια όταν ανάγκασαν τα ευρωπαικά κράτη να χάσουν τον ευρωπαικό μηχανισμό ισοτιμιών τον Ιούλη 1993. Ο George Soros κέρδισε $1 billion σε δυο βδομάδες, στοιχηματίζοντας ότι η Βρετανία δεν θα μπορούσε να κρατήσει την αξία της λιρας.
1997 Το δεύτερο κύμα των κρίσεων άρχισε στην Ταιλανδη
απήχηση Ινδονησια Μαλαισια, Ρωσσία, Ταιβαν, Χονγκ Κονγκ, Σιγκαπούρη Ν. Κορέα
Η στάνταρ εξήγηση του ΔΝΤ και Ηπα υποικ = ότι λόγω του υπερβολικά μεγάλου κράτους
και της διαπλοκής κράτους με επιχειρησεις.(‘crony capitalism’
Και το φάρμακο ότι ήταν η παραπέρα φιλελευθεροποίηση. Και το ΔΝΤ μαζί με το ΥπΟικ των ΗΠΑ έδρασαν με καταστροφικές συνέπειες.
Γιατί όμως το ΔΝΤ συνεχίζει την ίδια τακτική;
τώρα το ΔΝΤ και το ΗΠΑ υπουργείο οικονομικών συνεχίζει στη νεοφιλελευθεροποιηση, είναι μυστήριο.

Μια συνωμοσιολογική απάντηση για τις οικονομικές καταρρεύσεις χωρών, από θύματα του ΔΝΤ, είναι ότι το ΔΝΤ
κατά πρώτον συνέστησε στις χώρες Ασίας να ανοίξουν τις αγορές τους σε βραχυπρόθεσμο τυχοδιωκτικό κεφάλαιο. Οι χώρες το έκαναν το χρήμα εισέρρευσε αλλά ξαφνικά έφυγε το ίδιο γρήγορα. Το ΔΝΤ τότε ζήτησε τους τόκους υπό την απειλή κυρώσεων και προκληθηκε μια βαθιά ύφεση.
ΤΟΤΕ ΤΟ ΔΝΤ συνέστησε στις τέτοιες χώρες να πουλήσουν όσο όσο τα περιουσιακά τους σε χαμηλές τιμές. Οι αγορές έγιναν από τους ίδιους οικονομικούς θεσμούς που είχαν φυγαδεύσει τα κεφάλαιά τους..Πίσω από αυτή τη συνωμοσιολογική άποψη βρίσκεται ο νεφελώδης ρόλος των of the New York-based hedge funds.
Γιατί, όπως ο Σόρος στοιχημάτισε εναντίον της ικανότητας των ευρωπαικών κρατών να τηρήσουν το ERM ευρωπαικό σύστημα ισοτιμιών από το 1979, το ίδιο έκαναν και οι σπεκουλαδόροι των μεγάλων ΗΠΑ τραπεζικών Ιδρυμάτων με το να αρνηθούν να δανείσουν χώρες στην παραμικρή δυσκολία. Και έπειτα κρουνός χρημάτων εισέρρε στις ΗΠΑ από τους τόκους κλπ.

Στο Μεξικό (ΣΑΝ ΤΟ ΠΑΣΟΚ), κυβερνούσε το Επαναστατικό Θεσμικό Κόμμα από το 1929-2000
Ωσπου ανέβηκε ο Βισέντε Φοξ Μεξικό. Το κόμμα αυτό είχε δημιουργήσει ένα συντεχνιακό κράτος που αποδείχτηκε ικανό να οργανώνει, να κάνει να συμπλέουν ή να εξαγοράζει αντιπολιτευόμενα κινήματα μεταξύ των εργατών, των αγροτών και των μεσαίων τάξεων που είχαν αποτελέσει τη βάση της επανάστασης.
The PRI pursued a state-led modernization and economic development model
mainly focused on import substitution and a vigorous export trade
with the US. A significant monopoly state sector emerged in
transport, energy, and public utilities, as well as in some basic
industries (such as steel). Controlled entry of foreign capital under
the maquila programme, which allowed mainly US capital to produce
in Mexico’s border zone, using cheap labour unhindered by
any tariffs or restrictions on commodity movements, had begun in
1965. In spite of relatively strong economic development in the
1950s and 1960s, the benefits of growth had not spread very far.
το Μεξικό δεν είχε φιλελεύθερο μοντέλο, αλλά ήταν συνώνυμο με πληρωμές σε ανυπόμονες ομάδες (χωρικούς, εργάτες, μεσαία τάξη) και αυτό έκανε αναδιανομή σε κάποιο βαθμό.
Η βίαιη καταστολή του φοιτητικού κινήματος 1968 απείλησε προς στιγμή τη νομιμότητα του Επαναστατικού ! κόμματος. But the balance of class forces began to shift in between 1970 and 1980, as did the number of their employees.
ΑΛΛΑ ΟΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΕΣ ΑΥΤΕΣ εχαναν χρήματα and the state had to borrow to fund them. The New York investment banks, awash with petrodollars to invest, obliged Mexico’s oil discoveries made lending to it an attractive bet.
Εν όψει και της ανεύρεσης πετρελαίου στο Μεξικό οι ΗΠΑ τράπεζες ανάγκασαν το Μεξικό να δανειστεί και το χρέος από $6.8 billion in 1972 to $58 billion by 1982.13

Ενορχηστρωμένες οι κρίσεις ήταν
accumulation by dispossession
Κρίσεις χρέους επιμέρους χωρών αλλά έγιναν συχνότατες στις δεκαετίες του 1980 και 1990, ενώ ήταν σπάνιο στη δεκαετία του 60,. Αυτές οι κρίσεις ήταν ενορχηστρωμένες to rationalize the system
Hardly any developing country remained untouched, and in some cases, as in Latin America, such crises became endemic.
These debt crises were orchestrated, managed, and controlled both to rationalize the system and to redistribute assets.

Ρέει χρήμα από τους λαούς εκ της Περιφερείας προς τους δανειστές στο Κέντρο πάνω από 15 Σχεδια Μαρσαλ Από το 1980, υπολογίστηκαν (over $4.6 trillion) ότι στάλθηκαν. Και το σχολίασε ο
Στίγκλιτς.
‘What a peculiar world’, sighs Stiglitz, ‘in which the poor countries are in effect subsidizing the richest.’
What neoliberals call ‘confiscatory deflation’ is,furthermore, nothing other than accumulation by dispossession. Wade and Veneroso capture the essence of this when they write of the Asian crisis of 1997–8:
Financial crises have always caused transfers of ownership and power to those who keep their own assets intact and who are in a position to create credit, and the Asian crisis is no exception . . . there is no doubt that Western and Japanese corporations are the big winners . . . The combination of massive devaluations, IMF-pushed financial liberalization,and IMF-facilitated recovery may even precipitate the biggest peacetime transfer of assets from domestic to foreign owners in the past fifty years anywhere in the world, dwarfing the transfers from domestic to US owners in Latin America in the 1980s or in Mexico after 1994. One recalls the statement attributed to Andrew Mellon: ‘In a depression assets return to their rightful owners.’14
δημιουργία ανεργίας είναι ακριβής Η εσκεμμένη δημιουργία ανεργίας
ώστε να δημιουργηθεί πλεόνασμα εργασίας κατάλληλο για περαιτέρω συσσώρευση. Valuable assets are thrown out of use and lose their
value. They lie fallow until capitalists possessed of liquidity choose to breathe new life into them.

Οι κρίσεις μπορούν να ξεφύγουν από έλεγχο και να γενικευτούν, ή να ξεσπάσουν επαναστάσεις εξεγέρσεις εναντίον του συστήματος που τις δημιουργεί.

Μια από τις κύριες λειτουργίες των κρατικών παρεμβάσεων και των διεθνών θεσμών είναι να ελέγχουν τις κρίσεις και υποτιμήσεις με τρόπους που επιτρέπουν ΣΥΣΣΩΡΕΥΣΗ ΔΙΑ ΤΗΣ ΑΦΑΙΡΕΣΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ. Με τέτοιο τρόπο ώστε να μην προκαλείται μια γενική κατάρρευση ή μια λαική εξέγερση, όπως έγινε στην Αργεντινή και Ινδονησία.
, as illustrated by the Zapatista uprising in Mexico, anti-IMF riots, and the so-called ‘anti-globalization’

Άλλο μέτρο νέο είναι η εμπορευματοποιηση του καθετί. Ακόμα και το νερό.
Για να το απλοποιήσουν οι αγορές εκτιμούν ότι καθετί μπορεί να αντιμετωπίζεται ως ένα αγαθό, αυτό ως αρχή.
Προυποθέτει ότι τα δικαιώματα της ιδιοκτησίας είναι πάνω από διαδικασίες, πράγματα και κοινωνικές σχέσεις. Ότι μια τιμή μπορεί να τεθεί σε αυτά και ότι μπορούν να υπαχθούν σε νομιμο συμβόλαιο.
Η αγορά εκλαμβάνεται ως ένας οδηγός, ως μια ηθική για κάθε ανθρώπινη πράξη. Βέβαια στην πράξη κάθε κοινωνία θέτει κάποια όρια.
Αυτό σταματά στα ναρκωτικά και όμοια. Πχ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΤΟΥ ΣΕΞ. Η πώληση σεξουαλικών υπηρεσιών είναι εκτός νόμου σε πολλά κράτη των ΗΠΑ., though elsewhere it may be legalized, decriminalized, and even state-regulated as an industry.

Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ και η τιμή στις ΗΠΑ δεν είναι προς πώληση τάχα, και υπάρχει μια παράδοξη τάση δίωξης της διαφθοράς
as if it is easily distinguishable from the normal practices of influence-peddling and making money in the marketplace.
Η εμπορευματοποιηση της σεξουαλικότητας, της κουλτούρας, The history, heritage; of nature as spectacle or as rest cure;
Όλα αυτά συντελούν να μπει μια τιμή σε πράγματα που δεν είχαν μέχρι τώρα ποτέ παραχθεί ως εμπορευματα.
the extraction of monopoly rents from originality, authenticity, and
uniqueness (of works or art, for example)––these all amount to
putting a price on things that were never actually produced as
commodities.
There is often disagreement as to the appropriateness
of commodification (of religious events and symbols, for
example) or of who should exercise the property rights and derive
the rents (over access to Aztec ruins or marketing of Aboriginal
art, for example).
Ο νεοφιλελευθερισμός δοξάζει όπως το κάνει και η μεταμοντέρνα θεωρία το εφήμερο και το βραχυπρόθεσμο συμβόλαιο, γάμο για παράδειγμα, Αυτό κατανοείται ως μια βραχυπρόθεσμη συμβασιακή διευθέτηση παρά ένας ιερός και αρρηκτος δεσμός.
Η διαχωριστική γραμμη μεταξύ νεοφ. Και νεοσυντηρ. Είναι το πού θα τεθούν οι διαχωριστικές γραμμές.
Οι νεοσυντηρητικοί τυπικά μέμφονται τους ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ, ΤΟ ΧΟΛΛΥΓΟΥΝΤ Η ΑΚΟΜΑ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΙΣΤΕΣ για ό,τι βλέπουν ως διάλυση και ανηθικότητα της κοινωνικής τάξης, περισσότερο παρά τους συνενωμένους καπιταλιστές όπως τη Ρούπερτ Μέρντοκ, που κάνει την περισσότερη ζημιά σχετικά με τη διαχείριση του σεξ.

by foisting all manner of sexually charged if not
salacious material upon the world and who continually flaunt their
pervasive preference for short-term over long-term commitments
in their endless pursuit of profit.

Ο Polanyi ομιλεί.
Στερημένα από την προστατευική κάλυψη των πολιτισμικών θεσμών, τα ανθρώπινα όντα θα εξαφανιστούν από τα κοινωνικά δρώμενα, θα πέθαιναν ως θύματα οξείας κοινωνικής αναταραχής εν μέσω διαφθοράς εγκλήματος και πείνας.

Αλλά υπάρχουν πολύ πιο σοβαρά προβλήματα από το ψάξιμο για ό,τι είναι πέρα από την κατάταξή του στα πωλητά.
Διότι στην καρδιά της φιλελευθερης θεωρίας κείται η αναγκη δόμησης συνεκτικών αγορών της γης, της εργασίας και του χρήματος, και αυτά λέει ο ΠΟΛΑΝΥΙ δεν είναι εμπορεύματα, και η περιγραφή τους ως εμπορευμάτων είναι πλασματική.
Οσο ο καπιταλισμός δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς τέτοια πλάσματα, προκαλεί ανυπολόγιστη ζημιά, εάν αποτύχει να αναγνωρίσει ότι πίσω τους υπάρχει μια σύνθετη πραγματικότητα.
Ο ΠΟΛΑΝΥΙ σε ένα από τα πιο περίφημα χωρία του το θέτει με το δικό του τρόπο.
‘Το να επιτραπεί στο μηχανισμό της αγοράς να είναι ο μόνος διευθυντής του πεπρωμένου των ανθρώπινων όντων , και ο διευθύνων του συνόλου και της χρήσης της αναζήτησης εξουσίας, θα είχε αυτό ως αποτέλεσμα την καταστροφή της κοινωνίας. Διότι το λεγόμενο «εργατική δύναμη» δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί αδιάκριτα χωρίς να αφορά επίσης το ανθρώπινο άτομο, που τυχαίνει να είναι ο φορέας
Το σύστημα διαθέτοντας την εργατική δύναμη του ανθρώπου, διαθέτει επίσης τη φυσική, φυσιολογική και ηθική οντότητα «ανθρωπος»
Στερημένος από την προστατευική κάλυψη των πολιτισμικών θεσμών, τα ανθρώπινα όντα θα εξαφανιστούν από τα κοινωνικά δρώμενα, θα πέθαιναν ως θύματα οξείας κοινωνικής αναταραχής εν μέσω διαφθοράς εγκλήματος και πείνας.
Η Φύση θα μειωνόταν στα στοιχεία της, οι γειτονίες θα εξαφανίζονταν, τα ποτάμια θα μολύνονταν, η δύναμη παραγωγής τροφής και στοιχειωδών υλικών θα καταστρέφονταν. Τελικά η αναζήτηση της αγοράς
Finally, the market administration of purchasing power would periodically liquidate business enterprise,for shortages and surfeits of money would prove as disastrous to
business as floods and droughts in primitive society.»
ΚΑΙ Ο ΧΑΡΒΕΥ υπενθυμίζει την ευστοχία των προφητειών του Πολάνυι στα όσα συνέβησαν στην ΙΝΔΟΝΗΣΙΑ, ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ, ΜΕΞΙΚΟ, ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΗΠΑ.
The damage wrought through the ‘floods and droughts’ of fictitious
capitals within the global credit system, be it in Indonesia,
Argentina, Mexico, or even within the US, testifies all too well to
Polanyi’s final point.
Αλλά θέλει ο Χαρβευ να επεξεργαστεί παραπέρα τις θέσεις αυτές του ΠΟΛΑΝΥΙ.
Τα άτομα εισέρχονται στην αγορά εργασίας ως πρόσωπα με χαρακτήρα, διχτυωμένα στις κοινωνικές σχέσεις και κοινωνικοποιημένα με διάφορους τρόπους, ως φυσικά όντα που έχουν ορισμένα χαρακτηριστικά όπως φαινότυπο και γενότυπο, που κάποτε συγκεντρώνουν το λεγόμενο «ανθρώπινο κεφάλαιο» και με γούστα, και ως ζωντα όντα έχουν όνειρα, επιθυμίες φιλοδοξίες.
Για τους καπιταλιστές όπως και νάχει τέτοια άτομα είναι ένας κύριος παράγοντας παραγωγής.
Οι εργάτες προσλαμβάνονται με συμβόλαιο και τους είναι καλύτερο ένα βραχυπρόθεσμο συμβόλαιο, που αυξάνει την ελαστικότητα.
Οι εργοδότες χρησιμοποιησαν ιστορικά διαφοροποιήσεις μέσα στο πεδίο εργασίας για να διαιρούν και να κυβερνούν.
Αντίστροφα οι εργάτες εκμεταλλεύτηκαν τις ευκαιρίες της κοινωνίας. Τυπικά έτειναν να μονοπωλήσουν τις ικανότητές τους και δια συλλογικής δράσης και δημιουργίας κατάλληλων θεσμών, ρύθμισαν την αγορά εργασίας για να προστατεύσουν τα συμφέροντά τους.
Σε αυτά οικοδομούν εκείνο το προστατευτικό κάλυμμα πολιτισμικών θεσμών, για το οποίο μιλάει ο ΠΟΛΑΝΥΙ.
Ο ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ τείνει να απογυμνώσει τα προστατευκικά καλύμματα που επέτρεψε ο ενσωματωμένος φιλελευθερισμός.
Εκανε γενική επίθεση εναντίον της εργασίας.
Οι δυνάμεις των συνδικάτων και άλλων θεσμών της εργατικής τάξης κάμφθηκαν.
Ευέλικτες αγορές εργασίας εγκαταστάθηκαν.
Κρατική υποχώρηση από χορήγηση κοινωνικής ευημερίας, τεχνολογικός εκσυγχρονισμός στις δομές εργασίας οδήγησαν στην πλήρη κυριαρχία του κεφαλαίου πάνω στην εργασία.
Ο εξατομικευμένος και σχετικά αδύναμος εργάτης τότε αντιμετωπίζει μια αγορά όπου μόνο βραχυπρόθεσμα συμβόλαια προσφέρονται συνήθως.
Η ασφάλεια ανήκε πια στο παρελθόν-η Θάτσερ την εξαφάνισε στα πανεπιστήμια για παράδειγμα.
Ένα «σύστημα προσωπικής ευθύνης» (τόχε πει ο Ντενγκ) ήλθε για την κοινωνική προστασία, συντάξεις, υγεια,
Τα άτομα αγοράζουν προιόντα στις αγορές, οι οποίες πουλάνε κοινωνική προστασία. Η ατομική ασφάλεια είναι εκτοτε ζητημα ατομικής επιλογής
Το δεύτερο κύμα επίθεσης επιχειρεί μεταμορφώσεις στις χρονικές και τοπικές συντεταγμένες της αγοράς εργασίας.
Η γεωγραφική κινητικότητα του κεφαλαίου του επιτρέπει να κυριαρχεί στην εργατική δύναμη, της οποίας η γεωγραφική κινητικότητα είναι περιορισμένη.

Οι δυνάμεις της εργασίας είχαν ακόμα δύναμη, γιατί η μετανάστευση είναι περιορισμένη. Αυτός ο φραγμός μπορεί να ξεπεραστεί μόνο με παράνομη μετανάστευση, η οποία δημιουργεί μια εύκολα εκμεταλλεύσιμη εργατική δύναμη, ή μέσω βραχυπρόθεσμων συμβολαίων, που επιτρέπει πχ στους Μεξικανούς εργάτες να δουλεψουν στην αγροτική καλλιέργεια της Καλιφόρνιας, αλλά να σταλούν πίσω στο Μεξικό όταν αρρωστήσουν ή ακόμα πεθάνουν.
Υπό τη νεοφιλελευθεροποίηση, η φιγούρα του «διαθέσιμου εργάτη» αναδύεται ως πρωτότυπο στον κόσμο.
Οι εργάτες δουλεύουν υπό δεσποτικές συνθήκες.
Στην Κίνα οι συνθήκες υπό τις οποιες δουλεύουν οι μετανάστριες νέες γυναίκες είναι κακές. Ανυπόφορα πολλές ώρες , τροφή κάτω από το συνηθισμένο, βρώμικα υπνωτήρια, σαδιστές μάνατζερ που τις κτυπούν και τις εκμεταλλεύονται σεξουαλικά και τις πληρώνουν καθυστερημένα ή καθόλου.
Στην Ινδονησία δυο γυναίκες εργάζονταν για ένα υποεργολάβο. «Καθημερινά δεχόμαστε προσβολή.
Όταν το αφεντικό θύμωνε αποκαλούσε τις γυναίκες σκυλιά γουρούνες πουτάνες και εμείς δεχομαστε παθητικά για να μην γίνει σκληρότερος. Εργαζόμαστε από τις 7 μέχρι τις 3 με μισθό 2 δολλάρια την ημέρα. Αλλά συχνά μας ανάγκαζε σε υπερωρία μέχρι τις 9. Μέναμε στο εργοστάσιο, γιατί ήταν αργά, αλλά δεν είχε αρκετό χώρο, μια μόνο τουαλέτα.
Ομοια στα Μεξικανικά εργοστάσια, Κορεάτικα, Νοτιοαφρικάνικα, Μαλαισιανά.
Οι κοινωνικές συνέπειες της νεοφιλελευθεροποιησης είναι πράγματι ακραίες.
Τότε πώς οι διαθέσιμοι εργάτες επιζούν κοινωνικά και πρακτικά σε ένα κόσμο ευλυγιστης εργασίας.
Για μερικούς το απλό δικαίωμα να αλλάζουν δουλειές εύκολα και ελεύθερα από τους παραδοσιακούς περιορισμούς της πατριαρχίας και της οικογένειας έχει πλεονεκτήματα.
Για όσους επιτυχώς διαπραγματεύονται στην αγορά εργασίας υπάρχουν άφθονα βραβεία, ανταμοιβές στον κόσμο μιας καπιταλιστικής καταναλωτικής κουλτούρας.
¨Ψωνίζω, άρα υπάρχω» και ο κτητικός ατομικσμός κτίζουν ένα κόσμο ψευδοικανοποιήσεων .
Αλλά για αυτούς που έχασαν τις δουλειές τους ή που δεν κατάφεραν να ξεφύγουν από τις ποσοτικές άτυπες οικονομίες, που τώρα προμηθεύουν τους διαθέσιμους εργάτες, η ιστορία είναι εντελώς διαφορετική.
Με 2 δισεκατομμύρια ανθρώπους που ζουν με 2 δολλάρια την ημέρα, τα καλούδια της καταναλωτικής κοινωνίας είναι ένα σκληρό αστείο.
Απογυμνωμένοι από το προστατευτικό κάλυμμα των δημοκρατικών θεσμών, μια διαθέσιμη εργατική δύναμη στρέφεται σε άλλες θεσμικές μορφές με τις οποίες να κτίσει τους κοινωνικούς δεσμούς και να εκφράσει μια συλλογική θέληση.
Ανθίζει το καθετί, από συμμορίες, εμπόριο ναρκωτικών, μικρές μαφίες και αρχηγοί των φαβέλας, μέχρι λασπόδρομους και μη κυβερνητικες οργανώσεις, κοσμικές λατρείες και θρησκευτικές σέκτες.
Μεταξυ των άλλων με το ίδιο πλαίσιο ενδιαφέροντος είναι η μετατροπή της αγοράς σε θρησκεία.
Μια ταχεία πρόοδος της ευαγγελικής εκκλησίας που προσηλυτιζει στη Λατινική Αμερική και ο αναγεννημένος πρόσφατα γεννημένος θρησκευτικός φυλετισμός και φονταμανταλισμός που δομεί την πολιτική σε πολλές χώρες της Αφρικής και Μέσης Ανατολής μαρτυρεί για την συνθήκη να οικοδομηθούν γεμάτοι νόημα μηχανισμοί κοινωνικής αλληλεγγύης.
Η πρόοδος της φονταμανταλιστικής ευαγγελικής χριστιανικής κοινότητας στις ΗΠΑ έχει κάποια σχέση με τη διάδοση των ανασφαλειών της εργασίας, με την απώλεια άλλων μορφών κοινωνικής αλληλεγγύης και την αύξηση της καπιταλιστικής καταναλωτικής κουλτούρας.
In Thomas Frank’s account, the religious right took off in Kansas
only at the end of the 1980s, after a decade or more of neoliberal
restructuring and deindustrialization.26 Such connections may
seem far-fetched.
Αλλά αν ο Πολάνυι έχει δίκιο και η αντίληψη της εργασίας ως εμπορευματικού αγαθού οδηγεί σε διάλυση της κοινωνίας , τότε πρέπει να ξανακτίσουμε διαφορετικούς κοινωνικούς δεσμούς ως άμυνα απέναντι σε τέτοιο κίνδυνο.

Τώρα η από νεοφιλελευθερισμό επιβολή της μικρού χρονικού κύκλου λογικής στις χρήσεις του περιβάλλοντος έχει καταστροφικές επιδράσεις. ΜΙΚΡΑ ΑΦΗΓΗΜΑΤΑ

Fortunately, views within the neoliberal camp are somewhat divided on this issue. While Reagan cared nothing for the environment, at one point characterizing
trees as a major source of air pollution,

η Θάτσερ πήρε σοβαρά το πρόβλημα air pollution.
Επαιξε κύριο ρόλο στο Πρωτόκολλο του Μοντρεάλ για περιορισμό του CFCs που ήταν υπεύθυνο για την αύξηση της ζώνης του όζοντος γυρω από αυξανόμενη ζώνη του όζοντος περί την Ανταρκτική.
Her environmental commitments were not entirely disinterested,
of course, since the closure of the coalmines and the destruction of
the miners’ union could be partially legitimized on environmental
grounds.

ΟΙ νεοφιλελεύθερες πολιτικές για σεβασμό του περιβάλλοντος υπήρξαν ανισες γεωγραφικά.
and temporally unstable
(depending on who holds the reins of state power, with the Reagan
and George W. Bush administrations being particularly retrograde
in the US). The environmental movement, furthermore, has
grown in significance since the 1970s. It has often exerted a
restraining influence, depending on time and place.
And in some
instances capitalist firms have discovered that increasing efficiency
and improved environmental performance can go hand in hand.
Nevertheless, the general balance sheet on the environmental consequences
of neoliberalization is almost certainly negative.
Serious though controversial efforts to create indices of human well-being
including the costs of environmental degradations suggest an
accelerating negative trend since 1970 or so. And there are enough
specific examples of environmental losses resulting from the
unrestrained application of neoliberal principles to give sustenance
to such a general account. The accelerating destruction of tropical
rain forests since 1970 is a well-known example that has serious
implications for climate change and the loss of biodiversity. The
era of neoliberalization also happens to be the era of the fastest
mass extinction of species in the Earth’s recent history.27 If we areentering the danger zone of so transforming the global environment,
particularly its climate, as to make the earth unfit for human
habitation, then further embrace of the neoliberal ethic and of
neoliberalizing practices will surely prove nothing short of deadly.
The Bush administration’s approach to environmental issues is
usually to question the scientific evidence and do nothing (except
cut back on the resources for relevant scientific research). But his
own research team reports that the human contribution to global
warming soared after 1970. The Pentagon also argues that global
warming might well in the long run be a more serious threat to the
security of the US than terrorism.28 Interestingly, the two main
culprits in the growth of carbon dioxide emissions these last few
years have been the powerhouses of the global economy, the US
and China (which increased its emissions by 45 per cent over the
past decade). In the US, substantial progress has been made in
increasing energy efficiency in industry and residential construction.
The profligacy in this case largely derives from the kind of
consumerism that continues to encourage high-energy-consuming
suburban and ex-urban sprawl and a culture that opts to purchase
gas-guzzling SUVs rather than the more energy-efficient cars that
are available.

Ο καταναλωτισμός και το πετρέλαιο. Η αυξανόμενη εξάρτηση των ΗΠΑ από εισαγόμενο πετρέλαιο έχει διακλαδώσεις γεωπολιτικές.
In the case of China, the rapidity of
industrialization and of the growth of car ownership doubles the
pressure on energy consumption. China has moved from selfsufficiency
in oil production in the late 1980s to being the second
largest global importer after the US. Here, too, the geopolitical
implications are rife as China scrambles to gain a foothold in the
Sudan, central Asia, and the Middle East to secure its oil supplies.
But China also has vast rather low-grade coal supplies with a high
sulphur content. The use of these for power generation is creating
major environmental problems, particularly those that contribute
to global warming. Furthermore, given the acute power shortages
that now bedevil the Chinese economy, with brownouts and
blackouts common, there is no incentive whatsoever for local government
to follow central government mandates to close down
inefficient and ‘dirty’ power stations. The astonishing increase in
car ownership and use, largely replacing the bicycle in large cities
like Beijing in ten years, has brought China the negative distinction
of having sixteen of the twenty worst cities in the world with
respect to air quality.29
The cognate effects on global warming are
obvious. As usually happens in phases of rapid industrialization,
the failure to pay any mind to the environmental consequences is
having deleterious effects everywhere. The rivers are highly polluted,
water supplies are full of dangerous cancer-inducing chemicals,
public health provision is weak (as illustrated by the problems
of SARS and the avian flu), and the rapid conversion of land
resources to urban uses or to create massive hydroelectric projects
(as in the Yangtze valley) all add up to a significant bundle of
environmental problems that the central government is only now
beginning to address. China is not alone in this, for the rapid burst
of growth in India is also being accompanied by stressful environmental
changes deriving from the expansion of consumption as
well as the increased pressure on natural resource exploitation.
Neoliberalization has a rather dismal record when it comes to
the exploitation of natural resources. The reasons are not far to
seek. The preference for short-term contractual relations puts
pressure on all producers to extract everything they can while the
contract lasts. Even though contracts and options may be renewed
there is always uncertainty because other sources may be found.
The longest possible time-horizon for natural resource exploitation
is that of the discount rate (i.e. about twenty-five years) but
most contracts are now far shorter. Depletion is usually assumed to
be linear, when it is now evident that many ecological systems
crash suddenly after they have hit some tipping point beyond
which their natural reproduction capacity cannot function. Fish
stocks––sardines off California, cod off Newfoundland, and Chilean
sea bass––are classic examples of a resource exploited at an
‘optimal’ rate that suddenly crashes without any seeming warning.
30 Less dramatic but equally insidious is the case of forestry.
Neoliberal insistence upon privatization makes it hard to establish
any global agreements on principles of forest management to protect
valuable habitats and biodiversity, particularly in the tropical
rain forests. In poorer countries with substantial forest resources,
the pressure to increase exports and to allow foreign ownerships
and concessions means that even minimal protections of forests
break down. The over-exploitation of forestry resources after privatization
in Chile is a good case in point.

τα προγράμματα ΔΝΤ δομικής προσαρμογής χωρών environment
IMF have had even worse money to put into forest management
impacts. Imposed austerity means that poorer countries have less
money to put into forest management. They are also pressurized to
privatize the forests and to open up their exploitation to foreign
lumber companies on short-term contracts. Under pressure to
earn foreign exchange to pay off their debts, the temptation exists
to concede a maximal rate of short-term exploitation. To make
matters worse, when IMF-mandated austerity and unemployment
strikes, redundant populations may seek sustenance on the land
and engage in indiscriminate forest clearance. Since the favoured
method is by burning, landless peasant populations together with
the logging companies can massively destroy forest resources in
very short order, as has happened in Brazil, Indonesia, and several
African countries.31 It was no accident that at the height of the fiscal
crisis that displaced millions from the job market in Indonesia in
1997–8, forest fires raged out of control in Sumatra (associated
with the logging operations of one of Suharto’s richest ethnic
Chinese businessmen), creating a massive smoke-pall that engulfed
the whole of South-East Asia for several months. It is only when
states and other interests are prepared to buck the neoliberal rules
and the class interests that support them––and this has occurred
on a significant number of occasions––that any modicum of
balanced use of the environment is achieved.

Αντιπολιτευτική κουλτούρα ατομικων δικαιωμάτων και ελευθεριών

Η νεοφιλελευθεροποιηση προκάλεσε μέσα στα σπλάχνα της μια εκτεταμένη αντιπολιτευτική κουλτούρα.
Και όμως η αντιπολίτευση τείνει να δεχθεί πολλές από τις βασικές προτάσεις του νεοφιλελευθερισμού.
Ώστε να Εστιάζει σε εσωτερικές αντιφάσεις. Παίρνει ζητήματα ατομικων δικαιωμάτων και ελευθεριών seriously, for example, and opposes them to the authoritarianism and frequent arbitrariness of political, economic, and class power.
It takes the neoliberal rhetoric of improving the welfare of all and condemns neoliberalization for failing in its own terms.
Consider,for example, the first substantive paragraph of that quintessential neoliberal document, the WTO agreement.

ΚΑΤΑΦΥΓΗ ΣΤΑ ΑΡΧΕΙΑ ΤΟΥ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΥ,προς ευρεση αντιφασεων, Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΕΜΠΟΡΙΟΥ, Η ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ.

ΠΡΙΝ από 1980 δεν μιλούσε κανείς για τα ανθρώπινα δικαιώματα, όπως βλέπει κανείς στην εφημερίδα Foreign Affairs. Human rights issues came to prominence after 1980 and positively boomed after the events in Tiananmen Square and the end of the Cold War in 1989.
ΚΟΡΥΦΩΘΗΚΕ ΜΕΤΑ ΤΟ ΤΙΕΝ ΑΝ ΜΕΝ 1989
Εκτοτε όμως η επικληση τους ανοιξε την πορτα για τον ακτιβισμό των ατομικών δικαιωματων. ΒΛ ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΟΥΣ!
This corresponds exactly with the trajectory of neoliberalization, and the two movements are deeply implicated in each other. Undoubtedly, the neoliberal insistence
upon the individual as the foundational element in political economic life opens the door to individual rights activism.
Αλλά η αντιπολίτευση μη μιλώντας για δημιουργία ανοικτής δημοκρατικής διακυβέρνησης έμενε μέσα στο νεοφιλελεύθερο πλαίσιο. But by focusing on those rights rather than on the creation or recreation of substantive and open democratic governance structures, the opposition cultivates methods that cannot escape the neoliberal frame.
Neoliberal concern for the individual trumps any
social democratic concern for equality, democracy, and social solidarities.

Η ΣΥΝΗΘΗΣ ΓΡΑΜΜΗ των νεοφιλελεύθερων ΓΙΑ ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑ
αποδέχεται τη νεοφιλελεύθερη επίκληση για δικαστική και εκτελεστική εξουσία μάλλον παρά για την κοινοβουλευτική.

ΓΕΝΙΚΕΥΜΕΝΗ ΠΡΟΤΡΟΠΗ ΝΑ ΠΑΝΕ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟΥΣ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ who will listen and decide’.
Τοτε ο μόνος τρόπος να χειριστεί το ζήτημα ήταν η δημιουργία Ομάδων συμφερόντων NGOs.
Αλλά ΟΙ ΜΗ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΑΝ ΣΑΝ ΔΟΥΡΕΙΟΙ ΙΠΠΟΙ υπερ του νεοφιλελευθερισμού.
Αλλά και παραπέρα NGOs δεν είναι από τη φύση τους δημοκρατικοί θεσμοί. Τείνουν να είναι ελιτιστικοί.
ΟΙ ΜΗ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ Συχνά ελέγχουν την πελατεία τους παρά την εκπροσωπούν.
Αλλά η νομιμότητα του στάτους τους είναι ανοικτη σε αμφιβολία. Όταν για παράδειγμα οργανώσεις κινητοποιούνται επιτυχώς να απαγορευτεί η εργασία παιδιών εν ονοματι παγκόσμιων ανθρώπινων δικαιωμάτων, μπορεί να υπονομεύουν τις οικονομίες στις οποιες η εργασία είναι θεμελιώδης για την επιβίωση της οικογένειας.
Without any viable economic alternative the children may be sold into prostitution instead (leaving yet another advocacy group to pursue the eradication of that).
The universality presupposed in ‘rights talk’ and the dedication of the NGOs and advocacy groups to universal principles sits uneasily with the local particularities and daily practices of political and economic life under the pressures of commodification and neoliberalization.

ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ Αλλά υπάρχει ενας άλλος λόγος γιατί αυτή η ειδική αντιπολιτευόμενη κουλτούρα κέρδισε τόσο μεγάλη έλξη τα τελευταία χρόνια.
Accumulation by dispossession entails a very different set of practices from accumulation through the expansion of wage labour in industry and agriculture.
The latter, which dominated processes of capital accumulation in the 1950s and 1960s, gave rise to an oppositional culture (such as that embedded in trade unions and working-class political parties) that produced embedded liberalism.
Dispossession,on the other hand, is fragmented and particular––a privatization here, an environmental degradation there, a financial crisis of indebtedness somewhere else.
It is hard to oppose all of this specificity and particularity without appeal to universal principles.

ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ Η αποστέρηση ιδιοκτησίας επιφέρει την απώλεια δικαιωμάτων.
γεννήθηκε ετσι αντιπολίτευση με μια ολιστική ρητορική των ανθρώπινων δικαιωμάτων.
Hence the turn to a universalistic rhetoric of human rights, dignity, sustainable ecological practices, environmental rights, and the like, as the basis for a unified oppositional politics.

Χαρβευ Αλλά οι περιορισμένοι στόχοι λογων πολλών δικαιωμάτων μαζί και Διεθνούς Αμνηστείας τα κάνει πολύ εύκολα να απορροφηθούν από το νεοφιλελεύθερο πλαίσιο.

Όμως υπάρξαν παραδείγματα που δικαιολογουν τον «μιλιταριστικό ουμανισμό» στο όνομα προστασίας της ελευθερίας, δικαιωμάτων και δημοκρατίας

Το επιχείρημα κλειδί ήταν ότι οι διεθνείς θεσμοί, οι μη κυβερνητικές οργανώσεις είναι καλύτεροι αντιπρόσωποι από τις ανάγκες του λαού απότι οι εκλεγμένες κυβερνήσεις.

Governments and elected representatives
are seen as suspect precisely because they are held to account
by their constituencies and, therefore, are perceived to have
“particular” interest, as opposed to acting on ethical principle’.39
Domestically, the effects are no less insidious. The effect is to
narrow ‘public political debate through legitimizing the developing
decision-making role for the judiciary and unelected task forces
and ethics committees’.
The political effects can be debilitating.
‘Far from challenging the individual isolation and passivity of our
atomised societies, human rights regulation can only institutionalise
these divisions.’

Ακόμα χειρότερα, η υποβαθμισμένη θεώρηση του κοινωνικού κόσμου που μεταφέρουν οι ηθικοί λόγοι για τα ανθρώπινα δικαιώματα χρησιμεύει όπως και κάθε άλλη ελιτιστικη θεωρία στο να στηρίζει την κυβερνώσα τάξη.
The temptation in the light of this critique is to eschew all
appeal to universals as fatally flawed and to abandon all mention of
rights as an untenable imposition of abstract, market-based ethics
as a mask for the restoration of class power. While both propositions
deserve to be seriously considered, I think it unfortunate to
abandon the field of rights to neoliberal hegemony. There is a
battle to be fought, not only over which universals and what rights
should be invoked in particular situations but also over how universal
principles and conceptions of rights should be constructed.
The critical connection forged between neoliberalism as a particular
set of political-economic practices and the increasing appeal to
universal rights of a certain sort as an ethical foundation for moral
and political legitimacy should alert us.
The Bremer decrees impose a certain conception of rights upon Iraq. At the same time
they violate the Iraqi right to self-determination.

Όταν ένας Μπρέμερ επιβάλλει μια ορισμένη αντίληψη για δικαιώματα πάνω στο Ιράκ, και το Ιράκ βίαια αποστερείται από το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού, τότε όπως είπε ο Μαρξ μεταξύ δυο δικαιωμάτων είναι η Ισχύς που αποφασίζει
If class restoration entails the imposition of a distinctive set of rights, then resistance to that imposition entails struggle for entirely different rights.
The positive sense of justice as a right has, for example, been a
powerful provocateur in political movements: struggles against
injustice have often animated movements for social change. The
inspiring history of the civil rights movement in the US is a case in
point. The problem, of course, is that there are innumerable concepts
of justice to which we may appeal. But analysis shows that
certain dominant social processes throw up and rest upon certain
conceptions of justice and of rights.
To challenge those particular rights is to challenge the social process in which they inhere. Conversely,it proves impossible to wean society away from some dominant social process (such as that of capital accumulation through market exchange) to another (such as political democracy and collective action) without simultaneously shifting allegiance from one dominant conception of rights and of justice to another.

Κρίνει ο Χαρβευ των δικαιωμάτων : Η δυσκολία με όλες τις
ιδεαλιστικές εξειδικεύσεις των δικαιωμάτων και της δικαιοσύνης είναι ότι κρύβουν τη σύνδεση τους με την κοινωνία συσσώρευσης κεφαλαίου.

Το αν υπάρχουν δικαιώματα και ποια είναι ζήτημα του κράτους

Το κεφάλαιο των δικαιωμάτων, αν η πολιτική δύναμη δεν θέλει, τότε οι έννοιες των δικαιωμάτων μένουν κενές. Ας έλθουμε στην περίπτωση του νεοφιλελευθερισμού. Το κεφάλαιο των δικαιωμάτων γυρω από δυο κυρίαρχες λογικές δύναμης, αυτή του εδαφικού κράτους και του κεφαλαίου. Όπως και νάχει είναι το κράτος που δουλειά του είναι να τις ενισχύσει.

Rights are, therefore, derivative of and conditional upon citizenship. The territoriality of jurisdiction then becomes an issue. This cuts both ways.
Για τους μετανάστες, απάτριδες. Τα δύσκολα ερωτήματα ανακύπτουν από τους μετανάστες

Το ποιος είναι πολίτης ή όχι γίνεται ένα σοβαρό ζήτημα που ορίζει τις αρχές αποκλεισμού ή εγκλεισμού εντός των συνόρων του κράτους.
How the state exercises sovereignty with
respect to rights is itself a contested issue, but there are limits
placed on that sovereignty (as China is discovering) by the global
rules embedded in neoliberal capital accumulation.

Το κράτος έθνος με το μονοπώλιό του πάνω σε νόμιμοποιημένες μορφές βίας μπορεί με χομπσιανό τρόπο να ορίσει τη δική του ομάδα διακαιωμάτων

Πχ οι ΗΠΑ επιμένουν στο δικαίωμά τους να μην τους καταλογιζονται εγκλήματα εναντίον της ανθρωποτητας as defined in the international arena ενώ την ίδια στιγμή επιμένουν ότι οι εγκληματίες πολέμου άλλων χωρών πρέπει να οδηγηθούν στη δικαιοσύνη.
before the very same courts whose authority it denies in relation to its own citizens.
Το να ζει κανείς υπό το νεοφιλελευθερισμό επίσης σημαίνει να δέχεσαι To live under neoliberalism also means to accept or submit to that bundle of rights necessary for capital accumulation.

Ζούμε όθεν σε μια κοινωνία στην οποία τα αναπαλλοτρίωτα δικαιώματα των ατόμων (ακόμα και οι εταιρίες τα συνδικάτα ορίζονται ως άτομα προ του νόμου) έναντι της ιδιωτικής ιδιοκτησίας και του τόκου ισοφαρίζουν κάθε άλλη ιδέα δικαιωμάτων.
Οι υπερμαχοι αυτού του καθεστώτος δικαιωμάτων συνηγορούν ότι αυτό ενθαρρύνει τις «αστικές αρετές», χωρίς τις οποίες καθένας στον κόσμο θα χειροτέρευε.
Αυτό περιλαμβάνει την ατομική υπευθυνότητα. Ανεξαρτησία από την παρέμβαση του κράτους, που συχνά θέτει αυτό το καθεστώς δικαιωμάτων σε οξεία αντίθεση σε εκείνα που ορίζονται μέσα στο κράτος, ισότητα ευκαιριών στην αγορά και προ του νόμου.
Βραβεία για πρωτοβουλίες και επιχειρηματικό ρίσκο. Φροντίδα καθενός για τον εαυτό του και μια ανοικτή αγορά που επιτρέπει ελευθερίες επιλογής για συμβόλαια και ανταλλαγές.
Αυτό το σύστημα δικαιωμάτων φαίνεται πιο πειστικό όταν επεκτείνεται στο δικαίωμα της ιδιωτικής ιδιοκτησίας του καθενός πάνω στο σώμα του, δηλαδή που να μπορεί να κάνει συμφωνία να πουλάει την εργατική του δύναμη, να αντιμετωπίζεται με αξιοπρέπεια και σεβασμό και να είναι ελεύθερος από σωματικούς καταναγκασμούς, όπως είναι η δουλεία. Και το δικαίωμα της σκέψης, της έκφρασης και του λόγου.

Ο Χαρβευ λέει ότι αυτά τα δικαιώματα είναι ελκυστικά. Πολλοί από μας στηριζόμαστε πάνω τους. Αλλά Από την άλλη κάνουμε τόσα πολλά ως ζητιάνοι που ζούμε από τα ψίχουλα του τραπεζιού του πλούσιου.

Λέει ο Χαρβευ , δεν μπορώ να πείσω κανέναν με φιλοσοφικά επιχειρήματα ότι το Νεοφιλελεύθερο καθεστώς δικαιωμάτων είναι άδικο.
Αλλά η ένσταση σε αυτό το καθεστώς δικαιωμάτων είναι απλή. Το να το αποδεχτεί κανείς ισοδυναμεί να δέχεται ότι δεν έχουμε εναλλακτική λύση εκτός του να ζούμε υπό ένα καθεστώς της ατέρμονης συσσώρευσης κεφαλαίου και οικονομικής ανάπτυξης αδιαφόρως για τις κοινωνικές οικολογικές ή πολιτικές συνέπειες.
Σε αντιστάθμισμα, η ατέρμονη συσσώρευση του κεφαλαίου συνεπάγεται ότι το νεοφιλελεύθερο καθεστώς δικαιωμάτων πρέπει να επεκταθεί γεωγραφικά στην οικουμένη με τη βία, όπως στη Χιλή και στο Ιράκ, με ιμπεριαλιστικές πρακτικές , όπως του ΔΝΤ, της Παγκόσμιας Οργάνωσης Εμπορίου, της Παγκόσμιας Τράπεζας, ή διαμέσου πρωτόγονης συσσώρευσης όπως στην Κίνα και Ρωσσία.
Είτε με την απάτη είτε αλλιώς τα δικαιώματα της ιδιωτικής ιδιοκτησίας και του τόκου θα επιβληθούν παγκοσμίως
This is precisely what
Bush means when he says the US dedicates itself to extend the
sphere of freedom across the globe.

Χαρβευ. Αλλά υπάρχουν και άλλα δικαιώματα στο πακέτο, παράγωγα, όπως η ελευθερία του λόγου και έκφρασης, εκπαίδευσης και οικονομικής ασφάλειας, οργάνωσης συνδικάτων. Και ενισχύοντας αυτά θα έχουμε θέσει μια σοβαρή πρόκληση στο νεοφιλελευθερισμό.
Κάνοντας αυτά τα παράγωγα πρωτεύονται, θα γίνει μια επανάσταση μεγάλης σημασίας.
Αλλά πάμε και σε άλλης φύσης δικαιώματα, όπως πρόσβασης στα παγκόσμια αγαθά, ή στην βασική ασφάλεια τροφής.
Και επειδή μεταξύ ίσων δικαιωμάτων η δύναμη είναι που αποφασίζει, οι πολιτικές μάχες για την ουσιαστική σύλληψη των δικαιωμάτων και της ίδιας της ελευθερίας, μετακινούν το κέντρο στην αναζήτηση εναλλακτικών.

Η ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ και οι τύχες

Οι υπερβολικές ελευθερίες της αγοράς είναι η βασική αιτία των προβλημάτων του 30 Ρούσβελτ
Το είπε ο Ρούσβελτ στο ετήσιο μήνυμά του στο Κογκρέσσο το 1935.
Americans, he said, ‘must forswear that conception of the acquisition
of wealth which, through excessive profits, creates undue private
power’.
Οι ενδεείς, οι ριγμένοι στην ανάγκη άνθρωποι δεν είναι άνθρωποι.
Necessitous men are not free men. Everywhere, he
argued, social justice had become a definite goal rather than a
distant ideal.
The primary obligation of the state and its civil society
was to use its powers and allocate its resources to eradicate
poverty and hunger and to assure security of livelihood, security
against the major hazards and vicissitudes of life, and the security
of decent homes.
Η Ελευθερία από την ανάγκη ήταν η μια από τις τέσσερις κύριες ελευθερίες, που θεμελίωσαν την πολιτική του προοπτική του Ρούσβελτ.
ΑΥΤΑ ΕΡΧΟΝΤΑΝ ΣΕ ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΜΕ ΤΙΣ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ ΠΟΥ Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΜΠΟΥΣ έθεσε στο κέντρο της πολιτικής του ρητορικής.

«Μπους
«ο μόνος τρόπος να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματά μας είναι να πάψει το κράτος να ρυθμίζει την ιδιωτική επιχείρηση,
The only way to confront our problems, Bush argues, is for the state to cease to regulate private enterprise,

και το κράτος να παραιτηθεί από την κοινωνική πρόνοια και να φροντίσει για την παγκοσμιοποίηση των ελευθεριών της αγοράς και της ηθικής των αγορών.

Αυτό το κατάντημα της έννοιας της ελευθερίας σε συνηγορία της ελεύθερης επιχείρησης μπορεί μόνο να σημαίνει όπως είπε ο ΠΟΛΑΝΥΙ «ότι η πλησμονή ελευθερίας για εκείνους των οποίων το εισόδημα, και η ασφάλεια και η άνεση δεν έχουν ανάγκη ενίσχυσης …
Ο,τι είναι τόσο εκπληκτικό για την πτώχευση του σημερινού δημόσιου λόγου στις ΗΠΑ και αλλού είναι η έλλειψη κάθε σοβαρής συζήτησης για το ποια από τις πολλές έννοιες της ελευθερίας μπορεί να είναι κατάλληλη στην εποχή μας.
Αν ισχύει ότι το κοινό ΗΠΑ μπορεί να υποφέρει σχεδόν τα πάντα στο όνομα της ελευθερίας, τότε το νόημα αυτής της λέξης πρέπει να υποταχθεί στην πιο μεγάλη έρευνα.
Fareed Zakaria,
Unfortunately, neoliberal line (as does the political commentator Fareed Zakaria,who purports to demonstrate that an excess of democracy
is the main threat to individual liberty and freedom)
or else

Such is, regrettably, the case with Amartya Sen (who finally, and
deservedly, won a Nobel Prize in Economics but only after the
neoliberal banker who had long chaired the Nobel committee was
forced to step down).

Amartya Sen’s “Development as Freedom”,

by far the most sensitive contribution to the discussion over recent years,
unfortunately wraps up important social and political rights in the
mantle of free market interactions.
Ότι χωρίς μια αγορά ελεύθερου τύπου καμια από τις άλλες ελευθερίες δεν μπορεί να λειτουργήσει.

These freedoms, we are told, are worth dying for in Iraq and the US ‘as the greatest power on earth’ has ‘an obligation’ to help spread them everywhere. The conferral of the prestigious Presidential Medal of Freedom on Paul Bremer, architect of the neoliberal reconstruction of the Iraqi state, says much about what this segment of the US public stands
for.

Αντίθετα με σκέψη το Ρούσβελτ, που όμως δεν τα επαναλαμβάνει το σημερινό δημοκρατικό κόμμα.
Και η σκέψη του Ρούσβελτ ανάγεται σε ανθρωπιστές προγόνους.
Για παράδειγμα ο Karl Marx, είχε επίσης τη ριζοσπαστική άποψη ότι ένα άδειο στομάχι δεν οδηγεί στην ελευθερία.
The realm of freedom’, he wrote, ‘actually
begins only where labour which is determined by necessity and of
mundane considerations ceases’, adding, for good measure, that it
therefore ‘lies beyond the sphere of actual material production’.
Marx He well understood that we could never free ourselves from our
metabolic relations with nature or our social relations with each
other, but we could at least aspire to build a social order in which
the free exploration of our individual and species potential became
a real possibility.

Χαρβευ σχόλιο. Πλάι στην ελευθερία του Marx, και πλάι στον Adam Smith Theory of Moral Sentiments, η νεοφιλελευθεροποίηση φαίνεται σαν αποτυχία

Από τη νεοφιλελευθεροποίηση αναμένεται μόνο φτώχεια, πείνα, αρρώστια και απελπισία.
Their only hope is somehow to scramble aboard the
market system either as petty commodity producers, as informal
vendors (of things or labour power), as petty predators to beg,
steal, or violently secure some crumbs from the rich man’s table, or
as participants in the vast illegal trade of trafficking in drugs, guns,
women, or anything else illegal for which there is a demand.

Robert Kaplan ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΜΑΛΘΟΥΣΙΑΝΟ ΚΟΣΜΟ ΣΤΟ ΔΟΚΙΜΙΟ ΜΕΓΑΛΗΣ ΑΠΗΧΗΣΗΣ ‘the coming
anarchy’.
Δεν ανησύχησε ποτέ ο Kaplan ότι αυτή η νεοφιλελευθεροποίηση και η συσσώρευση δια της αποστέρησης έχουν να κάνουν με κάποια από τις συνθήκες που περιγράφει.
Ο μεγάλος αριθμός των αντι ΔΝΤ εξεγέρσεων, ο αριθμός των εγκλημάτων στη ΝΥ, Μέξικο Σιτυ, Γιοχανεσμπουργκ, Μπουένος Αιρες μέσα στο πλαίσιο της δομικής προσαρμογής θα έπρεπε να τον συνεγείρουν.
Είναι μέσα σε αυτό το κοντέξτ που μπορούμε να κατανοήσουμε καλύτερα την ανάδυση διαφορων αντιπολιτευτικών κουλτουρών ότι απορρίπτουν την ηθική της αγοράς που η νεοφιλελευθεροποίηση επιβάλλει.
Στις Ηπα υπάρχει περιβαλλοντικό κίνημα για το πώς να συνδεθούν τα πολιτικά και οικολογικά σχέδια.
Υπάρχει επίσης ένα ζωηρό αναρχικό κίνημα μεταξύ των νέων. Ένα τμήμα τους «οι πρωτόγονοι» ––‘the primitivists’ πιστεύουν ότι η μόνη ελπίδα για την ανθρωπότητα είναι να γυρίσουν στην εποχή του κυνηγιού και να αρχίσει η ανθρωπινη ιστορία από την αρχή.
Αλλοι επηρεάστηκαν από κινήματα όπως η Εγκληματική Σκέψη όπως είναι ο Derrick Jensen, οι οποίοι τείνουν να καθάρουν τους εαυτούς τους από όλα τα ίχνη της ενσωμάτωσης στη λογική της καπιταλιστικής αγοράς.
Αλλοι προσβλέπουν σε ένα κόσμο αμοβαίας στήριξης πχ μεσω της δημιουργίας τοπικών συστημάτων εμπορίου με το «τοπικό τους χρήμα» ακόμα και στην καρδιά του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού.
Θρησκευτικές παραλλαγές του εμπορίου πετυχαίνουν εκπληκτικά νούμερα από τις ΗΠΑ, τη Βραζιλία ως την αγροτική Κίνα, οι χριστιανοί της ευαγγελικής εκκλησίας, το
Religious variants of this secular trend are also flourishing, from the US through Brazil to Wahabi Islam και ποικιλίες του βουδδισμού Κομφουκιανισμού κηρύσσουν μηνύματα Αντι αγοράς, και αντινεοφιλελευθερισμού.
Επειτα υπάρχουν όλα εκείνα τα κοινωνικά κινήματα που παλεύουν ειδικών πτυχών του νεοφιλελευθερισμού, είτε αντιστέκονται όπως οι Ζαπατίστα στο Μεξικό.
Κεντροαριστερές συμμαχίες κατά του νεοφιλελευθερισμού αναλαμβάνουν πολιτικό αγώνα στη Λατινική Αμερική.
Υπάρχουν ακόμα σημεία δυσαρέσκειας εντός των κύκλων της κυβερνητικής πολιτικής.
Υπάρχουν ΚΑΙ ΑΝΑΝΙΨΑΝΤΕΣ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΙ
Jeffrey Sachs,
Joe Stiglitz, and
Paul Krugman
George Soros)
Μεταστράφηκαν και έγιναν κριτικοί ακόμα και προς ένα τροποποιημένο Κευνσινσισμό ή πιο θεσμική προσέγγιση προς τη λύση παγκόσμιων προβλημάτων μέσω καλύτερης παγκόσμιας διακυβέρνησης μέχρι και πιο στενή επίβλεψη πάνω στις βλέψεις των χρηματιστών.

Η εξερεύνηση εναλλακτικών δρόμων πρέπει να κινηθεί έξω από τα όρια αναφοράς, που τα όρισε η ταξική αυτή δύναμη και η ηθική της αγοράς καθώς έμενε αγκυροβολημένη στις πραγματικότητες της εποχής μας και του τόπου μας. Και αυτές οι πραγματικότητες δείχνουν στην δυνατότητα μιας μείζονος κρίσης εντός της καρδιάς της ίδιας της νεοφιλελεύθερης τάξης.

13ο. Μήπως ήλθε ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΥ?

Οι εσωτερικές οικονομικές και πολιτικές αντιφάσεις του είναι αδύνατο να διατηρηθούν παρά μόνο δια μέσου οικονομικών κρίσεων.
Ως εδώ αυτές αποδείχτηκαν τοπικά βλαπτικές αλλά παγκοσμίως διαχειρίσιμες.
Η διαχειρισιμότητα εξαρτάται βέβαια από την αφετηριακή νεοφιλελεύθερη θεωρία.
Το κύριο γεγονός ότι οι δυο κύριες δυνάμεις της παγκόσμιας οικονομίας η Κίνα και οι ΗΠΑ––, είναι ένα σημείο ότι ο νεοφιλελευθερισμός βρίσκεται σε διαταραχή αν δεν είναι ήδη νεκρός ως ένας βιώσιμος οδηγός θεωρητικός για να βεβαιώσει το μέλλον της καπιταλιστικής συσσώρευσης.
Αυτό Δε θα το εμποδίσει να συνεχίζει να αναπτύσσεται ως μια ρητορική που στηρίζει την αποκατάσταση της ταξικής δύναμης της ελίτ. Αλλά όταν το εισόδημα και οι ανισότητες του πλούτου φτάσουν σε ένα σημείο όπως συμβαίνει σήμερα κοντά σε εκείνο που προηγήθηκε του Κραχ του 1929 , τότε οι οικονομικές ανισορροπίες γίνονται τόσο χρόνιες ώστε να ανακύπτει ο κίνδυνος γέννησης μιας δομικής κρίσης.
Δυστυχώς τα βασίλεια συσσώρευσης σπάνια διαλύονται ειρηνικά.
Ετσι ο ενσωματωμένος φιλελευθερισμός γεννήθηκε από τις στάχτες του 2 ου παγκοσμίου πολέμου και της μεγάλης ύφεσης.
Η νεοφιλελευθεροποίηση γεννήθηκε στο μέσο της κρίσης συσσώρευσης το 1970
Σήμερα η αυταρχική επιλογή του νεοσυντηρητισμού αναδύεται τώρα στις ΗΠΑ 2000

Τα τυπικά σημάδια της χρηματοπιστωτικής κρίσης είναι
 μη ελεγχόμενα δημοσιονομικά ελλείμματα
 Μια ταχεία υποτίμηση του νομίσματος,
 ασταθείς εκτιμήσεις των εσωτερικών περιουσιακών στοιχείων,
 αυξανόμενος πληθωρισμός,
 αυξανόμενη ανεργία ,
 πτώση μισθών,
 και φυγή κεφαλαίου.

Οι ΗΠΑ
παρουσιάζουν τα τρία από τα επτά κρίσης.οι ΗΠΑ θα γίνουν κρίση όπως η Αργεντινή ;

Ένα τέτοιο μείγμα δεικτών των ΗΠΑ σε οποιαδήποτε άλλη χώρα θα είχε προκαλέσει την επέμβαση του ΔΝΤ.
(μάλιστα ο πρώην και ο νυν Υπουργός του Ομοσπονδιακού θησαυροφυλακίου παραπονιούνταν ότι οι ανισορροπίες στις ΗΠΑ κινδύνευαν να διαταράξουν την παγκόσμια σταθερότητα)
Αλλά αφότου οι ΗΠΑ κυριαρχούν πάνω στο ΔΝΤ αυτό δεν σημαίνει τίποτε περισσότερο παρά ότι οι ΗΠΑ θα έπρεπε να αυτοπειθαρχηθούν και αυτό δεν φαίνεται πιθανό.
Τα μεγάλα ερωτήματα είναι : Αν οι παγκόσμιες αγορές θα ενεργήσουν την πειθάρχηση ΗΠΑ, αφού σύμφωνα με τη νεοφιλελεύθερη θεωρία θα έπρεπε, και αν ναι πώς και με ποιες συνέπειες.?
Είναι αδιανόητο αλλά όχι αδύνατο ότι οι ΗΠΑ θα γίνουν όπως η Αργεντινή του 2001. Οι συνέπειες ωστόσο θα ήταν καταστροφικές όχι μόνο στο εσωτερικό των ΗΠΑ, αλλά επίσης για τον παγκόσμιο καπιταλισμό.
Από τη στιγμή που όλοι είναι ενήμεροι παντού για το γεγονός αυτό, το υπόλοιπο του κόσμου έχει σήμερα τη θέληση να συνεχίσει να υποστηρίζει την οικονομία των ΗΠΑ με επαρκή δάνεια για να υπομείνει την ανώμαλη πορεία τους.

Για τις μεγάλες χώρες Κινα Ιαπωνία το να αποσύρουν υποστήριξη προς τις ΗΠΑ θα ήταν καταστροφικό
για τις δικές τους οικονομίες.since the US is still a major market for their exports.
Αλλά υπάρχει ένα όριο στο οποίο αυτό το σύστημα μπορεί να προχωρήσει.
Ηδη το ένα τρίτο από τα αποθέματα αξιών στην Γουώλ Στρητ και περίπου το μισό από τα ομόλογα του Θησαυροφυλακίου των ΗΠΑ κατέχονται από ξένους και οι μετοχές και οι εισροές προς τις ΗΠΑ είναι τώρα ισοδύναμες με τους τόκους που οι εταιρίες των ΗΠΑ εξάγουν.
Αυτή η ισορροπία ΗΠΑ ευεργετημάτων ωφελειών θα γυρίσει και θα γίνει αρνητική όσο περισσότερο οι ΗΠΑ θα δανείζονται από το εξωτερικό σε ρυθμό περίπου 2 δις δολλάρια τη μέρα.
Furthermore, if US interest rates rise (as at some point they must) then what happened to Mexico after the Volcker interest rate increase in 1979 starts to loom as a real problem. The US will soon be paying out far more to service its debt to the rest of the world than it brings in.This extraction of wealth from the US will not be welcome domestically.

Οι διηνεκείς αυξήσεις για τον δανεικό καταναλωτισμό που υπήρξαν το θεμέλιο της κοινωνικής ειρήνης στις ΗΠΑ από το 1945 όφειλε να σταματήσει.
Οι ανισορροπίες δεν τάραζαν τις ΗΠΑ επί Μπους, γιατί εκτιμούσε ότι το τρέχον έλλειμμα μπορούσε εύκολα να αντιμετωπιστεί με την πώληση προιόντων που παράγονται στις ΗΠΑ.

Χαρβευ Κριτική τέτοια προιόντα δεν είναι όμως άμεσα διαθέσιμα ούτε αρκετά φτηνά και εξάλλου οι χώρες που εισάγουν επιβάλλουν ένα δασμό πάνω στην τιμή τους.
If this really happened then Wal-Mart would be put out of business. Επίσης ο Μπους έλεγε ότι το έλλειμμα μπορεί εύκολα να αντιμετωπιστεί με μείωση των κρατικών προγραμμάτων χωρίς αύξηση των φόρων. Κριτική λές και απομένουν πολλά προγράμματα για να μειωθούν.

Vice-President Cheney’s remark that ‘Reagan taught us that budget deficits do not matter’ is alarming, because what Reagan also taught is that running up deficits is a way to force retrenchment in public expenditures and that attacking the standard of living of the mass of the population while feathering the nests of the rich can best be accomplished in the midst of financial turmoil and crisis.
If, furthermore, we ask the general question,‘Who has actually benefited from the numerous financial crises that have cascaded from one country to another in wave after wave of catastrophic deflations, inflations, capital flights and structural adjustments since the late 1970s?’, the weak commitment of the current US administration to fending off a fiscal crisis in spite of all the warning signs becomes more readily understandable.

Στο ξέσπασμα ενός χρηματοπιστωτικού κρας, η κυβερνώσα ελίτ μπορεί να ελπίζει ότι θα αναδυθεί ακόμα πιο ισχυροποιημένη απότι προηγουμένως.
It may be that the US economy can finesse the current imbalances
(much as it did after 1945) and grow its own way out of its
self-inflicted problems. There are some weak signs that point in
that direction.
Current policy, however, seems to be based at best on the Micawber principle that something good is bound to turn up. Leaders of many US corporations, after all, managed to live in their own fantasy world before seemingly invulnerable entities like Enron came crashing down.
This could also be the fate of America Inc., and the fantasy-like statements from the current leadership ought to trouble everyone who has the interests of the country at heart.

Η άρχουσα τάξη των ΗΠΑ υπολογίζει ότι από μια ολική χρηματοοικονομική κρίση όχι μονο θα καταφέρει να βγει αλώβητη, αλλά και θα την χρησιμοποιήσει για να συμπληρώσει το πρόγραμμά της για καθολική εσωτερική κυριαρχία.
Χαρβευ σχολιάζει. Αλλά ένας τέτοιος υπολογισμός της κυβερνώσας ελίτ των ΗΠΑ θα μπορούσε να αποβεί ένα μνημειώδες λάθος. Το αποτέλεσμα μπορεί να είναι να επιταχύνει τη μεταφορά της ηγεμονίας σε κάποια άλλη περιφερειακή οικονομία, πιθανόν της Ασίας.
while undercutting the ruling elite’s capacity to dominate both internally and externally.
The most immediate question concerns what sort of crisis
might serve the US best in resolving its own situation, for that
choice is indeed within the realm of policy options.
In presenting these options it is important to recall that the US has not been immune to financial difficulties over the last twenty years.
The stock market crash of 1987 deleted nearly 30 per cent of asset
values, and at the trough of the crash that followed the bursting of
the new economy bubble in the late 1990s more that $8 trillion in
paper assets was lost, before the recovery to former levels. The
bank and savings and loan failures of 1987 cost nearly $200 billion
to remedy, and in that year matters became so bad that William
Isaacs, ο πρόεδρος του Ομοσπονδιακού Οργανισμού Αποθεμάτων Ασφαλειών προειδοποίησε ότι οι ΗΠΑ μπορεί να ηγηθούν προς την εθνικοποιηση του τραπεζικού συστήματος. ]

Αλλά επίσης η πτώχευση πολλών μεγάλων εταιριών το 2001 που ακολουθήθηκε από την κατάρρευση πολλών μεγάλων εταιριών,
απόδειξε πόσο εύθραυστη έχει γίνει η νεοφιλελεύθερη χρηματοποίηση. Η ευθραυστότητα περιορίζεται στις Ηπα βέβαια. Πολλές χώρες, και η Κίνα, αντιμετωπίζουν χρηματοπιστωτική μεταβλητότητα και αβεβαιότητα.

Το χρέος του αναπτυσσόμενου κόσμου ανέβηκε από $580 δις 1980, $2.4 τρις το 2002 και μέγα μέρος του είναι απλήρωτο.
Το 2002 υπήρξε μια καθαρή εκροή $340 δις για αποπληρωμή αυτού του χρέους έναντι της βοήθειας σε χώρες για ανάπτυξη $37 δις,
In some cases the debt service
exceeds foreign earnings
and, understandably, some countries,such as Argentina, are exhibiting considerable recalcitrance ανυπακοή in the face of their creditors.
΅
τότε λέει ο Χαρβευ, τα δυο χειρότερα σενάρια από τη σκοπιά των ΗΠΑ
Ας σκεφτούμε, τότε λέει ο Χαρβευ, τα δυο χειρότερα σενάρια από τη σκοπιά των ΗΠΑ. Ένα βραχύ ξέσπασμα υπερπληθωρισμού θα παρείχε ένα δρόμο για καταστροφή του διεθνούς χρέους και του χρέους καταναλωτή. Οι ΗΠΑ θα ξεπλήρωνε τα χρέη της στην Ιαπωνία, την Κίνα και τους άλλους σε πολύ υποτιμημένα δολλάρια.
Such inflationary confiscation would not be well received in the rest of the world (though it could do little about it
since sending gunboats up the Potomac is not a feasible option).
Hyper-inflation would also destroy savings,pensions, and much else internally within the US.
It would entail reversing the monetarist course that Volcker and Greenspan have generally followed.
At the least hint of such a switch away from monetarism (in effect declaring neoliberalism dead), however, central bankers everywhere would almost certainly create a run on the dollar and thus prematurely precipitate a crisis of capital flight that would be unmanageable by US financial institutions alone.
The US dollar would lose all credibility as a global reserve currency and lose all the future benefits (for example of seignorage––the power to print money) of being the dominant financial power.
That mantle
would then be assumed either by Europe or East Asia or both
(the world’s central bankers are already exhibiting a preference to
hold more of their balances in euros). A more modest return to
inflation may also be on the cards, for there is abundant evidence
that inflation is by no means the inherent evil that monetarists
describe, and that some modest relaxation of monetary targets (as
Thatcher showed in the more pragmatic phases of her drive
towards neoliberalization) is workable.
(2005) Η άλλη επιλογή των ΗΠΑ είναι (2005) να αποδεχτούν μια ασφαλή μακρά περίοδο αποπληθωρισμού του τύπου που έκανε η Ιαπωνία από το 1989.
This would create serious global problems
unless other economies––with China, perhaps coupled with India, obviously inthe vanguard––can pick up the slack of lagging dynamism. Αλλά όπως έχουμε δει η επιλογή Κίνας είναι βαθιά προβληματική για αμφότερα , πολιτικούς και οικονομικούς λόγους.

Οι εσωτερικές ανισορροπίες στην Κίνα είναι σοβαρές, and mainly take the form of excess capacity––
everything from too many airports to too many car plants. This
overcapacity would become even more palpable in the event of any prolonged stagnation in US consumer markets.
The outstanding debt in China (in the form of non-performing bank loans), on the other hand, is by no means as monumental as that in the US.
The dangers in the Chinese case are as much political as economic. But the extraordinary dynamism within the Asian complex of economies may be sufficient to propel capital accumulation well into the future, though almost certainly with remarkably deleterious
effects on the quality of the environment as well as on the traditional US position as top dog in the global order.
Το εάν οι Ηπα θα παραδώσουν την ηγεμονική τους θέση είναι ένα ανοικτό ερώτημα.
Βέβαια οι Ηπα θα διατηρήσουν την στρατιωτική υπεροχή, ακόμα και αν μειωθεί η πολιτική οικονομική τους δύναμη.
Whether or not the US will seek to use its military superiority, as it has done in Iraq,for political and economic purposes will then depend crucially upon the internal dynamics within the US itself.
Long-drawn-out deflation will be extremely hard for the US to
absorb internally.
If the debt problems of the federal government and of financial institutions are to be resolved without threatening the wealth of elite classes, then ‘confiscatory deflation’ (deeply inconsistent with neoliberalism) of the sort Argentina experienced
(hints of which could be found in the US savings and loan crisis of
the late 1980s when many depositors could not get access to their
moneys) will be the only option.
The substantial public programmes that still exist (Social Security and Medicare), pension rights, and asset values (property and savings in particular) will likely be the first victims, and under such conditions popular consent will almost certainly begin to fray at the seams.

Το μεγάλο ερώτημα ΗΠΑ θα ήταν τότε πόσο μεγάλη είναι η δυσαρέσκεια και πώς θα μπορούσε κανείς να τη χειριστεί.
Τότε αναδύεται ως η δυνατή απάντηση η ενίσχυση του νεοσυντηρητικού αυταρχισμού .

ΝΕΟΣΥΝΤΗΡΗΤΙΣΜΟΣ Ο Xάρβευ υπενθυμίζει επιχειρήματά του πιο πάνω στο κεφ 3,
Ότι ο νεοσυντηρητισμός υποστηρίζει τη νεοφιλελεύθερη στοφή προς την κατασκευή ασύμμετρων ελευθεριών της αγοράς αλλά κάνει εμφανείς τις αντιδημοκρατικές τάσεις του νεοφιλελευθερισμού δια μάσου μιας στροφής προς αυταρχικά ιεραρχικά και ακόμα στρατιωτικά μέσα διατήρησης του νόμου και της τάξης.

Η Χαννα Αρεντ στο ο Νέος Ιμπεριαλισμός ανακάλυψε θέση
ότι η στρατιωτικοποίηση στο εξωτερικό και στο εσωτερικό των ΗΠΑ πηγαίνει μαζί με τον διεθνή τυχοδιωκτισμό των νεοσυντηρητικών που σχεδιάστηκε και νομιμοποιήθηκε μετά τις επιθέσεις της 9 Νοεμβρίου στους δίδυμους πύργους 2001 had as much to do with asserting domestic control over a fractious and much-divided body politic in the US as it did with a geopolitical strategy of maintaining global hegemony through control over oil resources.
Ο φόβος και η ανασφάλεια εσωτερικά και εξωτερικά πολύ εύκολα χρησιμοποιήθηκαν για πολιτικούς λόγους. Μάλιστα την ώρα της επανεκλογής.
Αλλά οι νεοσυντηρητικοί πρόσθεσαν επίσης έναν υψηλότερο ηθικό σκοπό, που σήμαινε μια πρόσκληση σε έναν εθνικισμό ο οποίος είχε μια ψευδεπίγραφη σχέση με τη νεοφιλελευθεροποίηση, όπως έδειξε και στο κεφ 3. ΑΝΤΙΦΑΣΗ ΔΗΛΑΔΗ.

Η ιδέα που υπόκειται στον εθνικισμό αυτό. Ο εθνικισμός των ΗΠΑ έχει ένα διπλό χαρακτήρα. Πρώτο ότι είναι θεόδοτο το εκδηλωμένο πεπρωμένο των ΗΠΑ να είναι η μεγαλύτερη δύναμη στον κόσμο
και ότι η ελευθερία και η πρόοδος θαυμάζονται παγκοσμίως και αξίζουν να γίνουν αντικείμενο μίμησης. Ο καθένας θέλει να ζει όπως οι ΗΠΑ. Οθεν οι ΗΠΑ γεναιόδωρα δίνουν κάτι από τις πηγές τους και τις αξίες της κουλτούρας προς το υπόλοιπο του κόσμου. Με το σκοπό της αμερικανοποίησης παντού.
Αλλά ο εθνικισμός των ΗΠΑ έχει επίσης μια σκοτεινότερη πλευρά στην οποία ενυπάρχει η παράνοια για φοβερές απειλές από εχθρούς και διαβολικές δυνάμεις από το εξωτερικό. Από ξένους, μετανάστες, ακτιβιστές εξωτερικού και τρομοκράτες.
Αυτό οδηγεί στον περιορισμό των πολιτικών ελευθεριών σε επεισόδια όπως η καταδίωξη των αναρχικών στα 1920.
ο μακαρθισμός του 1950 κατευθύνθηκε εναντίον των κομμουνιστών και των συμπαθούντων, το παρανοικό στυλ του Νίξον προς τους αντίθετους στον βιετναμικό πόλεμο και από τις 9 Νοεμβρίου, στην τάση να χαρακτηρίζουν όλες τις κριτικές εναντίον της πολιτικής της διοίκησης ως βοηθούντες τον εχθρό.
Αυτό το είδος εθνικισμού εύκολα ενώνεται με το ρατσισμό, ιδίως έναντι των Αράβων, τον περιορισμό των αστικών ελευθεριών (the Patriot Act),
η μείωση των ελευθεριών του τύπου (the gaoling δημοσιογράφων για τη μη αποκάλυψη των πηγών τους), και η εισαγωγή της καθείρξεως και της θανατικής ποινής για να αντιμετωπίσουν το έγκλημα.
Ο εθνικισμός αυτός εξωτερικά οδηγεί στους προληπτικούς πολέμους εναντίον σε ότι φαίνεται η πιο απόμακρη απειλή στην ηγεμονία των ΗΠΑ αξιών και συμφερόντων
Ιστορικά αυτά τα δυο είδη εθνικισμού συνυπήρξαν παντοτε. Ενίοτε συγκρούστηκαν μεταξύ τους, όπως στο πώς να αντιμετωπιστούν οι επαναστάσεις στην Κεντρική Αμερική του 80 για παράδειγμα. Μετά το 1945, οι ΗΠΑ ήταν σε θέση να προβάλουν την πρώτη προσφορά assumption, συμφεροντολογικά ή με καλή θέληση benevolently (όπως με το Σχέδιο Μάρσαλ, που βοήθησε τις ευρωπαικές οικονομίες να επιβιώσουν μετά το 1945), στον κόσμο, και αυτό σύγχρονα με τον μακαρθισμό στο εσωτερικό. Τον ψυχρό πόλεμο.
Αλλά το τέρμα του Ψυχρού Πολέμου άλλαξε τα πάντα.
Το υπόλοιπο του κόσμου δεν βλέπει πια τις ΗΠΑ για στρατιωτική προστασία και έθραυσε την κυριαρχία των ΗΠΑ σε σχεδόν τα πάντα.
ΟΙ ΗΠΑ ποτέ δεν είχαν τόσο πολύ απομονωθεί από τον υπόλοιπο κόσμο πολιτικά πολιτιστικά και στρατιωτικά όπως τώρα. Και αυτό ήταν το αποτέλεσμα ενός υπερβολικού παρεμβατισμού. It also comes at a time
when the US economy is more interwoven into global production
and financial networks than ever before.
Το αποτέλεσμα ήταν μια επικίνδυνη ανάμειξη των δυο μορφών εθνικισμού ΗΠΑ.
Με τη φόρμουλα της σύλληψης του «προληπτικού κτυπήματος» εναντίον ξένων εθνών στα πλαίσια ενός υποτιθέμενου παγκόσμιου πολέμου κατά της τρομοκρατίας, το κοινό των ΗΠΑ μπορεί να φανταστεί ότι είναι αγώνας με καλά κίνητρα για να φέρει ελευθερία και δημοκρατία παντού ειδικά στο Ιρακ , ενώ το πραγματικό που παίζει είναι οι πιο σκοτεινοί φόβοι εναντίον κάποιου αγνωστου και κρυμμένου εχθρού που απειλεί την ίδια του την ύπαρξη.
Αυτό κήρυξε ο Μπους.

ότι η ηγεμονία ΗΠΑ ακρωτηριάζεται. Στο ο Νέος Ιμπεριαλισμός, λέει ο Χαρβευ,
υποστήριξα ότι υπάρχουν πολλά σημεία ότι η ηγεμονία ΗΠΑ ακρωτηριάζεται. Εχασε την κυριαρχία της πάνω στην παγκόσμια παραγωγή στη δεκαετία του 1970. Ο ρόλος τους του τεχνολογικού καθοδηγητή αμφισβητείται και η ηγεμονία τους με κέντρο το σεβασμό στην κουλτούρα και την ηθική ηγεμονία εξαφανίζεται αφήνοντας τη στρατιωτική τους δύναμη ως το μόνο τους καθαρό όπλο της παγκόσμιας κυριαρχίας.
Αλλά ακόμα και η στρατιωτική τους ισχύς περιορίζεται σε όσα μπορούν να γίνουν με υψηλής τεχνολογίας καταστρεπτικά όπλα που ρίχνονται από ύψος 30 χιλιάδων ποδών. Το Ιράκ έχει δείξει τα όρια της δύναμης των Ηπα στο έδαφος.
Μια νέα απόπειρα προς νέα ηγεμονική δομή στον παγκόσμιο καπιταλισμό θέτει μια επιλογή, να γίνει ειρηνικά ή καταστροφικά. Η τρέχουσα τάση των αρχουσών ελίτ ΗΠΑ είναι μάλλον για το δεύτερο. Ο εθνικισμός στις ΗΠΑ μπορεί εύκολα να δεχτεί την ιδέα ότι οι οικονομικές δυσκολίες είτε του υπερπληθωρισμού ή του αποπληθωρισμού μπορούν να μετατεθούν στους άλλους, όπως είναι η Κίνα, ή ο ΟΠΕΚ και τα αραβικά κράτη
Η θεωρία του προληπτικού πολέμου είναι ήδη έτοιμη και οι καταστροφικές δυνάμεις είναι ήδη στο χέρι τους των ΗΠΑ. Ένα απειλούμενο κράτος ΗΠΑ έχει μια υποχρέωση τα υπερασπίσει τον εαυτό του, τις αξίες του και τον τρόπο ζωής του με στρατιωτικά μέσα αν χρειαστεί. Ενας τέτοιος καταστροφικός και κατά το Χαρβευ αυτοκτονικός υπολογισμός δεν είναι πάνω από τις δυνάμεις της τωρινής ηγεσίας των ΗΠΑ. Αυτή η ηγεσία έχει ήδη δείξει την κλίση της να εξουδετερώνει την εσωτερική διαφωνία και έχει σημαντική λαική υποστήριξη.
A substantial proportion of the US populace, after all,views the US Bill of Rights as a communist-inspired document,while others, a minority to be sure, welcomes anything that smacks of Armageddon.
The anti-terrorism laws, the abandonment of the
Geneva Conventions in Guantαnamo Bay, and the readiness to
depict any oppositional force as ‘terrorist’ are warning signs.

Ευτυχώς υπάρχει μια αντιθεση εντός των ΗΠΑ εναντίον τέτοιων καταστροφικών τάσεων.
Unfortunately, as it is currently constituted this opposition is fragmented, rudderless, and lacking coherent organization.
Της ανοργανωσιάς που χαρακτηρίζει την Αντιπολίτευση στο εσωτερικό των ΗΠΑ σε κάποιο βαθμό είναι υπεύθυνες οι αυτοτροφοδοτούμενες πληγές στο εργατικό κίνημα,
Επίσης υπεύθυν τα κινήματα που εξωτερικά αγκάλιασαν τις πολιτικές ταυτότητας
Υπεύθυνα είναι και όλα εκείνα τα ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΑ διανοουμενίστικα ρεύματα που συμφωνούν χωρίς να το γνωρίζουν με τη γραμμή του Λευκού Οίκου των ΗΠΑ
ότι η αλήθεια είναι και τα δυο, και κοινωνικά δομένη και αποτέλεσμα διαλόγου.

Terry Eagleton Η κριτική του Terry Eagleton για το Μεταμοντέρνα Κατάσταση του Lyotard, στο οποίο «δεν μπορεί να υπάρχει διαφορά ανάμεσα στην αλήθεια την εξουσία και τη θεωρητική ελξη.
he who has the smoothest tongue or the raciest story has
the power’, bears repeating.
It is, I would argue, even more relevant to our times than when I cited it back in 1989.
The story-telling from the White House and the spin-meistering from Downing Street have to be rebutted then stopped if we are to find any kind of exit from our current impasse. There is a reality out there and it
is catching up with us fast.

ΑΛΛΑ ΠΟΥ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΠΟΡΕΥΤΟΥΜΕ; ΑΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΕ ΘΕΣΗ ΝΑ ΔΙΕΥΘΥΝΟΥΜΕ ΤΟ ΑΛΟΓΟ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ;
Εναλλακτικές πορείες
Υπάρχει μια τάση να περιγράφουμε σχολικά τη μελλοντική κοινωνία and an outline of the way to get there.
Αλλά προηγουμένως εχουμε ανάγκη να εγκαινιάσουμε μια πολιτική διαδικασία που μπορεί να οδηγήσει σε κάποιο σημείο όπου να είναι ορατές πραγματικές δυνατότητες.
Υπάρχουν δυο κύριοι δρόμοι.
Μπορούμε να αγγαζάρουμε το πλήθος των αντιπολιτευτικών κινημάτων που σήμερα υπάρχουν και να εξαγάγουμε από τον ακτιβισμό τους την ουσία ενός εξωστρεφούς προγράμματος. ΜΙΧ. ΤΟ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΌΣ ΤΣΙΠΡΑΣ.
Η μπορεί να καταφύγουμε σε έρευνες θεωρητικές πρακτικές, όπως η δική του, και να επιδιωχθεί να εξαχθούν εναλλακτικές λύσεις διαμέσου της κριτικής ανάλυσης.
Το να το κάνουμε αυτό σημαίνει ότι τα υπάρχοντα αντιθετικά κινήματα είναι λάθος ή ελλιπή στις κατανοήσεις τους.
Με το ίδιο σκεπτικό τα αντιθετικά κινήματα δεν μπορεί να συνεπάγεται ότι οι αναλυτικές ανακαλύψεις είναι άσχετες με την υπόθεσή τους.
Ο σκοπός είναι να εγκαινιαστεί διάλογος, δημόσια διαβούλευση ανάμεσα σε αυτούς που ακολουθούν χωριστά καθένας το δικό του επιχείρημα και έτσι να βαθύνουν οι συλλογικές κατανοήσεις και να ορίσουν πιο αντίστοιχες γραμμές δράσης.
Η νεοφιλελευθεροποιηση έχει προκαλέσει ένα πλήθος αντιπολιτευόμενων κινημάτων
Πολλά εκ των οποίων διαφέρουν από τα κινήματα προσανατολισμένα από την εργατική βάση, που κυριαρχούσαν προηγουμένως πριν το 1980. Λέει πολλά , αλλά όχι όλα.

Τα παραδοσιακά εργατοκεντρικά κινήματα είναι νεκρά ακόμα και στις προηγμένες καπιταλιστικές χώρες, οπου αδυνάτισαν από the neoliberal onslaught on their power.
In South Korea and South Africa vigorous labour movements arose during the1980s and in much of Latin America working-class parties are flourishing if not in power.
In Indonesia a fledgling labour movement of great potential importance is struggling to be heard.
The potential for labour unrest in China is immense though unpredictable.

Και δεν είναι ξεκάθαρο αν στις ΗΠΑ οι εργαζόμενες μάζες που συχνά την τελευταία γενιά ψήφισαν εναντίον των δικών τους υλικών συμφερόντων για λογους πολιτιστικού εθνικισμού, θρησκείας και ηθικών αξιών, αν θα μένει για πάντα κλειδωμένος σε τέτοιες πολιτικές που μηχανεύτηκαν οι Ρεπουμπλικάνοι και οι Δημοκρατικοί εξίσου.

Με δοσμένη την μεταβολή των πάντων δεν υπαρχει λογος να αποφασίσουμε ότι μια σοσιαλδημοκρατική πολιτιή ή έστω λαικίστικη αντινεοφιλελεύθερη θα δει το φως στις ΗΠΑ στο επόμενα χρόνια.

Αλλά μάχες εναντίον της ΣΥΣΣΩΡΕΥΣΗΣ ΔΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΕΡΗΣΗΣ κυοφορούν διαφορετικές γραμμές μάχης του κοινωνικού και πολιτικού αγώνα.
Εξαιτίας πάντως των χωριστικών και διαχωριστικών συνθηκών σε χώρα, που γεννούν τέτοια κινήματα, ο πολιτικός τους προσανατολισμός και οι τρόποι οργάνωσης ξεκινούν εμφαντικά από αυτά τα τυπικά των σοσιαλδημοκρατικών πολιτικών.

ΩΣΤΟΣΟ ΕΜΦΑΝΙΣΤΗΚΕ ΚΑΙ ΜΙΑ ΝΕΑ ΜΟΡΦΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ.
Η εξέγερση των Σιάπας ΝΕΑ ΜΟΡΦΗ
Η εξέγερση των Σιάπας στο Μεξικό, η οποία δεν ζηταγε να καταλάβει ην κρατική εξουσία ή να πραγματοποιήσει μια πολιτική επανάσταση. Η ιδέα ήταν να δουλέψουν δια όλης της κοινωνίας με μια ρευστή και ανοιχτή αναζήτηση εναλλακτικών, που θα αφορούσαν τις ειδικές ανάγκες των διαφορετικών κοινωνικών ομάδων.
Οργανωτικά έτεινε να αποφύγει την πρωτοπορια της εργατικής τάξης και απέφυγε να γινει πολιτικό κόμμα. Αντίθετα προτίμησε να μείνει ένα κοινωνικό κίνημα μέσα στο κράτος, επιχειρώντας να διαμορφώνει ένα πολιτικό μπλοκ στο οποίο οι ιθαγενείς κουλτούρες έπρεπε να είναι κεντρικές παρά περιφερειακές.

Πολλά περιβαλλοντικά κινήματα προχώρησαν τον ίδιο δρόμο.
Το αποτέλεσμα τέτοιων κινημάτων ήταν να αλλάξουν το γήπεδο πολιτικής οργάνωσης μακριά από παραδοσιακά πολιτικά κόμματα και οργανωση εργασίας.
Σε λιγότερο εστιασμένη πολιτική δυναμική ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΔΡΑΣΗΣ διαμεσου όλου του φάσματος πολιτικής κοινωνίας. Ο,τι τέτοια κινήματα έχαναν σε εστίαση, το κέρδιζαν σε όρους άμεσης σύνδεσης και αναφοράς με ειδικούς σκοπούς.
Σχόλιο του Χαρβευ. Αντλούσαν δυναμη από την ενσωματωση στην καθημερινή ζωή και αγώνα,
αλλά έτσι δυσκολεύτηκαν να εκτείνουν τον εαυτό τους από το τοπικό και το ειδικό για να κατανοήσουνε τα ζητήματα της μακροπολιτικής για το τι είναι η νεοφιλελεύθερη «Συσσώρευση δια της αποστέρησης περιουσίας» και να καταλάβουν τις σχέσεις του νφ με την επανενθρόνιση της ταξικής δύναμης των ελίτ.

Κινήματα, κινήματα από τη δεκαετία του 80. Η ποικιλία αυτών των αγώνων είναι εκπληκτική,
και σχεδόν απουσιάζουν οι συνδέσεις μεταξύ τους.Είναι ολοι αυτοί οι αγώνες μέρος ενός ευμετάβολου μείγματος κινημάτων διαμαρτυρίας που κατάκτησαν όλο τον κόσμο και κατάκτησαν τα πρωτοσέλιδα από τη δεκαετία του 80. Συχνά κτυπήθηκαν με αιμοχαρή βία από τις δυνάμεις του κράτους συνήθως στο όνομα της Τάξης και της ασφάλειας. Αλλού εκφυλίστηκαν σε ενδοεθνική βία και εμφύλιο πόλεμο καθώς «Η Συσσώρευση δια της αποστέρησης περιουσίας» παρήγαγε έντονες πολιτικές κοινωνικές φιλονικίες.
The divide-and-rule tactics of ruling elites or competition between rival factions (for example French versus US interests in some African countries) have more often than not been central to these struggles.
Client states, supported militarily or in some instances with special forces trained by the major military apparatuses
(led by the US, with Britain and France playing a minor role) often take the lead in a system of repressions and liquidations to ruthlessly check activist movements challenging accumulation by dispossession in many parts of the developing world.
Τα κινήματα έχουν δημιουργήσει ένα πλήθος ιδεών που αφορούν εναλλακτικές λύσεις. Κάποιες τείνουν να αποσυνδεθούν από τις κυρίαρχες δυνάμεις της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης.
Αλλα κινήματα όπως το Πενήντα χρόνια είναι Αρκετά τείνουν προς κοινωνική και περιβαλλοντική δικαιοσύνη δια μεταρρυθμισης των θεσμών εξουσίας όπως το ΔΝΤ the WTO, and the World Bank
 Still others (particularly environmentalists such as Greenpeace) emphasize the theme of ‘reclaiming the commons’,thereby signalling deep continuities with struggles of long ago as well as with struggles waged throughout the bitter history of colonialism and imperialism.
 Αλλοι όπως ο Χαρντ και ο Νέγκρι Some (such as Hardt and Negri) envisage a multitude in motion, or a movement within global civil society, to confront the dispersed and decentred powers of the neoliberal order (construed as ‘Empire’), while others more modestly look to local experiments with new production and consumption systems (such as the LETS) animated by completely different kinds of social relations and ecological practices.
 Αλλοι πιστεύουν να There are also those who put their faith in more conventional political party structures (for
example the Workers Party in Brazil or the Congress Party in India
in alliance with communists) with the aim of gaining state power as
one step towards global reform of the economic order.
 Πλλά από αυτά τα ρεύματα τώρα 2005 μαζεύονται στο Παγκόσμιο Κοινωνικό Φορουμ σε μια προσπάθεια να κτίσουν μια οργανωτική δυναμη ικανή να αντιμετωπίσουν τις πολλές ποικιλίες νεοφιλελευθερισμού και νεοσυντηρητισμού.

14ο. Μια ανθοφορία λογοτεχνίας που προτείνει ότι «ένας άλλος κόσμος είναι δυνατός».

 This summarizes
and on occasion attempts to synthesize the diverse ideas
arising from the various social movements occurring in all parts
of the world.
1. Υπάρχουν στο Φορουμ αυτό πολλά αξιοθαύμαστα και άξια έμπνευσης. Αλλά τι είδος συμπερασμάτων μπορεί να εξαχθούν από μια αναλυτική άσκηση αυτού που εδώ κτίζεται;
 To begin with, the whole history of embedded liberalism and the subsequent turn to neoliberalization
 Γιατί όσα έγιναν δείχνουν τον κρίσιμο ρόλο που έπαιξε ο αγώνας των τάξεων ή για να αποκαταστήσουν την ταξική δύναμη της ελίτ. Παρότι ήταν μεταμφιεσμένο, ζήσαμε μεσα από μια ολόκληρη γενιά περίτεχνης στρατηγικής των κυβερνωσών ελίτ να αποκαταστήσουν, επεκτείνουν ή να ιδρύσουν μια υπερέχουσα ταξική δύναμη.
The further turn to neoconservatism is illustrative of
the lengths to which economic elites will go and the authoritarian
strategies they are prepared to deploy in order to sustain their
power.
Και όλα αυτά συνέβησαν όταν οι θεσμοί της εργατικής τάξης ήταν πεισμένοι ότι η τάξη ήταν μια έννοια χωρίς νόημα ή πεθαμένη. Σ αυτό προοδευτικοί κάθε είδους φαινόντουσαν να κρύβονται στη νεοφιλελεύθερη σκέψ
 ότι η τάξη είναι ένα πλάσμα του νου των σοσιαλιστών. Στις ΗΠΑ ειδικά η φράση «ταξικός πόλεμος ‘class warfare’ τώρα περιορίζεται στα δεξιόστροφα μαζικά μέσα επικοινωνίας πχ στη Wall Street Journal για να δυσφημίσουν τον κριτικισμό που απειλούσε να υπονομεύσει έναν υποτιθέμενο ενοποιημένο και συνεκτικό εθνικό σκοπό (δηλαδή την αποκατάσταση της δύναμης της ανώτερης τάξης).
Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΜΕΓΚΑ ΤΣΑΝΕΛ ΚΑΙ ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ ΕΊΝΑΙ ΤΗΣ ΓΟΥΩΛ ΣΤΡΗΤ
3) ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΕΙ ΛΟΙΠΟΝ Ο ΧΑΡΒΕΥ. Ετσι το πρώτο μάθημα που πρέπει να μάθουμε είναι ότι αν αυτά όλα μοιάζουν με πάλη των τάξεων και λειτουργούν ως ταξικός πόλεμος, τότε πρέπει να τα ονομάσουμε χωρίς ντροπή για ό,τι είναι . Η μάζα του πληθυσμού οφείλει είτε να απαρνηθεί τον εαυτό της κάνοντας τη χάρη στην ιστορική και γεωγραφική πορεία που της όρισε η δύναμη της ανώτερης τάξης ή να απαντήσει στην ανώτερη τάξη με όρους ταξικούς.
To put it this way is not to wax nostalgic for some lost golden
age when some fictional category like ‘the proletariat’ was in
motion. Nor does it necessarily mean (if it ever should have) that
there is some simple conception of class to which we can appeal as the primary (let alone exclusive) agent of historical transformation.
4) Δεν υπάρχε προλεταριακό πεδίο ουτοπικής μαρξικής φαντασίας στα οποία μπορούμε να καταφύγουμε.
Το να θέσουμε την αναγκαιότητα και το αναπόφευκτο της ταξικής πάλης Δε σημαίνει ότι ο δρόμος της τάξης είναι προσδιορισμένος από τα πριν. Τα κινήματα τόσο της εργατικής όσο και της ελίτ φτιάχνονται από τους ίδιους όχι υπό συνθήκες που οι ίδιες επέλεξαν.
And those conditions are full of the complexities that arise out of race, gender, and ethnic distinctions that are closely interwoven with class identities.
The lower classes are highly racialized and the increasing feminization of poverty has been a notable feature of neoliberalization.
The neoconservative assault on women’s and reproductive rights, which, interestingly,got into high gear at the end of the 1970s when neoliberalism first came to prominence, is a key element in its notion of a proper moral order built upon a very particular conception of the family.
 Η ανάλυση επίσης δείχνει πώς και γιατί τα λαικά κινήματα σήμερα διχαζονται. bifurcated
 Από η μια υπάρχουν κινήματα γύρω που έχει ο Χ. ονομάσει «εκτεταμένη αναπαραγωγή», στην οποία η εκμετάλλευση του μισθού εργασίας ορίζει τον κοινωνικό μισθό.
 Από την άλλη υπάρχουν κινήματα εναντίον της «Συσσώρευσης δια της αποστέρησης περιουσίας». Αυτά περιλαμβάνουν αντίσταση σε ταξικές μορφές πρωτογενούς συσσώρευσης, όπως μετακίνηση του αγροτικού πληθυσμού από την επαρχία και στην κτηνώδη απόσυρση του κράτους από όλες τις κοινωνικές υποχρεώσεις εκτός από την επίβλεψη και την αστυνόμευση.
 To practices destructive of cultures, histories, and environments; and to the ‘confiscatory’ deflations and inflations wrought by the contemporary forms of finance capital in alliance with the state.
 Η σύνοψη του Χαρβευ. Το να βρούμε τον οργανικό δεσμό ανάμεσα σε αυτά τα διαφορετικά κινήματα είναι μια επείγουσα προσπάθεια.Η ανάλυσή του έδειξε επίσης ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει παρά με την αναχαίτιση by tracking της δυναμικής της καπιταλιστικής συσσώρευσης που χαρακτηρίζεται από τη φευγαλέα που πετάγεται από χώρα σε χώρα και άνιση γεωγραφική ανάπτυξη.
 Η ανισότητα ανάπτυξης του καπιταλισμού της νφ. Όπως έδειξε στο 4 κεφ. Προωθεί την ορμή της νεοφιλελευθεροποιησης διαμέσου του διακρατικού ανταγωνισμού. Μερος της επιχείρησης μιας ανανεωμένης ταξικής πολιτικής συνίσταται να μετατρέπει αυτή την ανιση γεωγραφική ανάπτυξη σε ένα περιουσιακό στοιχέιο μάλλον παρά σε μια liability.
 Η πολιτική διαίρει και βασίλευε των αρχουσών ελίτ πρέπει να αντιμετωπίζεται με πολιτικές συμμαχιών των συμπαθούντων την αριστερά δυνάμεων του αυτοπροσδιορισμού.
 Αλλά η ανάλυση επίσης στοχεύει αντιφάσεις εκμεταλλεύσιμες μέσα στην ατζέντα τη νεοφιλελεύθερη και νεοσυντηρητική
 Το ευρυνόμενο χάσμα ανάμεσα στη ρητορική (της ωφέλειας για όλους) και στην πραγματοποιηση (η ωφέλεια για μια μικρή άρχουσα τάξη) είναι τώρα πολύ ορατό.
Η διαδιδόμενη ιδέα ότι η αγορά έχει να κάνει με τον ανταγωνισμό και το δίκαιο παιγνίδι αίρεται σιγά σιγά από το γεγονός της ασυνήθιστης μονοπωλιοποιησης, κεντροποιησης και διεθνοποιησης της εταιρικής και χρηματιστικής δύναμης.
 Η αύξηση στις ταξικές και περιοχικές ανισότητες, και οι δυο εντός των κρατών,πχ Κινα, Ρωσσία, Ινδια, Νοτια Αφρική και διεθνώς μεταξύ κρατών, θέτει σοβαρό πολιτικό πρόβλημα που δεν μπορεί πια να αποκρυβεί ως κάτι μεταβατικό στο δρόμο ενός τάχα τέλειου νεοφιλελεύθερου κόσμου.
Οσο περισσότερο ο νεοφιλελευθερισμός θεωρείται ως μια αποτυχημένη ουτοπική ρητορική που μεταμφιέζει ένα επιτυχημένο σχέδιο για την αποκατάσταση της ισχύος της άρχουσας τάξης, τόσο περισσότερο η βάση είναι άσχημη για την αναζωπύρωση μαζικών κινημάτων που στοχεύουν σε εξισωτικα πολιτικά προτάγματα και οικονομική δικαιοσύνη, δίκαιο εμπόριο και μεγαλύτερη οικονομική ασφάλεια.
Η γέννηση των συζητήσεων για δικαιώματα παρουσιάζει και ευκαιρίες και προβλήματα.
 Ακόμα και η επικληση στις συμβατικές φιλελεύθερες έννοιες των δικαιωμάτων μπορεί να σχηματίσουν ένα ισχυρό σπαθί αντίστασης από το οποίο να κριτικάρει το νεοσυντηρητικό αυταρχισμό, ειδικά αφού δόθηκε ο τρόπος με τον οποιο ο πόλεμος επί του τρόμου αναπτύχθηκε παντου από κινα, κλπ ως μια δικαιολογία μείωσης αστικών και πολιτικών ελευθεριών.
Δηλ ο πόλεμος του κόλπου.
Η κριτική της ατελείωτης κεφαλαιακής συσσώρευσης ως η κυρίαρχη διαδικασία, που μορφοποιεί τις ζωές μας συνεπάγεται κριτική εκείνων των ειδικών δικαιωμάτων, στην ιδιωτική ιδιοκτησία και το ποσοστό κέρδους, που θεμελίωσαν το νεοφιλελευθερισμό.
Λέει ο Χαρβευ ότι ο νεοφιλελευθερισμός επιχειρηματολόγησε για ένα εντελώς διαφορετικο πακέτο δικαιωμάτων, δικαίωμα στις ευκαιρίες της ζωής, στην πολιτική οργάνωση και στην καλή διακυβέρνηση, για έλεγχο πάνω στην παραγωγή από τους άμεσους παραγωγούς, στο απαραβίαστο του ανθρώπινου σώματος.
to engage in critique without fear of
retaliation, to a decent and healthy living environment, to collective
control of common property resources, to the production of
space, to difference, as well as rights inherent in our status as
species beings.
To propose different rights to those held sacrosanct by neoliberalism carries with it, however, the obligation to specify an alternative social process within which such alternative rights can inhere.
 A similar argument can be made against the neoconservative assertion of a moral high ground for its authority and legitimacy.
Ideals of moral community and of a moral economy are not foreign to progressive movements historically.
Many of those, like the Zapatistas, now struggling against accumulation by dispossession are actively articulating the desire for alternative social relations in moral economy terms.
H ηθική δεν έιναι ένα πεδίο που ορίζεται μόνο από Morality is not a field to be defined solely by a reactionary religious right mobilized under the hegemony of media and articulated through a political process dominated by corporate money power.

Η παλινόρθωση της ισχύος της άρχουσας τάξης κάτω από ένα πακέτο ηθικά επιχειρήματα πρέπει να αντιμετωπιστεί.
Ο ονομαζόμενος «Πόλεμος των κουλτουρών» δεν μπορεί να ιδωθεί ως κάποια όχι καλοδεχούμενη αναψυχή όπως ισχυρίζονται ορισμένοι αριστεροί , από την ταξική πολιτική.
Πράγματι, η ανάδυση ηθικού επιχειρήματος μεταξύ των νεοσυντηρητικών μαρτυρεί όχι μόνο για το φόβο της κοινωνικής διάλυσης υπό ένα εξατομικεύοντα νεοφιλελευθερισμό αλλά επίσης but also to the broad swaths of moral repugnance already in motion against the alienations, anomie,exclusions, marginalizations, and environmental degradations produced through the practices of neoliberalization.
Η μεταμόρφωση αυτής της ηικής αγανάκτησης έναντι μιας καθαρής ηθικής αγοράς προς πολιτισμική και έπειτα πολιτική αντίσταση είναι ένα από τα σημεία των καιρών μας, που χρειάζεται να διαβαστεί σωστά.
Ο οργανικός σύνδεσμος ανάμεσα σε τέτοιες πολιτισμικές συγκρούσεις και της πάλης για επάνοδο της δύναμης της άρχουσας τάξης έχει ανάγκη για θεωρητική και πρακτική έρευνα.
Αλλά είναι η βαθια αντιδημοκρατική φύση του νεοφιλελευθερισμού υπερασπιζόμενου από τον αυταρχισμό των νεοσυντηρητικών που θα έπρεπε να είναι ο κύριος στόχος της πολιτικής πάλης.
The democratic
deficit in nominally ‘democratic’ countries such as the US is now
enormous.
Political representation is there compromised and
corrupted by money power, to say nothing of an all too easily
manipulated and corrupted electoral system. Basic institutional
arrangements are seriously biased.
Senators from twenty-six states with less than 20 per cent of the population have more than half the votes to determine the Congressional legislative agenda. The
blatant gerrymandering of congressional districts to advantage
whoever is in power is, furthermore, deemed constitutional by a
judicial system increasingly packed with political appointees of a
neoconservative persuasion.

Copy Protected by Chetans WP-Copyprotect.